Σφύρα μου κλέφτικα{CR}

Αν υποθέσουμε ότι η απορρόφηση κασιδιαρέικων ψήφων θα βοηθούσε εκλογικά τη ΝΔ (πράγμα εκτός λογικής αφού η ΝΔ, σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, συνέβαλε στη σύλληψή τους και έφραξε τον δρόμο τους προς τη Βουλή), τότε τι να πούμε για το ελευθέρας που έχουν τόσα χρόνια τα ορφανά της 17Ν κι ο Κουφοντίνας ατός του, με άρθρα και κυριλέ παρεμβάσεις στον επίσημο Τύπο του ΣΥΡΙΖΑ;

Ποτέ μου δεν φαντάστηκα ότι θα φτάναμε σε τέτοιο κατάπτυστο αποτέλεσμα ψηφοφορίας όπου τα αριστερά κόμματα την κρίσιμη στιγμή θα σφύριζαν κλέφτικα. Τι γιατί; Γιατί ανήκω στην αφελή, αφελεστάτη γενιά του «Δώστε τη χούντα στο λαό» τότε που οι μισοί και πολύ πιο πάνω από τους μισούς, είχαν ανεχθεί την εκτροπή και είχαν συμπορευτεί με τους πραξικοπηματίες, όχι από φόβο, από αδυναμία ή από ανάγκη, αλλά από καθαρή παθητικότητα. Οι παθητικοί, αυτοί είναι που κάνουν τον μεγαλύτερο σαματά, όταν μπλεχτούν στην ανωνυμία του πλήθους. Το ήξερε αυτό ο Καραμανλής (ο αυθεντικός), γι ΄αυτό έσμιγε τις φρυδάρες του στο άκουσμα του συγκεκριμένου συνθήματος. Μ΄ αυτή την εύγλωττη τσαντίλα, προσπαθούσε να κάνει σήμα στον λαό, να του δώσει να καταλάβει το δημοκρατικά αυτονόητο. Οτι για να ξεκαθαρίσει η φάση μια και καλή, η διαδικασία πρέπει να είναι θεσμική (δικαστική) κι ότι όλα τα άλλα, αν όχι λόγια του αέρα, είναι σαφώς ατελέσφορα.

Ας το πούμε κι αυτό. Τι έχουμε να χάσουμε; Τι κάνουν λοιπόν οι δυνάμεις του λαϊκισμού όταν έχουν μουντζουρωθεί σε μια τέτοια σημαντική ψηφοφορία; Ω ναι! Την πέφτουν στην καθημερινότητά μας! Ψαχουλεύουν το καλάθι του νοικοκυριού – γιατί νοικοκυρές δεν υπάρχουν πια, τις πάτησε το τρένο. Παρένθεση: δεν εμπιστεύομαι καθόλου τους μικρούς ευφημισμούς που αποπροσωποποιούν την πραγματικότητα και χώνουν πιο βαθιά τις γυναίκες στον βραχνά της οικιακής οικονομίας και της οικογενειακής επιβίωσης, χωρίς μάλιστα την παραμικρή εύφημο μνεία.

Πάει καιρός που χάθηκε από την πιάτσα ο κόπος και η αναγνώριση.  Γίναμε όλοι μια κινούμενη «αξία» από μόνοι μας. Χωρίς κριτήρια και αξιολόγηση αλλά με στεφάνι ελαίας στα μαλλιά. Ανεβαίνω στην ελιά και πατώ στην αχλαδιά. Απ΄ αυτό το ύψος σας γράφω αυτή τη στιγμή.