Προβλήματα και όχι διλήμματα

Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι δυσκολεύομαι πολύ να κατανοήσω το ερώτημα τι διακυβεύεται στις εκλογές της 21ης Μαΐου. Ο κάθε ψηφοφόρος κάνει τις επιλογές του και στη συνέχεια βγαίνει ένα αποτέλεσμα, που θεωρητικά είναι σεβαστό από όλους. Και οι επιλογές αυτές στηρίζονται στο πώς κατανοεί κανείς τα προβλήματα αυτής της χώρας. Επομένως το ζητούμενο είναι ποια είναι αυτά τα προβλήματα. Αρνούμαι, λοιπόν, να μπω στη λογική των κομματικών αντιθέσεων που θέτουν το ζήτημα των διακυβευμάτων για να εκβιάσουν, το καθένα με τον δικό του τρόπο, και να διεκδικήσουν την ψήφο μου.

Αν κρίνω όμως από τις προεκλογικές συζητήσεις υπάρχει ένα ζήτημα στο να μπορέσουμε να καταλήξουμε ποια είναι τα σημαντικά θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν αυτή την χώρα και τους πολίτες – ψηφοφόρους της. Γιατί είναι προφανές ότι το δημόσιο χρέος, το ασφαλιστικό σύστημα, το εκπαιδευτικό σύστημα, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, το μελλοντικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και εν γένει το ΕΣΥ, το δικαστικό σύστημα, το μεταναστευτικό, το άθλιο και άδικο φορολογικό σύστημα, για να περιοριστώ σε λίγα μόνο από τα άμεσα προβλήματα που μου έρχονται στο μυαλό, δεν αποτελούν πρώτης προτεραιότητας προβλήματα. Οι αναφορές σε αυτά είναι γενικόλογες και παντελώς ασαφείς. Οσο δε για τα περιβαλλοντικά ζητήματα!!!

Ούτε φυσικά το γεγονός ότι η Ελλάδα εξακολουθεί και βρίσκεται πίσω από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης στους περισσότερους δείκτες κοινωνικής δικαιοσύνης, ή το πώς θα λυθεί το Κυπριακό και γενικότερα οι ελληνοτουρκικές διαφορές αντιμετωπίζονται ως συγκεκριμένα προβλήματα που αναζητούν λύση. Η διακήρυξη για μία δικαιότερη κοινωνία δεν μου λέει τίποτε στο μέτρο που κανείς δεν μου εξηγεί πώς θα φθάσουμε σε αυτήν. Τα σχόλια του Γιάννη Στουρνάρα αλλά και του Αλέκου Παπαδόπουλου εξάλλου δεν έτυχαν καμίας αντίδρασης, ως εκ τούτου συμπεραίνω ότι ήσαν και δευτερεύουσας σημασίας.

Σύμφωνα με τα πολιτικά κόμματα το μέλλον φαντάζει ευοίωνο και μόνο από το γεγονός ότι θα αναλάβουν αυτά την εξουσία. Και οι απαντήσεις στα προβλήματα είναι σαφείς: αύξηση μισθών, αύξηση συντάξεων, επιδόματα. Τώρα το κατά πόσον τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας επιτρέπουν αυτές τις πολιτικές δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν, όπως κανέναν δεν απασχολεί και το γεγονός ότι τα 150 ευρώ που θα δίνονται σε κάθε Ελληνα που ενηλικιώνεται αποτελούσε ένα έσχατο σημείο πολιτικού ευτελισμού. Και πέραν όλων αυτών καμία πρόταση δεν γίνεται για ενδεχόμενες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται στο πολιτικό μας σύστημα για να μη βρεθούμε ξανά εκεί όπου ήμασταν το 2009, για να μην αντιμετωπίσουμε μία κρίση της δημοκρατίας μας.

Συνεπώς τα προβλήματα της Ελλάδας στα χρόνια που έπονται είναι ελάχιστα και είναι εύκολο να αντιμετωπιστούν βραχυχρόνια. Τουλάχιστον σύμφωνα με τα πολιτικά κόμματα. Εξάλλου In the long run we are all dead που έλεγε και ο μακαρίτης ο Keynes. Αλλά όχι όλοι, οι νεότερες γενιές θα υπάρχουν και θα είναι υποχρεωμένες να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που οι τρέχουσες τους φορτώνουν ανέμελα.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε δίκιο όταν προσφάτως έλεγε ότι κάποια κόμματα διακρίνονται από μία «φοιτητική ξεγνοιασιά και μια υπερβολική και αδικαιολόγητη αυτοπεποίθηση που μπορεί να αποβεί επικίνδυνη». Μόνο που φοβάμαι ότι αυτό χαρακτηρίζει όλα τα κόμματα, έστω και σε διαφορετικό βαθμό, το ένα από το άλλο. Φυσικά όλοι δεν είναι ίδιοι, αλλά και πάλι…

Επομένως εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι δεν υπάρχουν διακυβεύματα στις επόμενες εκλογές, υπάρχουν προβλήματα εθνικής σημασίας τα οποία χρειάζονται λύσεις. Και είναι αυτά τα προβλήματα που δεν είμαστε σε θέση ούτε καν να συζητήσουμε, παρά το γεγονός – και για αυτό δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία – ότι τα γνωρίζουμε όλοι και  μεταξύ μας θα συμφωνούσαμε στις δυνατές λύσεις. Δεν ξέρω πότε η χώρα αυτή θα έλθει στα συγκαλά της, αλλά φοβάμαι ότι δεν έχουμε άπειρο χρόνο μπροστά μας, τόσο πολιτικά, όσο και οικονομικά και οι εκλογικές φιέστες το μόνο που κάνουν είναι να ροκανίζουν τα θεμέλια της δημοκρατίας μας.