Τοτέμ και ταμπού

Τούτη την ώρα που σου γράφω, δεν ξέρω αν ο Κώστας Αχ. Καραμανλής έχει πάρει τις αποφάσεις του. Αν εν τω μεταξύ συμβεί κάτι, μη διστάσεις να με διακόψεις, αλλιώς άσε με να εκτεθώ. Ανεπανόρθωτα; Οχι και τόσο. Πάντα υπάρχει χρόνος να διασωθεί κανείς, αρκεί να έχει λίγο νιονιό. Ορισμένοι συνάδελφοί του στη ΝΔ, του έχουν ήδη διαμηνύσει με νόημα πως οφείλει «να διευκολύνει την παράταξη», ο ίδιος όμως φαίνεται ότι είναι πολύ άσχημα μπουρδουκλωμένος στο σκοινί – κορδόνι μιας δυναστειακής ακολουθίας που, στην τελική, προσβάλει τον ίδιο τον Πατριάρχη. «Στέγνωσα την ψυχή μου για να υπηρετήσω την πατρίδα μου» είχε δηλώσει ο Καραμανλής ο αυθεντικός, προσθέτοντας στο προφίλ του καλού κυβερνήτη την ψηφίδα της αυστηρότητας και του αυτοελέγχου, κι ήταν το πρώτο που καταπάτησαν οι «έξω καρδιά» επίγονοί του, σαν να έπαιρναν εκδίκηση για τον θείο που πορεύτηκε στη ζωή με τόση εγκράτεια. Δεν νομίζω ότι τους το ζήτησε. Απεναντίας. Ας λύσει όμως ο καθένας όπως μπορεί τα κληρονομικά του χωρίς να τα εμπλέκει με την πορεία της χώρας.

Προσωπικά δεν του το ΄χα του Κ. Αχ. Καραμανλή. Πώς να το πω; Δεν μου έβγαζε άτομο με γινάτια αυτό το ήρεμο και ροδαλό πρόσωπο. Ισα – ίσα που εκτίμησα την παραίτησή του αμέσως μετά την τραγωδία των Τεμπών. Αν μη τι άλλο, ήταν μια πράξη πολιτικού πολιτισμού που δεν συμβαίνει συχνά στα μέρη μας. Αν το κακό είχε συμβεί μεσοβδόμαδα κι όχι στο παρά πέντε μιας κυβερνητικής θητείας, δεν θα υπήρχε πρόβλημα: παραιτείσαι την Τρίτη και το Σάββατο δόξη και τιμή ξεπαραιτείσαι χωρίς να το πάρει πρέφα κανείς. Ελα όμως που ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες – αν υποθέσουμε ότι οι εκλογές είναι «λεπτομέρειες» για ένα κόμμα…

Με κίνδυνο να μου θυμώσουν οι Σέρρες, δεν νομίζω ότι τόσος κόσμος εκεί πάνω, που συνδέεται με την υπόλοιπη χώρα κυλώντας πάνω στις ίδιες ράγες της συμφοράς, τον πιέζει να υποπέσει σε τέτοιο φάουλ. Ακόμη κι οι Γουίνδσορ, ακόμη κι αυτοί, έσπασαν την αλυσίδα όποτε χρειάστηκε να ξεμπουκώσει ο θεσμός. Ποιος θεσμός; Ο καραμανλισμός;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ευτελίζονται, ερήμην τους, τοτεμικά πρόσωπα της πολιτικής Ιστορίας μας. Την προσοχή σας παρακαλώ. Δεν τα λέω εγώ. Τα γράφει ο Γιώργος Θεοτοκάς στην «Αργώ» του, περιγράφοντας την μεσοπολεμική τρικυμία εν κρανίω και την πολιτική αντιποίηση εν Ελλάδι. (Τόμος Β’, σελίδα 121)

«Υπήρχαν εθνικιστές βενιζελικοί και εθνικιστές αντιβενιζελικοί, μαρξιστές βενιζελικοί και μαρξιστές αντιβενιζελικοί. Κι ήτανε χίλιες φορές ευκολότερο να συνεννοηθεί λ.χ. ένας βενιζελικός εθνικιστής μ’ έναν μαρξιστή βενιζελικό παρά μ’ έναν αντιβενιζελικό εθνικιστή. Υπήρχαν άνθρωποι που πίστευαν  βαθιά στη Δημοκρατία και γινόντανε φανατικοί μοναρχικοί, για να εκδικηθούνε τον Βενιζέλο. Κι άλλοι αντίστροφα».

Και μετά μου λες, για δεν σου γράφω…