Περί ρυθμίσεων

Ορθώς υπάρχουν ρυθμίσεις για να επιτρέψουν σε συνεπείς φορολογούμενους, ασφαλισμένους και δανειολήπτες να επιστρέψουν στην ομαλή εξυπηρέτηση των χρεών. Ομως, οι συνεχείς ρυθμίσεις χαλούν την κουλτούρα πληρωμών. Δεν τη χαλούν, μόνο όταν οι ρυθμίσεις δίνονται με φειδώ και κάτω από έκτακτες ανάγκες. Επίσης, είναι χρήσιμες, όταν δίνονται σε αυτούς που πραγματικά δεν μπορούν να πληρώσουν και σε αυτούς που δεν θέλουν χρέη.

Επομένως, θα πρέπει το κράτος να ανατρέξει στις λίστες των προηγούμενων δεκάδων ρυθμίσεων που έχουν τρέξει τα τελευταία χρόνια και να δει αν κάποιοι μπαίνουν και βγαίνουν από τις ρυθμίσεις. Αν διαπιστωθεί κάτι τέτοιο, τότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Είτε οι ρυθμίσεις αυτές αποτελούν καταφύγιο στρατηγικών κακοπληρωτών. Είτε οι ρυθμίσεις δεν ήταν αποτελεσματικές.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στην τελευταία ρύθμιση των 120 δόσεων είχαν ενταχθεί 600.000 φορολογούμενοι, εκ των οποίων οι μισοί τελικά δεν κατάφεραν να μείνουν συνεπείς και την έχασαν. Επίσης, από τα 113 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο, τα 108 δισ. ευρώ βρίσκονται εκτός ρύθμισης. Μόνο τα περίπου 5 δισ. ευρώ έχουν ενταχθεί σε κάποια ρύθμιση. Μαζί με εκείνα του εξωδικαστικού, οι συνολικές ρυθμίσεις φτάνουν τα περίπου 6 δισ. ευρώ. Οταν οι τράπεζες έχουν ρυθμίσει δάνεια την τελευταία διετία 35 δισ. ευρώ.

Αν λοιπόν οι ρυθμίσεις που ανοίγουν και ξανανοίγουν δεν είναι αποτελεσματικές, αλλά κάθε τόσο δίνουν καταφύγιο σε αυτούς που δεν πληρώνουν (πραγματικά ή στρατηγικά), τότε τι θα πρέπει να δίνεται σε αυτούς που κάνουν όλες τις θυσίες και παραμένουν συνεπείς. Η ερώτηση είναι ρητορική, διότι δεν γίνεται να επιβραβεύεις κάποιον επειδή τηρεί τον νόμο. Τότε θα πρέπει, για παράδειγμα, να επιβραβεύεται αυτός που δεν κλέβει, αυτός που δεν σκοτώνει ή αυτός που σταματά στον κόκκινο σηματοδότη. Η συζήτηση περί ρυθμίσεων είναι, λοιπόν, πιο περίπλοκη.