Ποπ κορν και θέαμα

Υπήρξαν εκλογές στη Μεταπολίτευση που να μην έγιναν υπό συνθήκες ακραίας πόλωσης; Ναι. Οι πρώτες τρεις και η εκλογή κατά την οποία ο Κώστας Καραμανλής οργάνωσε μία σεμνή τελετή διαφυγής και παράδοσης του μουντζούρη στον Γιώργο Παπανδρέου. Ολες οι υπόλοιπες αναμετρήσεις έγιναν πάνω στο ίδιο μοτίβο πόλωσης, με το συναίσθημα και την κούφια συνθηματολογία να πιέζουν τον προγραμματικό λόγο στο περιθώριο. Αυτό δεν είναι παράλογο και απορώ πώς κάποιοι το αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό. Κυβέρνηση εκλέγουμε, όχι διαχειριστή πολυκατοικίας. Οι εκλογές, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού στον κόσμο, είναι πρωτίστως μία μάχη για την εξουσία και την ικανοποίηση προσωπικών συμφερόντων και φιλοδοξιών. Τα υπόλοιπα ακολουθούν.

Ωστόσο είμαι βέβαιος ότι ειδικά αυτή η προεκλογική περίοδος, που μόλις ξεκίνησε, θα καταγραφεί ως η πλέον τοξική, ξεπερνώντας ακόμα και τις εντάσεις των ’80ς. Δίπλα στο σημερινό κλίμα εκείνα που έγιναν και ακούστηκαν στις εκλογές του ’89, φαίνονται περίπου ως παιδιάστικες γραφικότητες. Τότε φώναζαν στις πλατείες για κλέφτες. Σήμερα ακούς για βιαστές. Στις εκλογές των ’80ς υπήρχε ένα μεγάλο σκάνδαλο, του Κοσκωτά, που έδινε τον τόνο. Σήμερα υπάρχουν σκάνδαλα που ζουν για τρεις μέρες μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο. Και συχνά δεν πρόκειται καν για σκάνδαλα. Το κυριότερο: σήμερα η ακρότητα και οι προτροπές για δολοφονίες χαρακτήρων έχουν νομιμοποιηθεί από ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού ακροατηρίου. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Στην εποχή της δικτύωσης δεν δίνουν οι πολιτικοί τον τόνο, αλλά οι πολίτες. Ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής ζωής εκπορεύεται πλέον από τη βάση. Ο πολίτης απαιτεί να ακούσει από τον πολιτικό αυτό που γράφει και ο ίδιος στην κοινωνική δικτύωση. Αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάλαβε πρώτος και προσάρμοσε τον πολιτικό του λόγο στο αγοραίο ύφος του συρμού. Δεν είναι μόνο η Κουμουνδούρου που δίνει γραμμή στα τρολ. Είναι και τα τρολ που δίνουν γραμμή στην Κουμουνδούρου. Το φαινόμενο εμποτίζει σταδιακά και τη Νέα Δημοκρατία αν και εκεί τηρούνται κάποια προσχήματα. Κάπως έτσι, λοιπόν, με τους πολίτες να συμμετέχουν τόσο ενεργά στην παραγωγή πολιτικού λόγου, η προεκλογική περίοδος που ξεκίνησε προσφέρει εισιτήρια πρώτης θέσης για το Κολοσσαίο. Ποπ κορν ξέρετε να φτιάχνετε;

Πάμε να τους πάρουμε
Αυτό θα είναι το απόλυτο (προεκλογικό) θέαμα. Ετσι και γίνει, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Ελληνες κομάντος να μεταφέρουν εγκλωβισμένους από το Σουδάν σε αεροσκάφος στην Αίγυπτο για να τους μεταφέρει ασφαλείς στην πατρίδα. Με παραλλαγές, εθνόσημα, σημαίες και τις απαραίτητες κάμερες που θα καταγράφουν το γεγονός. Και αν οι αρχισυντάκτες των καναλιών είναι συνεργάσιμοι, τα σχετικά πλάνα θα παίζουν με την κατάλληλη μουσική και ζουμ στο πρόσωπο του κομάντο που, ακόμα και αν έχει βαφτεί με φούμο, θα αναδεικνύει τη λάμψη αποφασιστικότητας, φως ελληνικό στα μάτια. Ισως δε θα ήταν χρήσιμο να πάει και ένας εύζωνας, με την παραδοσιακή ενδυμασία, για να πατήσει το τσαρούχι Αφρική, να ξυπνήσει μνήμες από Ελ Αλαμέιν.

Δεν είναι κόμμα, είναι μαγαζί
Η πλήρης ονομασία του κόμματος είναι «Ελληνική Λύση – Κυριάκος Βελόπουλος». Λογικό. Πρόκειται, βέβαια, για έναν τύπο ονοματοδοσίας που δεν παραπέμπει ακριβώς σε κόμμα, αλλά σε μαγαζί. Το προσωπικό μαγαζί που έστησε ο Βελόπουλος επενδύοντας στις αρχές του τηλεμάρκετινγκ. Και εδώ του πρέπει έπαινος. Είναι ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να πουλήσει αλοιφές και πολιτικό κόμμα μέσα σε μία εκπομπή. Με το ένα χέρι έπαιρνε τα χρήματα των πελατών και με το άλλο την ψήφο τους. Και τώρα φέρθηκε όπως το αφεντικό στους υπαλλήλους – βουλευτές. Τους κατηγόρησε για σχέδιο αποστασίας, βρίσκοντας, δηλαδή, μία εξαιρετική αφορμή για να κλαίγεται προς το κοινό του. Οι δύο τον εγκατέλειψαν. Ο τρίτος δέχθηκε να κατέλθει υποψήφιος στα Γρεβενά. Σουρεαλιστικό. Αλλά και τι άλλο να έκανε; Από παραγωγός αθλητικού ραδιοφώνου βρέθηκε αντιπρόεδρος της Βουλής. Αναγκαστικά θα παίξει στην κωμωδία. Με τον πρόεδρο Βελόπουλο να καταγγέλλει σχέδιο αποστασίας, σπρώχνοντας παράλληλα και κανένα βιβλίο με αγιορείτικα μυστικά.