Πόνος

Καταλαβαίνω τον πόνο του Γιάννη Ραγκούση για το σπίτι στην Πάρο, αλλά έπρεπε να το περιμένει, ότι και οι άλλοι δεν θα κάθονταν με σταυρωμένα χέρια, από τη στιγμή που είπε το «ναι» και ανέλαβε τη θέση Πολάκη στον Τομέα Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι άμα κουνάς το δάχτυλο μπροστά στη μούρη του αλλουνού, και την τρίχα τριχιά θα κάνει, που λένε και στην εύανδρο Ηπειρό μου, για να σε χτυπήσει, και έρευνα θα κάνει για σένα μέχρι τρίτης γενεάς, και ό,τι βρει θα το παρουσιάσει όπως θέλει αυτός για να σε πλήξει εκεί που πονάς: στο επίπεδο της ηθικής.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή τον Γιάννη τον ξέρω από πολλά χρόνια και, παρότι μεταπήδησε στον ΣΥΡΙΖΑ όντας ΠΑΣΟΚ, τον σκέφτομαι, νομίζω ότι το καλύτερο που έχει να κάνει, αντί για «επιχειρήματα» του είδους «έλα, Μητσοτάκη, να πάμε στην Επιτροπή Διαφάνειας της Βουλής», που δεν του λύνουν το πρόβλημα, διότι ανήκουν στην κατηγορία «κι εσείς, ρε, γιατί βασανίζατε τους μαύρους;», είναι να το πάρει από την αρχή. Να δώσει καθαρές εξηγήσεις, αν μπορεί, για το ακίνητο, να εμφανίσει τα οικονομικά του στοιχεία που θα κλείσουν τα στόματα (και εντός ΣΥΡΙΖΑ…) σε σχέση με το πόθεν έσχες του και να τελειώνει. Τα υπόλοιπα μικρή σημασία έχουν.

Απαξίωση

Αναφέρομαι και στον ΣΥΡΙΖΑ και τα (ανοιχτά) στόματα για τον Γιάννη Ραγκούση διότι έχω γίνει τις τελευταίες ημέρες δέκτης σχολίων καθόλου κολακευτικών όχι μόνο για τη βίλα στην Πάρο, αλλά με αφορμή τη βίλα στην Πάρο. Το άσχημο γι’ αυτόν (φαντάζομαι ότι δεν έχει πολλές αυταπάτες περί αυτού) δεν είναι ότι δεν τον υπολήπτονται οι συριζαίοι. Το άσχημο είναι ότι δεν τον σέβονται ούτε οι προερχόμενοι και από το ΠΑΣΟΚ. Για τους καθαρόαιμους συριζαίους (ο ένας εκ των δύο που μου μίλησαν εντελώς απαξιωτικά την Πέμπτη για το «τι περίπτωση, ρε φίλε, αυτός ο Ραγκούσης»), ο Γιάννης είναι «ένας εισοδιστής που κατάφερε να φτάσει δίπλα στον Τσίπρα, χωρίς να το καταλάβει κανείς». Για τους πρώην πασόκους που και εκείνοι μεταπήδησαν στον ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου, όπως και εκείνος, να διασωθούν στο πολιτικό στερέωμα, ο Ραγκούσης, μου είπε ο δεύτερος, «είναι φαινόμενο, το πώς καταφέρνει να ελίσσεται και να βρίσκεται πάντα εκεί που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει. Το έκανε με τον Γιώργο, το κάνει και με τον Τσίπρα. Πραγματικά ικανότατος».

Θα μου πεις τώρα, και τι έγινε που βρέθηκαν δύο στελέχη, ένας συριζαίος και ένας πρώην πασόκος, να αποστρέφονται τον Ραγκούση; Πρώτη φορά συμβαίνει στην πολιτική; Οχι, καθόλου. Συμβαίνουν αυτά κατά κόρον. Το ασυνήθιστο είναι να βρίσκεται ο άλλος με την πλάτη στον τοίχο και αντί για συμπαράσταση να αντιμετωπίζει από τους συντρόφους του καχυποψία και αμφισβήτηση, μεγαλύτερη από των αντιπάλων του…

Μαχαίρια

Στο μεταξύ, απ΄ ό,τι πληροφορούμαι εξ εγκύρων πηγών, που λέγανε παλιά οι δημοσιογράφοι, μαίνεται στον νότιο τομέα της Αθήνας η «μητέρα όλων των μαχών», για τον σταυρό τον επιούσιο, μεταξύ δύο ογκόλιθων της πολιτικής, του Γ. Μαντζουράνη και του Στ. Τζουμάκα. Πάνε, σου λέει, πυρήνα τον πυρήνα, γνωριμία τη γνωριμία, από τον καιρό που ήταν και οι δύο στο ΠΑΣΟΚ, και δεν είναι λίγες οι φορές που «πέφτουν» ο ένας πάνω στον άλλο. Οπως συνέβη πρόσφατα σε δύο περιπτώσεις, στον Αγιο Δημήτριο και στην Ηλιούπολη. Φυσικά, όσο να πεις, προκαλούν μια θλίψη όλα αυτά, να βρίσκονται δηλαδή στα μαχαίρια δυο ηλικιωμένοι άνθρωποι, αλλά δεν θα δικαιώσω κανέναν εκ των δύο. Η πολιτική σε αυτές τις ηλικίες είναι εντελώς ανθυγιεινή και δεν συνιστάται για περιπτώσεις όπως αυτών των δύο που, όσο να πεις, έχουν ένα παρελθόν – και όχι κατ΄ ανάγκην με θετικό πρόσημο – από την ενασχόλησή τους μαζί της, το πάλαι…

Και αφήνω κατά μέρος το γεγονός της δυσθυμίας και των δύο έναντι του ειδώλου τους, του «έλα με φόρα» brοέδρου, ο οποίος, χωρίς να λάβει υπόψη του τις «ευαισθησίες» τού ενός για τον άλλο, τους όρισε υποψήφιους στην ίδια εκλογική περιφέρεια, λες και χάθηκαν οι περιφέρειες για να εκτεθούν. Πολλαπλώς…

Κακό παιδί, και – όπως αποδεικνύεται – αχάριστο…

Πάρτι

Εντάξει, είναι πολλοί αυτοί που γιορτάζουν από το πρωί την Πρωταπριλιά, σπέρνοντας ψέματα γι’ αλήθειες εδώ κι εκεί. Η δική μου πρόταση γι’ απόψε, στο κλείσιμο της ημέρας, είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό, κάτι το πρωτότυπο, το σίγουρα ανεπανάληπτο και οπωσδήποτε συναρπαστικό: πάρτι, και τι πάρτι. Δίπλα στον Κεραμεικό, απέναντι από την Ακρόπολη, στον μαγικό πεζόδρομο της οδού Ερμού.

Εχει – δεν έχει φεγγάρι, η εμπειρία θα είναι μοναδική, και το εγγυώνται ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων (!!) και ο DJ Robert, αγνώστων λοιπών στοιχείων σε εμένα, αλλά σίγουρα αυτοί που τον κάλεσαν να παίξει δίπλα στο αρχαίο νεκροταφείο της Αθήνας, τον Κεραμεικό, θα έχουν καλή εικόνα γι’ αυτόν. Αγνοώ αν τον έχουν ξαναχρησιμοποιήσει τον άνθρωπο σε ανάλογο πάρτι, αλλά σίγουρα το θέμα, να γίνεται πάρτι, και μάλιστα από τον σύλλογο των αρχαιολόγων, δίπλα στα αρχαία μνημεία, δεν είναι από αυτά που βλέπεις κάθε μέρα.

Το πάρτι δεν είναι ανοιχτό, ενημερώνω, έχει και εισιτήριο. Στα 5 ευρώ είναι συγκεκριμένα, και – εξ όσων καταλαβαίνω – αυτό εξασφαλίζει την είσοδο. Ποτά κ.λπ. θα πληρώνονται επιπλέον. Φυσικά υπάρχει πάντα η εκδοχή να προσέλθεις στο πάρτι με καμιά σακούλα πιτόγυρα από τα σουβλατζίδικα της Αδριανού απέναντι και με τίποτε μπίρες μαζί, να το «κάψεις κανονικά, κυρ Στέφανε», που λέει ο λόγος.

Ασε που, όπως διαβάζω και στην αφίσα που τυπώθηκε για την περίσταση, το πάρτι οργανώνεται για… καλό σκοπό: ο Σύλλογος Αρχαιολόγων συγκεντρώνει χρήματα για την οικονομική του ενίσχυση, επειδή, όπως αναφέρεται, θα προσφύγει (ή μπορεί και να έχει προσφύγει ήδη) στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του νόμου που μετατρέπει τα πέντε μεγαλύτερα μουσεία της χώρας σε Νομικά Πρόσωπα.

Και τώρα, εκτός της πλάκας: είναι δυνατόν σε νεοκλασικό στην οδό Ερμού, δίπλα ακριβώς στον παγκόσμιας ακτινοβολίας αρχαιολογικό χώρο, να οργανώνει πάρτι ο σύλλογος των αρχαιολόγων που, υποτίθεται εξ αντικειμένου και εκ καθήκοντος, οφείλουν να σέβονται την ιερότητα του χώρου; Σε κτίριο, δε, που τους έχει παραχωρηθεί από το ελληνικό Δημόσιο; Πού έχουν ξαναγίνει αυτά;

(Παρεμπιπτόντως, φαντάζομαι, εφορίες, ΦΠΑ και τα ρέστα για τα εισιτηριάκια και τις λοιπές εισπράξεις από το πάρτι τα έχουν τακτοποιήσει, ε; Κρίμα είναι να μπουκάρει κανένα ΣΔΟΕ και να τους χαλάσει το κέφι…)

Ηρωες

Το βιβλίο που θα εισηγηθώ για σήμερα ανήκει στην κατηγορία των ιστορικού χαρακτήρα βιογραφιών και, τρόπον τινά, έρχεται να προστεθεί στη μεγάλη σειρά βιβλιογραφίας που είδαμε να εμφανίζεται με αφορμή την επέτειο των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821. Αφορά τον εκ Ζάτουνας Αρκαδίας καταγόμενο αγωνιστή Στάικο Σταϊκόπουλο, ένα από τα λιγότερο γνωστά πρόσωπα της Επανάστασης, παρά την πλούσια δράση του – είναι ο πορθητής του κάστρου του Παλαμηδίου και εκείνου του Ακροκορίνθου. Δυο ανδραγαθήματα που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην επικράτηση της Επανάστασης.

Ομως, πέρα από τον ήρωα του βιβλίου, επιθυμώ να αναφερθώ στον συγγραφέα του, που είναι από εκείνους τους μικρούς ήρωες του έντυπου Τύπου της ελληνικής περιφέρειας. Αυτούς που με μύριους κόπους, θυσίες και εκ του υστερήματός τους εκδίδουν το εφημεριδάκι της περιοχής τους, με τα νέα για τον τόπο τους. Ονομάζεται Νικόλης Φίλης και εδώ και 35 χρόνια εκδίδει ανελλιπώς την τοπική εφημερίδα «Ζάτουνα», με σεβασμό στην αλήθεια και την αντικειμενικότητα. Και έχει γι’ αυτό και τα δικά μου σεβάσματα για τη δουλειά του. Εύγε λοιπόν και γι’ αυτή, και για το βιβλίο του για τον Στάικο Σταϊκόπουλο.