Πάμε σαν άλλοτε

Στην ανασκόπηση του διαστήματος 2010-2019 ο «Economist» είχε επιλέξει τις εμβληματικότερες φωτογραφίες της δεκαετίας. Στην πέμπτη θέση δέσποζε η φωτογραφία του έλληνα συνταξιούχου που ήταν πεσμένος στο πεζοδρόμιο κλαίγοντας έξω από μια κλειστή τράπεζα, λίγο μετά την ανακοίνωση των capital controls το 2015. Οχτώ χρόνια μετά ο τότε υπουργός Οικονομικών, αρχιτέκτονας των κεφαλαιακών περιορισμών και νυν πρόεδρος του Μέρα25 Γιάνης Βαρουφάκης, παρουσίασε το σχέδιο «Δήμητρα» επιμένοντας στα περί αλλαγής νομίσματος και επαναφέροντας στις μνήμες το θυελλώδες α’ εξάμηνο-θρίλερ του 2015. «Σε περίπτωση που χρειαστεί να δημιουργηθεί εγχώριο χρήμα, το σύστημα “Δήμητρα” θα αποτελέσει τη βάση του νέου εθνικού νομίσματος» ανέφερε περιγράφοντας ένα σύστημα για διενέργεια πληρωμών χωρίς τράπεζες, αλλά και έξοδο από το ευρώ. Εν ολίγοις, στο ίδιο έργο θεατές… Σε προσομοίωση του παρελθόντος όμως κινείται και ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητώντας και σε αυτές τις εκλογές τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων με τον Σύλλογο Εταιρειών Δημοσκόπησης και Ερευνας Αγοράς (ΣΕΔΕΑ) να αναγκάζεται για μια ακόμη φορά να διευκρινίσει πως «ο τρόπος με τον οποίο διενεργούνται οι δημοσκοπήσεις είναι αυτός με τον οποίο πραγματοποιούνται σε όλο τον κόσμο». Την ίδια στιγμή, ξανά σαν να μην πέρασε μια μέρα, έμμισθα τρολ του Διαδικτύου αγωνίζονται ασθμαίνοντας να διαμορφώσουν επικαιρότητα και επιδίδονται σε μια εναγώνια προσπάθεια επιβολής της δικής τους ατζέντας με fake news, στοχοποιήσεις, δολοφονίες χαρακτήρων. Το ίδιο έργο σε replay, επιστροφή σε μια κανονικότητα στασιμότητας, σαν να μην πέρασε μια μέρα και να μη διδαχτήκαμε το παραμικρό από τα μνημόνια, την κρίση, την πανδημία. Ακόμα και του πρόσφατου. Η υπόθεση Γεωργούλη και η ελαφρότητα με την οποία επελέγη από το κόμμα ως υποψήφιος δεν φαίνεται να λειτούργησαν διδακτικά και έτσι πάλι τα ψηφοδέλτια καταρτίζονται σε αρκετές περιπτώσεις στη λογική των «λαμπερών αναγνωρίσιμων προσώπων».

Συνταγή από το παρελθόν και τα αφηγήματα για συγκρότηση προοδευτικών μετώπων, δίκαιη ανάπτυξη, στροφή στη σοσιαλδημοκρατία. Συνθηματολογία και φιλόδοξες διακηρύξεις κενές εν τέλει περιεχομένου με μόνο στόχο την εξουσία. Επιστροφή σε δοκιμασμένες στρατηγικές υποσχέσεων, λαϊκισμού, επιλογών χρεοκοπίας. Το κόμμα της παλιάς Ελλάδας, ισχυρό, θυμίζει πως υπήρξε απλά πολιτική αλλαγή. Πολιτική κάθαρση δεν έγινε ποτέ. Το χειρότερο όμως είναι πως, σύμφωνα με τη γνωστή ρήση, όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, είναι την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δε δεύτερη ως φάρσα.