Ας είναι ο Αλκης {LF}το τελευταίο θύμα

Η δολοφονία του Αλκη Καμπανού ήταν μια μαύρη σελίδα για την πόλη μας – μια στυγερή δολοφονία που συντάραξε όλη την ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα για τη βιαιότητά της. Συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος, αλλά το γεγονός παραμένει ακόμα ζωντανό στη σκέψη και στο μυαλό όλων – δεν ατόνησε το ενδιαφέρον, δεν ξεχάστηκε, δεν υποβαθμίστηκε από κανέναν. Ολοι συνειδητοποίησαν ότι αυτή η δολοφονία δεν μπορεί παρά να αποτελέσει ένα ορόσημο – κανείς δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια, να ισχυριστεί ότι δεν τον αφορά το ζήτημα ή ότι είναι υπόθεση άλλων.

Αν θέλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς και να συμβάλουμε στον περιορισμό ή ακόμη και στην οριστική εξάλειψη τέτοιων φαινομένων, πρέπει να αναζητήσουμε τις βαθύτερες αιτίες, κίνητρα, αφορμές. Να πιάσουμε το νήμα από τη δολοφονία και να φτάσουμε βαθιά στο πρόβλημα. Αυτό δεν πρέπει να μας φοβίζει – και άλλες κοινωνίες αντιμετώπισαν αντίστοιχα ζητήματα κατά το παρελθόν. Πολλές, μάλιστα, το κατάφεραν, παρουσιάζοντας σημαντική βελτίωση. Αυτό που θα με φόβιζε θα ήταν η ακινησία, η απάθεια και η μοιρολατρική αποδοχή τέτοιων γεγονότων.

Η εγγενής διάχυση της βίας είναι μια άκρως ανησυχητική δυναμική που αναπτύσσεται στην ελληνική κοινωνία – όχι μόνο έξω και γύρω από τα γήπεδα. Η βία εμφανίζεται ως μέσο ένταξης σε ομάδες και οργανώσεις που προσφέρουν τη φενάκη της ταυτοτικής αποκατάστασης του ατόμου, ιδιαίτερα σε μια ιστορική φάση που οι μεγάλες ταυτότητες του παρελθόντος έχουν υποχωρήσει και χωρίς οι νέες να προσδίδουν σε ικανοποιητικό βαθμό το αίσθημα του «συνανήκειν». Αυτό αγγίζει περισσότερο τους νεότερους ηλικιακά και επιβεβαιώνεται με το γεγονός πως ο ηλικιακός μέσος όρος των χούλιγκανς έχει μειωθεί.

Αυτές, όμως, είναι κάποιες γενικές κοινωνιολογικού χαρακτήρα εκτιμήσεις που σίγουρα έχουν την αξία τους, αλλά δεν εξαντλούν τις άμεσες και απαραίτητες ενέργειες που απαιτούνται. Ενα ισχυρό ανάχωμα στη διάχυση της βίας είναι πιο απαραίτητο από ποτέ. Το αναγκαίο τείχος προστασίας, βέβαια, για να είναι ισχυρό, χρειάζεται γερά υλικά και εμφανή βούληση από όλους τους αρμόδιους. Χρειάζεται πολιτική συναίνεση σε υψηλό επίπεδο, χαρτογράφηση του προβλήματος, επιχειρησιακή εγρήγορση της Αστυνομίας και τέλος απόδοση δικαιοσύνης.

Εμείς, στον Δήμο Θεσσαλονίκης, με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, μετονομάζουμε την οδό όπου έλαβε χώρα η δολοφονία σε οδό «Αλκη Καμπανού». Δημιουργούμε ένα σταθερό στον χώρο και ταυτόχρονα νοητό σύνορο πέραν του οποίου καμία εγκληματική πράξη – ούτως ή άλλως ξένη με τα ιδεώδη του αθλητισμού – να μην επαναληφθεί. Μια διαρκής υπόμνηση της δολοφονίας, αλλά ταυτόχρονα και μια αποτύπωση της βούλησης ολόκληρης της πόλης να αφήσει πίσω της αυτά τα φαινόμενα.

Πέραν αυτού, δημιουργήσαμε ένα πάρκο αθλητικής φιλίας στη συμβολή, στο γεωγραφικό σταυροδρόμι δύο δρόμων που αν τους ακολουθήσει κανείς θα φτάσει στις έδρες δύο μεγάλων ομάδων της πόλης μας. Θα συνεχίσουμε να επενδύουμε στον αθλητισμό, στις υποδομές, στη φιλοξενία μεγάλων διοργανώσεων, για να ενισχύσουμε το μήνυμα πως ο αθλητισμός είναι γιορτή, είναι χαρά, ευγενής άμιλλα.

Εύχομαι και ελπίζω να είναι ο Αλκης Καμπανός το τελευταίο θύμα οπαδικής βίας, όχι μόνο στην πόλη μας, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα. Να αποδειχθεί πως αυτή η τραγωδία επέδρασε στο σώμα της κοινωνίας, στους φιλάθλους, στις ομάδες – πως κινητοποίησε υγιείς δυνάμεις, δυνάμεις ικανές να αλλάξουν τα δεδομένα.

Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας είναι δήμαρχος Θεσσαλονίκης