Κάτω από τα χαλάσματα

Η συζήτηση για τα κρούσματα διαφθοράς συνήθως εξαντλείται στο πεδίο της κομματικής αντιπαράθεσης. Αντιμετωπίζεται ως ένα θεωρητικό σχήμα που χρησιμοποιείται ως εργαλείο καταγγελίας του πολιτικού αντιπάλου. Ο σεισμός στην Τουρκία έδειξε στην πράξη πώς μπορεί να επηρεάσει τις ζωές των ανθρώπων. Στην κυριολεξία. Επί χρόνια στη γείτονα αποτελούσε «κοινό μυστικό» ότι ένας κύκλος κατασκευαστικών εταιρειών που διαθέτουν ισχυρή πρόσβαση στο περιβάλλον Ερντογάν αθετούσαν ακόμα και στοιχειώδεις κατασκευαστικές προδιαγραφές και μάλιστα σε περιοχές υπερσεισμογενείς. Η αποκάλυψη, όχι μόνο των κακοτεχνιών και των φθηνών υλικών, αλλά και της αμνηστίας που απολάμβαναν ευνοούμενοι του καθεστώτος, εξοργίζει. Ωσπου τη χώρα χτυπούν 7,8 και 7,6 ρίχτερ. Και η διαφθορά παύει να είναι ένα εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Γίνεται αιτία θανάτων.

Ολες αυτές τις μέρες παρατηρώ τα μάτια των επιζώντων. Τα πρώτα δευτερόλεπτα που ανασύρονται στην επιφάνεια της γης. Το αδηφάγο και αδιάκριτο πλάνο των τηλεοπτικών συνεργείων ζουμάρει καταγράφοντας συμπυκνωμένα συναισθήματα. «Να σώσετε πρώτα τον αδερφό μου» λέει στους διασώστες η μικρούλα που έκανε το σώμα της ασπίδα. «Το ζευγάρι ηλικιωμένων βρέθηκε τελικά νεκρό. Ηταν αγκαλιασμένοι». Κάνεις εικόνα τις στιγμές, τις τελευταίες σκέψεις. Ματάκια κλαμένα, γλείφει νερό από καπάκι. Κλαίει και γελάει μαζί. Ενα τόσο μικρό παιδάκι για ώρες κάτω από τα χαλάσματα. Δεν φωνάζει, δεν παραπονιέται καν. Λίγο παραπέρα δημοσιογράφος περιγράφει: «Οταν έπειτα από ώρες οι διασώστες προσπαθούσαν να την απεγκλωβίσουν και το πόδι της έμενε καταπλακωμένο από μπάζα, τους ζήτησε να της το κόψουν για να απελευθερωθεί». Τη διαβεβαιώνουν ότι δεν θα το κάνουν.

Οι ήρωες διασώστες. Χαϊδεύουν τρυφερά στο πρόσωπο όσους ξαναφέρνουν στη ζωή. Πανηγυρίζουν. Σε δύο αδερφάκια βάζουν στο κινητό να ακούνε το αγαπημένο τους τραγούδι μέχρι η επιχείρηση να ολοκληρωθεί. Τα αδερφάκια δεν φωνάζουν, δεν κλαίνε. Ο πόνος είναι τόσος που υπερβαίνει την ανάγκη εκδήλωσής του. Πρόσωπο της τραγωδίας ο Mesut Hancer. Κρατάει το χέρι της 15χρονης κόρης του Irmak, που καταπλακώθηκε στο Kahramanmaras. Δεν κλαίει. Δεν φωνάζει, δεν καταριέται. Στέκεται ακίνητος. Το βλέμμα του είναι άδειο, παγωμένο, το σώμα του στηρίζεται σε σιδεριές, αιωρείται σχεδόν στον αέρα. Κι όμως στέκεται ακίνητος εκεί. Κρατώντας της το χέρι. Αυτό που όταν θα γεννήθηκε, θα υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι θα της το κρατά για πάντα.