Ερχεται

Σκεφτείτε μια αφίσα που δείχνει τον Αλέξη Τσίπρα χαμογελαστό και καλοσυνάτο, με την ελληνική σημαία (ή το σφυροδρέπανο ή ένα γαρίφαλλο τέλος πάντων) στο πέτο, να χαιρετάει ένα αόρατο πλήθος. Στο φόντο, ένα κολάζ από φωτογραφίες: ο Μητσοτάκης συνοφρυωμένος, ο ανιψιός του Μητσοτάκη διαβολικός, ο Κώστας Αχ. Καραμανλής δακρυσμένος, ένα από τα τραγικά πρόσωπα των Τεμπών, εξαθλιωμένοι πρόσφυγες, ο Πάτσης, ο Θεοδωρικάκος με ένα γκλομπ, ο Καραϊβάζ, ο Λιγνάδης, το σύνθημα «Πού πήγαν τα λεφτά;». Και η λεζάντα γράφει: «Είμαι ο Αλέξης, έρχομαι».

Οχι, αυτό το έκανε ο υποψήφιος της τουρκικής αντιπολίτευσης, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, που μπορεί να θεωρείται αποτυχημένος και λίγος, έχει όμως το προνόμιο να μπορεί να υπόσχεται πράγματα και να μην είναι αναγκασμένος να εξηγήσει γιατί δεν τα έκανε όταν είχε την εξουσία, αφού δεν είχε ποτέ την εξουσία. Εχει έτσι την πολυτέλεια να μπορεί να λέει «Ερχομαι» χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο να τρέψει τα πλήθη σε φυγή επειδή θυμούνται αυτά που έζησαν και δεν θέλουν να τα ξαναζήσουν. Στην πραγματικότητα ακολουθεί την ίδια στρατηγική με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ: ψηφίστε με όχι γι’ αυτό που είμαι, αλλά για να φύγει αυτός που κυβερνά. Μόνο που εκείνος δεν έχει καεί.

Εχει ενδιαφέρον ότι τις επόμενες εβδομάδες θα γίνονται παράλληλες προεκλογικές εκστρατείες στην Ελλάδα και την Τουρκία και θα μπορούμε έτσι να συγκρίνουμε αφίσες, σποτάκια και στρατηγικές. Η πρώτη αφίσα του Κιλιτσντάρογλου, για παράδειγμα, έχει προκαλέσει αίσθηση. Διότι πίσω από τη σιγουριά, το χαμόγελο κι αυτό το χαρμόσυνο «Geliyorum», απεικονίζεται ένας φοιτητής της Ιατρικής που αυτοκτόνησε επειδή η πανεπιστημιακή εστία όπου έμενε ανήκει σε μια θρησκευτική αδελφότητα που τον ανάγκαζε να προσεύχεται όλη μέρα, μια τρανς ακτιβίστρια που δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο, ένας πατέρας που κρατά το χέρι της κόρης του η οποία παγιδεύτηκε στα ερείπια του πρόσφατου σεισμού, ένας γιατρός που υπενθυμίζει με την παρουσία του ότι πάνω από χίλιοι συνάδελφοί του εγκατέλειψαν πέρυσι τη χώρα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.

Κάτι κινείται στη γειτονική χώρα. Εδώ, πάλι, οι πρώτες κινήσεις είναι αναγνωριστικές. Η Νέα Δημοκρατία παίζει με τα επιρρήματα, «σταθερά», «τολμηρά», «μπροστά», με τον αρχηγό της να εισβάλλει στο TikTok και να πλειοδοτεί: «Πιο γρήγορα, πιο τολμηρά». Το ΠΑΣΟΚ καλεί τους νέους να κάνουν τον θυμό «απόφαση αλλαγής», με τον αρχηγό του να παραιτείται επιτέλους από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προκειμένου να αφοσιωθεί απερίσπαστος στον ελληνικό μικρόκοσμο. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να βρει κάτι πιο ευρηματικό από το ψυγείο της Ρένας Δούρου, με τον αρχηγό του να κάνει άνοιγμα στο ΚΚΕ εκθειάζοντας τα γαλλικά του Κουτσούμπα.

Αυτό πάλι με τις ξένες γλώσσες, τι φάση; Η ανάρτηση του Αδωνη Γεωργιάδη για τα αγγλικά του Ανδρουλάκη να αποτελεί άραγε αντιπερισπασμό για τα γαλλικά του Γιάννη Οικονόμου;