Αίτημα

Το αίτημα για δύο ντιμπέιτ πριν από μια κάλπη έχει διατυπωθεί και παλαιότερα. Το 2019 – τόσο πριν απ’ τις ευρωεκλογές όσο και πριν απ’ τις εθνικές – ο ΣΥΡΙΖΑ, σίγουρος για το μιντιακό χάρισμα του προέδρου του, ζητούσε μαζί με τη συνηθισμένη τηλεμαχία όλων των πολιτικών αρχηγών και μια μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Κυριάκου Μητσοτάκη. Ούτε τότε η Πειραιώς είχε πει το OK. Τέσσερα χρόνια πίσω το κύριο γαλάζιο επιχείρημα συνοψιζόταν στη διαπίστωση «δεν είμαστε προεδρική δημοκρατία που δυο υποψήφιοι διαγκωνίζονται για το ποιος θα γίνει πρόεδρος». Φέτος, η κυβέρνηση δικαιολογεί την άρνησή της λέγοντας πάλι ότι «το δημοκρατικά επιβεβλημένο είναι να ακουστούν οι απόψεις όλων των κομμάτων». Ταυτόχρονα, ωστόσο, εξηγεί αρκετά ειλικρινά γιατί ποντάρει στην παρουσία των υπολοίπων στο τηλεπλατό. Το κυβερνητικό στρατόπεδο θέλει να μιλήσουν και τα μικρά αντιπολιτευόμενα κόμματα προκειμένου «να φανούν και οι αντιφάσεις ως προς τις προγραμματικές ανακολουθίες, οι οποίες είναι τεράστιες» – προσδοκά, δηλαδή, να ακυρώσουν οι αντίπαλοί της με τα ίδια τους τα λόγια την περιλάλητη προοδευτική διακυβέρνηση, να επιβεβαιώσουν πως θα μοιάζει όντως με «τερατογένεση».

Ψυχαγωγία

{ARX}Με όρους προεκλογικής στρατηγικής, λοιπόν, το ντιμπέιτ λογίζεται σαν ένα επικοινωνιακό όπλο. Οχι μόνο απ’ τους κυβερνητικούς, που προσαρμόζουν τη σχετική κουβέντα στο αφήγημά τους για την κυβέρνηση των ηττημένων. Κι η αριστερή κομματική έδρα δεν επαναφέρει ξανά και ξανά την πρότασή της επειδή χρειάζεται πολλά «όχι» για να καταλάβει την άρνηση. Την επαναφέρει ώστε να εμφανίζει τον Πρωθυπουργό φοβούμενο να αντιπαρατεθεί man to man με τον αρχηγό της. Παρ’ όλα αυτά, η διαδικασία per se θα μπορούσε να καθορίσει τη λαϊκή ετυμηγορία; Υπάρχει, άραγε, πιθανότητα να καταλήξει ένας αναποφάσιστος τι θα ψηφίσει παρακολουθώντας μια τηλεμαχία; Το φθινόπωρο του 2019 ερευνητές του Harvard Business School προσπάθησαν να απαντήσουν στο ερώτημα μελετώντας τα στοιχεία 61 προεκλογικών και μετεκλογικών δημοσκοπήσεων σε 9 χώρες – ανάμεσά τους ΗΠΑ, Καναδάς, Ηνωμένο Βασίλειο και Γερμανία. Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, οι ψηφοφόροι επηρεάζονται περισσότερο απ’ την τηλεοπτική κάλυψη μιας καμπάνιας ή τις συνομιλίες με γνωστούς τους παρά απ’ τα ντιμπέιτ. Τα τελευταία αντιμετωπίζονται ως ψυχαγωγικά γεγονότα, όχι σαν πολιτικά. Από μια άποψη, βέβαια, ακριβώς έτσι τα βλέπουν και τα ελληνικά κόμματα.{ARX}