Χοντρά σκόρδα

Είχαν εξαιρετική διαίσθηση και κρίση όλοι/ες του παλαιού ΠαΣοΚ που επέλεξαν τον κ. Τσίπρα για αρχηγό τους, αποδεικνύεται ανώτερος του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ καθαιρούσε υφυπουργούς εν πτήσει, ανακοίνωνε ότι «ο τάδε έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος» – αλλά να διώξει βουλευτή και πρώην υπουργό από το ψηφοδέλτιο δύο ημέρες πριν τις εκλογές, σε τέτοιον εξευτελισμό δεν είχε υποβάλλει  κανέναν. Νομίζαμε ότι αυτά μόνο στις προεδρικές εκλογές της Τουρκίας συμβαίνουν.

Ο μακαρίτης Χαρίλαος Φλωράκης χρησιμοποιούσε τις παροιμίες όπως άλλοι πολιτικοί την ποδοσφαιρική ορολογία και παρομοίαζε το μέγεθος του κόμματός με σκόρδα που αραιώνονται «για να χοντρύνουν». Τέτοιο νιώθει ο κ. Τσίπρας,  αλλιώς δεν θα δήλωνε ότι «σκορδαλιά χωρίς σκόρδο δεν γίνεται», ότι το κόμμα του δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν. Πώς να τα βγάλουν πέρα στον ΣΥΡΙΖΑ με σκόρδο που έχει τόσο χοντρή ιδέα για τον εαυτό του;

Εκόντες δυστυχούν: έζησαν μεγαλεία για τέσσερα χρόνια, τα λαχταρούν σαν χαμένες πατρίδες. Αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας νοσταλγεί τον Λευκό Οίκο, το Μέγαρο των Ηλυσίων, το Κρεμλίνο, την Τράπεζα Ρότσιλντ. Δεν θα αφήσει κανέναν να μπει ανάμεσα σε αυτόν και στο ταπεινό Μαξίμου που ανοίγει τον δρόμο για τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος τη γλίτωσε φθηνά γιατί ήταν απολύτως αφηρημένη η ιδέα για τα «περιφερειακά νομίσματα»· παρέπεμπε στοιχειωμένο σπίτι ή κάτι τέτοιο.

Η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών όμως είναι κάτι απολύτως συγκεκριμένο· όπως το πορτοφόλι σου ή η πιστωτική σου κάρτα – πώς πας να τα ακουμπήσεις κύριε Κατρούγκαλε  τρεις ημέρες πριν τις εκλογές; Κολλήγος εσύ, πέρασες τον εαυτό σου για φλωρακικό χοντρό σκόρδο;

Όμως, πριν λίγες ημέρες ο Κυριάκος Βελόπουλος διέγραψε δύο βουλευτές του κόμματος του επειδή έτσι του άρεσε. Ο κ. Τσίπρας διέγραψε τον Αλέξη Γεωργούλη, ο κ. Πολάκης διεσώθη γιατί χρειάζονται φουσκί τα σκόρδα για να χοντραίνουν. Ο κ. Μητσοτάκης απομάκρυνε τους/ις Μαρία Σπυράκη, Ανδρέα Πάτση, Γιώργο Κύρτσο, Σοφία Νικολάου. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε το ίδιο με γιατρό που είχε εμπλακεί εμμέσως στο δυστύχημα των Τεμπών.

Όλους αυτούς που απομάκρυναν οι αρχηγοί, οι  ίδιοι τους είχαν επιλέξει: μήπως είναι νοσηρό να έχουν εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στο πολιτικό προσωπικό οι αρχηγοί των κομμάτων;

Η πολιτική είναι εθελοντική υπόθεση, αν τα μέλη των κομμάτων δέχονται να συμμετέχουν με τέτοιους όρους, δεν μας πέφτει λόγος. Διαπιστώνουμε όμως ότι το απολυταρχικό πρωθυπουργικό μοντέλο που χαρακτηρίζει τη διακυβέρνηση της χώρας, εφαρμόζεται πλέον και στα κόμματα από τους αρχηγούς τους. Μήπως τόση συγκέντρωση εξουσίας είναι επιζήμια για τη δημοκρατία μας;