Κάτια Γέρου

Ονειρα. Αυτά που μας επισκέπτονται στον ύπνο μας.

Είναι θολά, μπερδεμένα, ανεξήγητα και παράλογα; Μάλλον όχι. Νιώθω πως είναι κρυστάλλινα, διαυγή και αθώα. Ακριβώς το αντίθετο της πραγματικότητας. Αυτή και αν είναι μπερδεμένη, παρανοϊκή και κρυψίνους. Και ανεξήγητη.

Παραδείγματα.

Πριν από 30 και κάτι χρόνια σε ταξίδι στην Καππαδοκία με μια φίλη. Μέναμε σε ένα από αυτά τα θαύματα που έφτιαξε η φύση, σε έναν απ’ αυτούς τους φυσικούς «πύργους» που όλοι τους ξέρουμε από ντοκιμαντέρ και φωτογραφίες. Το πρώτο βράδυ κοιμηθήκαμε ευτυχείς και εκστατικές από την ομορφιά που είχαμε δει γύρω μας. Τη νύχτα ξύπνησα από ένα όνειρο, το έγραψα βιαστικά σε ένα τετράδιο που είχα δίπλα μου και ξανακοιμήθηκα. Το πρωί η φίλη μου είπε: «Ακου τι είδα στον ύπνο μου, είχε έρθει ένα πουλί, σκαρφαλώσαμε στα φτερά του και μας πήγε στην Κίνα». Την άκουσα εμβρόντητη, άνοιξα το τετράδιο και της έδειξα γραμμένα τα λόγια που είχε πει. Αν δεν το είχα γράψει ποιος θα πίστευε ότι είδαμε το ίδιο όνειρο;

Και μετά αυτοσχεδιάσαμε ένα τραγουδάκι: «Δυο Ελληνίδες στη Μέση Ανατολή, ονειρευτήκαν το παραδείσιο το πουλί, που στα φτερά του τις πήρε και τις δυο, μαζί του ταξιδέψαν…».

Πώς αυτό εξηγείται; Η έκσταση της επαφής με έναν άλλο κόσμο, με άλλη ομορφιά, με άλλη κουλτούρα; Κύματα που ένωσαν τα διπλανά κρεβάτια δυο κοριτσιών με ψυχή και μάτια διάπλατα ανοιχτά; Ή ότι όντας νέες, με βουλιμία για τη ζωή, μας είχε ανοίξει η όρεξη ότι εκτός από Καππαδοκίες μας περίμεναν και Κίνες και ποιος ξέρει τι άλλο υπέροχο και ανεπάντεχο; Δυο κορίτσια γαντζωμένα στα φτερά ενός πουλιού, διασχίζοντας την ομορφιά του κόσμου.

Κάποια άλλη φορά είδαμε με τον σύντροφό μου το ίδιο όνειρο. Το είπαμε το πρωί συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον: ότι η γατούλα μας η Κατερίνα, που τότε ήταν άρρωστη, μας μίλησε με ανθρώπινη φωνή. Αυτό τι ήταν; Οτι ξέραμε ότι σε λίγο δεν θα ήταν πια κοντά μας, ότι την νιώθαμε σαν το τρίτο μέλος της οικογένειας, ότι…

Και κάποια άλλη πρόσφατη φορά, σε περίοδο πένθους και οδύνης, ξύπνησα από τον ήχο της φωνής μου που έλεγε δυνατά και ήρεμα: «ευχαριστώ πάρα πολύ». Είχα δει όνειρο ότι κάποιος μου κρατούσε παρηγορητικά το χέρι. Διαπίστωσα ξυπνώντας ότι το ένα μου χέρι κρατούσε σφιχτά το άλλο.

Μάλλον στήριζα τον εαυτό μου, έτσι, από μόνη μου, όπως όλοι μόνοι τους είναι στο πένθος και στην απώλεια. Ισως τελικά στον εαυτό μου να είπα ευχαριστώ, που έκανε ο ταλαίπωρος ό, τι μπορούσε.

Και σκέφτομαι και τα άλλα όνειρα, τα όνειρα της μέρας, τα διαυγή και τα νηφάλια, ότι θα έρθει κάποτε η επι γης ειρήνη, θα ξεκουμπιστεί η φτώχια, η ανέχεια, ο πόνος, η αγριότητα και η αδικία. Δια παντός.

Μπορεί αυτό το όνειρο να πραγματοποιηθεί κάποτε; Ισως μόνο αν στοιχηθούμε γύρω του δίνοντας χρόνο, κόπο και πάθος.

Ετσι κι αλλιώς όμως, νιώθω ότι πρέπει να ακούμε, να σεβόμαστε, να μεταφράζουμε και να αφουγκραζόμαστε τα όνειρά μας.

Και αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας και αυτά που λαχταράμε στον ξύπνιο μας.

Η Κάτια Γέρου είναι ηθοποιός. Αυτή την περίοδο παίζει στην παράσταση «Contractions» του Μάικ Μπάρτλετ στο θέατρο Μικρό Ανεσις σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου.