Θεσμικές σκιαμαχίες

Ας υποθέσουμε ότι ξυπνάει κάποιος από λήθαργο. Εχουν περάσει κάμποσα χρόνια. Προσπαθεί να προσανατολισθεί. Ο ήλιος εξακολουθεί να βγαίνει απ’ την Ανατολή. Πάμε καλά, σκέφτεται. Τα κόμματα είναι περίπου ίδια. Ο πράσινος ήλιος έγινε ροζ… Το χρέος μεγαλώνει, αλλά οι Ελληνες πλουτίζουν, ενώ τα funds έτοιμα για δράση με δικαστική βούλα. Η χώρα ένα απέραντο πανηγύρι. Ολα στη γύρα… Εκλογές πλησιάζουν, σκέπτεται. Στον δρόμο παραμιλάνε γέροι, νέοι και νέες σαν να μιλάνε σε κάποιον… Ανυπόμονος να πληροφορηθεί περισσότερα προμηθεύεται εφημερίδες. Από σκάνδαλο σε σκάνδαλο πέφτει. Ζίμενς, Νοβάρτις, λίστες, βοσκοτόπια, χρηματισμοί, Κατάργκεϊτ, Μαρόκογκεϊτ, Καϊλήδες, Πάτσηδες και λοιποί χρυσοκάνθαροι, στολίζουν τις στήλες των εφημερίδων και τέλος παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ κι άλλα ρυπαρά δίκτυα. Ολοι εναντίον όλων, όλοι ένοχοι κι όλοι αθώοι. Κι όταν, καμιά φορά, φθάνει το αληθινό η υποτιθέμενο σκάνδαλο στη Δικαιοσύνη, ένοχοι σπανίως βρίσκονται. Κι όταν μεσολαβεί η Βουλή, εκεί το πράγμα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο. Το Σύνταγμα σαν φυσαρμόνικα ανοίγει και κλείνει κατά τις περιστάσεις με ερμηνείες, που οι άλλοι θεωρούν παρερμηνείες.

Κι όταν περιπλέκονται και οι ανεξάρτητες Αρχές το θέμα δυσκολεύει λίγο. Ποιος έχει το πάνω χέρι δηλαδή. Ντογιάκος ή Ράμμος! Αμείλικτα ερωτήματα βασανίζουν τον ανανήψαντα απ’ τον λήθαργο, μετά χρόνια πολλά. Η δικαστική εξουσία πάλι στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο. Τακτικά και ειδικά δικαστήρια σε σύγχυση. Φατρίες και δω. Αλληλοσπαραγμός! Μοιάζει με σκιαμαχία, αλλά εδώ πρόκειται για τους θεσμούς που καταρρακώνονται. Δεν τον τέρπει καθόλου, το όλο σκηνικό. Προσπαθεί να βρει ισορροπία, αλλά δυσκολεύεται. Ανοίγει την τηλεόραση κι εκεί δυσκολεύεται πιο πολύ. Δημοσιογράφοι και πολιτικοί συγχέουν τον ρόλο τους. Φωνάζουν και δεν βγαίνει νόημα. Κάποιοι αγραβάτωτοι μιλούν για Δικαιοσύνη, για Δημοκρατία, για ανθρώπινα δικαιώματα. Για ό,τι θέλεις. Δεν ηρεμούν παρά μόνο όταν τελειώσει η παράσταση. Κι όμως όλα βαίνουν καλώς. Ετσι ισχυρίζονται οι μεν, όλα πάνε στραβά οι δε. Κάπου αρχίζει να παραφρονεί και αναρωτιέται αν είναι έτσι. Αλλά τι έτσι, αφού κανείς δεν συμφωνεί με άλλον. Κι όμως έξω πάμε καλά, που ‘λεγε κι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Αλλά μέσα χάος. Αλλά με τάξη… Ούτε για την κηδεία του τέως Βασιλιά δεν ομονόησαν. Ούτε για το αν θα χιονίσει. Χρειάσθηκε να συσκεφθούν οι μετεωρολόγοι, για πρώτη φορά, για τον φονικό χιονιά, που δεν ήταν φονικός. Τρέλα. Κι ένας φονικός σεισμός, με πάνω από 40.000 νεκρούς, σε Τουρκία, Συρία, να μας θυμίζει ότι είμαστε θνητοί κι ότι η αλληλεγγύη είναι το προέχον στη ζωή.

Μα όλα αυτά είναι κάτι τελείως μεταλλαγμένα απ’ αυτά που γνώριζα, απορεί ο ανανήψας. Κι όμως όλα βαίνουν καλώς, αποφαίνεται τελικά κι ο ίδιος. Η δύναμη της συνήθειας! Ετσι θα ‘ναι, αφού όλοι έτσι θέλουν να ‘ναι. Μια μετάλλαξη του είδους. Αλλωστε πέρασαν τόσα χρόνια από τότε. Την εποχή που το χρήμα έτρεχε απ’ τις τσέπες μας… Κι ηρέμησε.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ