Οι κάλπες της σύγκρισης

Μπορεί να μεσολάβησαν τα Τέμπη που σχεδόν στην τελική στροφή θόλωσαν την εικόνα, αλλά στην πραγματικότητα ο κυρίαρχος ρόλος του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πολιτικό σκηνικό δεν αμφισβητήθηκε ποτέ σε όλη τη διάρκεια της περασμένης τετραετίας. Το αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου ήρθε να επιβεβαιώσει ότι το μεγάλο προβάδισμα που κατέγραφε σχεδόν σε όλους τους δείκτες δεν οφειλόταν μόνον σε ένα κυβερνητικό κοστούμι. Στη λεγόμενη καταλληλότητα για την πρωθυπουργία συνήθως κερδίζουν πόντους οι εν ενεργεία πρωθυπουργοί, αλλά ο Μητσοτάκης φαινόταν κατά περιόδους μόνος του σε αυτό το γήπεδο γιατί οι ανταγωνιστές δεν μπορούσαν να περάσουν τον πήχη. Τουλάχιστον εκείνον τον πήχη που έβαζε η πλειοψηφία για όποιον θέλει στο τιμόνι – για την κυβερνητική ευθύνη και την εκπροσώπηση της χώρας.

Ανεξάρτητα από τις «ψαλίδες», η κάλπη του Μαΐου επιβεβαίωσε αυτό που έλεγαν από καιρό και οι δημοσκοπήσεις: ότι το πρόβλημα το είχε η αντιπολίτευση, έστω και αν δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να το αντιληφθεί. Ακόμη και με τη γλώσσα των αριθμών, τα μηνύματα είχαν εγκαίρως διαβιβαστεί. Η ΝΔ στην εκτίμηση ψήφου δεν έπεσε ποτέ κάτω από 32%-33%, ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές της. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγραφόταν πάντοτε σε απόσταση από το 30% και μόνον μέσα από μια αλματώδη αναγωγή που θα έστελνε στις δικές του δεξαμενές τη συντριπτική πλειοψηφία των αναποφάσιστων, θα μπορούσε να αγγίξει αυτό το όριο. Ακόμη χειρότερα, ο δημοσκοπικός συναγερμός ότι η Κουμουνδούρου αντί να κοιτάζει το εκλογικό ταβάνι θα έπρεπε να ρίχνει καμιά ματιά και στο πάτωμα, είχε επίσης ηχήσει από καιρό. Στην πρώτη φάση της εκλογής του Νίκου Ανδρουλάκη είχε καταγραφεί μια μεταστροφή που έφερνε τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ πολύ κοντά, στα επίπεδα του 17%-19%. Το κεντροαριστερό ακροατήριο είχε προειδοποιήσει.

Στην Κουμουνδούρου δεν μπορούν ακόμη και σήμερα να κατανοήσουν ότι στις κάλπες λειτουργεί η συλλογική μνήμη και για τους πολλούς η σύγκριση είναι καταλυτική. Υπήρχαν τα Τέμπη, αλλά στο μυαλό της μεγάλης πλειοψηφίας υπήρχε και το Μάτι – η εικόνα του Τσίπρα που αποχωρούσε από τη μεταμεσονύχτια σύσκεψη χωρίς να αρθρώνει λέξη για μια τραγωδία που βρισκόταν σε εξέλιξη, δεν διαγράφεται εύκολα. Υπήρχαν οι υποκλοπές, αλλά για τους πολλούς η εναλλακτική δεν μπορούσε να είναι ένα ιδεοληπτικό σύστημα που επιχειρούσε μάλλον με άγαρμπο τρόπο να ελέγξει τα ΜΜΕ, δημιουργώντας εν τέλει αντισώματα που μέχρι σήμερα δεν έχουν εξασθενήσει. Για τους πολλούς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαχειρίστηκε την πανδημία με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, μεταβάλλοντας και μια παγιωμένη εικόνα για το κράτος που απουσιάζει. Οπως χειροκρότησαν και την, ιστορικού χαρακτήρα, ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο αμερικανικό Κογκρέσο.

Στις κάλπες του Μαΐου, συνεπώς, οι περισσότεροι συνέκριναν κυβερνητικές θητείες και επέλεξαν και με γνώμονα την προοπτική – προσωπική και συλλογική. Στη βάση αυτή, η καμπάνια της ΝΔ είχε πιάσει τον κοινωνικό σφυγμό και με επαγγελματική επικοινωνιακή στρατηγική απέκτησε μεγαλύτερη δυναμική όσο πλησίαζαν οι κάλπες. Ο ΣΥΡΙΖΑ χάθηκε σε ένα μήνυμα που δεν υπήρχε και πλέον – με το «ευημερία για όλους» – προσπαθεί να συμμαζέψει τα εκλογικά συντρίμμια πριν οι δεύτερες κάλπες οδηγήσουν σε απολύτως διαλυτικές καταστάσεις. Είναι ξεκάθαρο, ωστόσο, ότι οι πολλοί εξακολουθούν να είναι αλλού – και ο ΣΥΡΙΖΑ ποσώς τους ενδιαφέρει…