Ποια Αριστερά;

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Γεωργούλης δεν έχει συλληφθεί, δεν έχει προφυλακιστεί και δεν έχει καταδικαστεί για τίποτα. Ζητήθηκε από τις βελγικές Αρχές η άρση της ασυλίας του. Κανονικά θα έπρεπε ειδικά το κόμμα που τον διάλεξε για το ευρωψηφοδέλτιό του να υπερασπίζεται το τεκμήριο της αθωότητάς του. Γιατί δεν το έκανε; Γιατί αν το έκανε, το μπλέξιμο του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο! Παρά τη διαγραφή του βουλευτή, εμφανίστηκαν αυτόκλητοι υπερασπιστές του. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν δεν τον διέγραφαν! Θα διχαζόταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στους υπέρ και στους κατά του Γεωργούλη – κι αν οι δεύτεροι θα ήταν σαφώς περισσότεροι, είναι δεδομένο πως οι πρώτοι θα έκαναν τη μεγαλύτερη φασαρία. Οπως τον καιρό των δημόσιων καβγάδων για τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού π.χ. Ή τον καιρό της περίφημης «κωλοτούμπας», του υπερήφανου «Οχι» που έγινε «Ναι», ενώ ακόμα κόσμος χόρευε στην Πλατεία Συντάγματος.

Η «υπόθεση Γεωργούλη» είναι μια περιπέτεια ενός ευρωβουλευτή που έχει πολιτικό ενδιαφέρον γιατί βγάζει ξανά στην επικαιρότητα το παλιό εκείνο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, που μοιάζει με κόμμα σουπερμάρκετ. Δεν είναι το μόνο. Σε όλα τα πολιτικά κόμματα υπάρχουν στελέχη που μπορεί να διαφωνούν με την ηγετική ομάδα, η διαφορά είναι ότι στον ΣΥΡΙΖΑ τα στελέχη δεν περιορίζονται απλώς στην έκφραση κάποιας διαφοράς, αλλά είναι πολλοί οι έτοιμοι να τσακωθούν μεταξύ τους ακόμα και για τον Γεωργούλη! Χθες τσακώνονταν για τον Πολάκη και δυο-τρεις μέρες πριν για την «κυβέρνηση των ηττημένων»: υπέρ της ο Δραγασάκης κι ο Τσακαλώτος, εναντίον της ο Τσίπρας! Βγάλε άκρη…

Από όσα συνέβησαν τις προηγούμενες μέρες καταλαβαίνεις πως πολλοί θα ήθελαν να τον υπερασπιστούν τον Γεωργούλη κι αυτό δεν είναι απλώς δυσάρεστο: είναι τραγικό. Τους υπερασπιστές του δεν τους νοιάζει κανένα θύμα, δεν τους ενδιαφέρει καν η αλήθεια, δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη – ούτε στη βελγική. Το νιώθεις πως θα ήθελαν να κάνουν τον Γεωργούλη «ήρωα», να καταγγείλουν σκοτεινούς κύκλους, να τα βάλουν με τα media για την προβολή της ιστορίας ή ακόμα και με όποιους τολμούν να επισημάνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε προηγούμενες ιστορίες λειτουργούσε τελείως αφοριστικά μιλώντας για «κόμματα παιδεραστών» κ.λπ. Μιλάμε για ανθρώπους που θα ήθελαν τον όποιο Γεωργούλη να τον κάνουν σύμβολο. Να τον προβάλουν ως ένα θύμα σκοτεινών κέντρων που έστησαν μια ιστορία παραμονή των εκλογών. Ετσι άλλωστε περιγράφει κι ο ίδιος τον εαυτό του κι αν το κάνει είναι γιατί γνωρίζει πως θα βρει πολλούς να τον πιστέψουν εντός κόμματος.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ποτέ καμία στιγμή που η ιστορία αυτή θα μπορούσε να έχει βγει στο φως χωρίς οι σύντροφοι του Αλέξη να μην μπορούν να καταγγείλουν σχέδια σκοτεινών κύκλων. Αν έβγαινε τον Σεπτέμβρη θα ήταν «μια προσπάθεια αντιπερισπασμού που δημιούργησαν όσοι είδαν στριμωγμένη την κυβέρνηση από το σκάνδαλο των υποκλοπών». Αν κυκλοφορούσε δύο χρόνια πριν, η καταγγέλλουσα θα ήταν απλά «κάποια που έβγαλε την κυβέρνηση από τη δύσκολη θέση που την έφερε η σύλληψη και η δίκη του Λιγνάδη». Αν μαθαίναμε το αίτημα άρσης της ασυλίας έναν μήνα πριν, οι ίδιοι άνθρωποι θα το συνέδεαν με το δυστύχημα των Τεμπών. Δεν έχει να κάνει με τον Γεωργούλη όλο αυτό: η συνωμοσιολογία και η καταγγελία του αόρατου συστήματος είναι ένας τρόπος να προσεγγίζεις τον κόσμο. Ειδικά αν είσαι και υποψήφιος βουλευτής και πρέπει να χτίσεις ένα δυναμικό προφίλ.

Αναρωτιέμαι, όχι τι σχέση έχει αυτή η ανορθολογική θεώρηση με την Αριστερά, αλλά πώς γίνεται να κυβερνήσεις μια χώρα με ανθρώπους με τόσο αρρωστημένες αντιλήψεις…