Χρηματοδοτώντας {LF}το κοινό καλό

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα πραγματοποίησαν πρόσφατα τις ετήσιες εαρινές συνεδριάσεις τους, οι οποίες, σύμφωνα με τους διοργανωτές, παρήγαγαν ένα «ισχυρό μήνυμα εμπιστοσύνης και προθυμίας για συνεργασία». Αλλά η υψηλή ρητορική και οι καλές προθέσεις δεν θα είναι αρκετές για να δημιουργήσουν μια πραγματικά χωρίς αποκλεισμούς και βιώσιμη οικονομία κατάλληλη για τον εικοστό πρώτο αιώνα. Για αυτό χρειάζεται βαθιά δομική αλλαγή.

Το πρώτο βήμα προς τη διασφάλιση ότι η χρηματοδότηση υποστηρίζει το κοινό καλό είναι να καθιερωθεί μια σαφής αποστολή. Αυτό θα συνεπάγεται μια θεμελιώδη επανεξέταση του «κοινωνικού συμβολαίου» μεταξύ του κράτους και των επιχειρήσεων, με τις κυβερνήσεις να χρησιμοποιούν καινοτόμα κίνητρα, συνεργασίες και προϋποθέσεις για να ευθυγραμμίσουν την ιδιωτική χρηματοδότηση με τη δημόσια αποστολή.

Δεύτερον, η πανδημία COVID-19 τόνισε τη σημασία της ευρείας συνεργασίας – εντός και εκτός συνόρων – για την αντιμετώπιση παγκόσμιων προκλήσεων. Και όμως, οι πλούσιες χώρες, με τη βοήθεια ενός ελαττωματικού συστήματος δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, συσσώρευσαν δόσεις εμβολίων όταν κατέστησαν διαθέσιμες και οι επακόλουθες προσπάθειες για την υποστήριξη της αποτελεσματικής αναδιανομής δεν ήταν καθόλου επαρκείς.

Τρίτον, είναι ζωτικής σημασίας η τοποθέτηση της δικαιοσύνης, της προσβασιμότητας και της βιωσιμότητας στο επίκεντρο των χρηματοπιστωτικών εργαλείων. Το εμβόλιο COVID-19 που παρήχθη από την Oxford και την AstraZeneca ήταν σχετικά φθηνό και εύκολο στη μεταφορά και διανομή παγκοσμίως, επειδή πληρούσε την προϋπόθεση να μπορεί να αποθηκευτεί σε κανονικό ψυγείο. Το εμβόλιο Pfizer-BioNTech, αντίθετα, απαιτούσε δαπανηρή υπερψυχρή αποθήκευση και μεταφορά όταν εγκρίθηκε για πρώτη φορά.

Τέλος, μια αντικειμενική προσέγγιση κοινού καλού είναι αδύνατη χωρίς ένα δίκαιο, υπόλογο και αξιόπιστο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Oμως, επειδή το τρέχον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα έχει σχεδιαστεί για να είναι αντιδραστικό, προωθεί τη βραχυπρόθεσμη προσέγγιση και διαιωνίζει την ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου. Η αλλαγή αυτού θα απαιτήσει, για αρχή, μεταρρύθμιση της διακυβέρνησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, έτσι ώστε οι αναπτυσσόμενες οικονομίες να έχουν μεγαλύτερη φωνή.

Επιπλέον, η ενίσχυση των μηχανισμών λογοδοσίας και διαφάνειας μπορεί να συμβάλει στην πρόληψη της κατάχρησης κεφαλαίων, της φοροδιαφυγής και της απάτης.

Η νέα έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ αυτή την εβδομάδα αναφέρει ότι «η καθοριστική αρχή της Ατζέντας 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι μια κοινή υπόσχεση από κάθε χώρα να εργαστεί μαζί για να εξασφαλίσει τα δικαιώματα και την ευημερία όλων σε έναν υγιή, ακμάζοντα πλανήτη. Αλλά στα μισά του δρόμου μέχρι το 2030 αυτή η υπόσχεση βρίσκεται σε κίνδυνο». Η εκπλήρωσή του απαιτεί σωστή διεθνή χρηματοδότηση, κάτι που θα είναι εφικτό μόνο εάν αντικαταστήσουμε το παράδειγμα του καθορισμού της αγοράς με μια νοοτροπία διαμόρφωσης της αγοράς, με επίκεντρο το κοινό καλό.

ΗΜαριάναΜαζουκάτοείναιιδρυτικήδιευθύντριαστοUCL Institute for Innovation and Public Purpose. ΕίναιπρόεδροςστοCouncil on the Economics of Health for All τουWorld Health Organization