Η Σάνα Μαρίν του ΣΥΡΙΖΑ;

Από τον άσχετο, εκείνον που κρίνει επιπόλαια με ό,τι προλαβαίνει να αρπάξει από την επιφάνεια των ειδήσεων, μέχρι τον ειδήμονα, που παρακολουθεί καταλεπτώς και γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, όποιον και αν ρωτήσετε για την Εφη Αχτσιόγλου θα σας πει ότι πάει για αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ. Οχι ότι επιβουλεύεται τον σημερινό brόεδρο και τον υποσκάπτει, αλλά ότι κάποια ώρα θα τον διαδεχθεί. Για διαφόρους λόγους, προφανείς και αφανείς, η κ. Αχτσιόγλου έχει καταφέρει να υποβάλλει σε φίλους και αντιπάλους την ιδέα ότι αυτή θα είναι η διάδοχος του Τσίπρα. Δεν ξέρω αν η ίδια το επιθυμεί – άλλωστε, αμφιβάλλω αν θα το παραδεχόταν στην παρούσα φάση τουλάχιστον. Διαπιστώνω, όμως, ότι το λένε οι άλλοι για εκείνη και αυτό είναι, μέχρι στιγμής, μια μεγάλη επιτυχία για την ίδια.

Μεταξύ μας, δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι θα το ήθελε πολύ. Η ταχεία ανέλιξή της μαρτυρεί τη φιλοδοξία της. Ως προσωπικότητα διαθέτει πείσμα και δυναμισμό, που παράγουν μια ενδιαφέρουσα αντίθεση με τη νεανική παρουσία της και την παιδική ομορφιά της όψης της. Επιπλέον, είναι και σπουδαγμένη: εργατολόγος με διδακτορικό παρά τω Κατρούγκαλω, παρακαλώ! Εχει όλα τα προσόντα, εν ολίγοις, για να είναι αρχηγός. Να πω και ένα μειονέκτημά της, για να μη με θεωρείτε προκατειλημμένο, ότι αμφιβάλλω αν τα αγγλικά της θα είναι του επιπέδου του σημερινού αρχηγού. Να σας πω, όμως; Δεν πειράζει καθόλου! Γιατί αν η κ. Αχτσιόγλου είναι η επόμενη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (με διαδικασία ομαλή και φυσιολογική, να το επαναλάβω) θα προέχει η σωτηρία του κόμματος στο εσωτερικό. Επομένως, η διεθνής καριέρα μπορεί να περιμένει.

Αν κρίνω μάλιστα από γνώμες και κρίσεις που ακούω σε συζητήσεις που γίνονται στα φιλολογικά σαλόνια, στα μάτια ορισμένων η Εφη Αχτσιόγλου φαντάζει περίπου σαν μία εκδοχή, σε τεχνοτροπία ναΐφ, της Σάνα Μαρίν για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ακούω, κατά την έκφραση του συρμού, αλλά μόνο ως αστείο. Η κ. Αχτσιόγλου δεν θα μπορούσε να πετύχει ως αρχηγός του κόμματος, δηλαδή να διευρύνει την επιρροή του και να αυξήσει τα ποσοστά του, για δύο σοβαρούς λόγους. Ο ένας αφορά τη συγκρότησή της, ο άλλος την προσωπικότητά της.

Ξεκινώ με τον πρώτο. Η κ. Αχτσιόγλου δεν έχει τις δυνατότητες να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα από μία δύσκολη φάση προσαρμογής στην πραγματικότητα και ιδεολογικού εκσυγχρονισμού, διότι η ίδια είναι μαρξίστρια – υποψιάζομαι αγριότερη από όσο υπαινίσσεται. Διαβάστε την ομιλία της στην πρόσφατη παρουσίαση βιβλίου του Αριστείδη Μπαλτά. Είναι ένα κείμενο που θα μπορούσε να δημοσιευθεί στον «Ριζοσπάστη», χωρίς να προκαλέσει ενόχληση στο Πολιτικό Γραφείο. Τρομάζεις από την ιδεολογική προσήλωση, σε βαθμό νεκρικής ακαμψίας, αλλά και με την απλοϊκότητα της κεντρικής ιδέας της. Μας λέει ότι εμείς ως Αριστερά έχουμε τη θεωρία μας, είναι μια χαρά και δεν την πειράζουμε, περιμένουμε μόνο πότε θα ταιριάξουν τα γεγονότα μαζί της. Ωστόσο, προσπαθούμε και εμείς, όσο μπορούμε, να τα φέρουμε στα μέτρα της θεωρίας. Αν απογυμνώσεις τον λόγο της από τις περικοκλάδες του μαρξιστικού βερμπαλισμού, αυτή είναι η σκέψη της.

Αυτά παραπάνω σημαίνουν ότι η κ. Αχτσιόγλου μπορεί να έχει ελκυστικές και πρωτότυπες ιδέες για το πώς θα κάνουμε την Ελλάδα κομμουνιστική, όχι όμως για το πώς θα την κάνουμε σύγχρονη, διότι ελάχιστα την ενδιαφέρει η σύγχρονη πραγματικότητα. Η προτεραιότητά της είναι να διασώσει τη θεωρία της. Με γεια της και χαρά της, αλλά δεν νομίζω ότι αυτή η επιλογή θα την πάει μακριά.

Ο δεύτερος λόγος είναι η απροσδιόριστη μιζέρια, που εκπέμπει ως προσωπικότητα. Ποτέ δεν τη βλέπεις με το χαμόγελο. Πάντα βλοσυρή, αυστηρή, δυσοίωνη, σου αφήνει μια αύρα δυστυχίας. Και δεν γίνεται να μην το διαισθανθείς ή να μην το προσέξεις, επειδή όλο το παρουσιαστικό της προδιαθέτει για το αντίθετο. Χαίρεσαι να βλέπεις μια όμορφη, έξυπνη, κομψή κοπέλα, της οποίας η όψη και η παρουσία σε προϊδεάζουν για τη χαρά της ζωής και, παρ’ όλα αυτά, αναδίδει μια ανεξήγητη δυστυχία. Είναι ένα ωραίο κορίτσι, που ξεκινάς να το παρατηρείς με μια προδιάθεση θαυμασμού και καταλήγεις να το λυπάσαι. Και η λύπηση ποτέ δεν φέρνει ψήφους· αντιθέτως, τις διώχνει μακριά…