Καρφωτή και μιλημένη

Καμιά φορά σκέπτομαι ότι η υπερβολική προσήλωση στην πολιτική είναι κάτι σαν το Fitness.  Και ενώ το ξέρεις ότι σου κάνει καλό, αναβάλεις συχνά και χαζολογάς, μέχρι να δεις τα χάλια σου και να επιστρέψεις εμμονικός και δραστήριος πλην υπότροπος για νέο αραλίκι. Τα κοντά τέσσερα χρόνια της ΝΔ στην κυβέρνηση ομολογώ ότι με έκαναν λιγουλάκι μαλθακή. Κοιμάμαι σαν τούβλο και ξυπνάω σαν πουλάκι. Η αναπνοή μου έπαψε πια να είναι ρηχή, και η σκέψη μου επίσης. Περιπλανήθηκε κι αλλού, πέρα από το ταπεινωτικό όριο του στοιχειώδους. Και μήπως δεν είναι αυτό η μοναδική συνθήκη για να μην πάει η ζωή του ανθρώπου στράφι;

Κάποιος επιβουλεύεται τους βιορυθμούς μου. Μου τραβάει απότομα την κουβέρτα, με κόβει πάνω στο καλύτερο, φυσάει για να πέσει η καλύβα μου, τρώει τα ψιχουλάκια που αφήνω πίσω μου να μη χαθώ στο δάσος. Η πρόταση μομφής διαταράσσει την επικοινωνία μου με τον κόσμο, με επιστρέφει σε μια πραγματικότητα κατασκευασμένη, καρφωτή και μιλημένη. Ο Τσίπρας, στερημένος πια από την καινουργίλα που παλιά τού επέτρεπε κάθε είδους παραδοξότητα, αναζητεί άλλους τρόπους να ρετουσάρει το σκίτσο του. Να μην έχει ασυνέχειες, σβησίματα, φθορές, ασυμβατότητες με το παρόν. Προς τούτο επιχειρεί ποικίλα γιουρούσια συστημικού χαρακτήρος, μεταμφιέσεις εκτός Τριωδίου, κάτι σαν drag show, θα έλεγα, αλλά χωρίς τη σπαρακτική  αλήθεια αυτής της Τέχνης. Και μήπως είμαι υποχρεωμένη να πάρω στα σοβαρά τον ολοφυρμό του για την παρακολούθηση του Κωστή Χατζηδάκη ξεχνώντας ότι δικά του παιδιά μαρκουτσοφόρα, έκαναν τη μούρη του ίδιου ανθρώπου μέσα στα αίματα;

Καιρός να ξαναβάλουμε τα αθλητικά μας και να ξαναγίνουμε φέτες, αντί για μπίλιες. Δεν θα κρατήσει πολύ. Βαριά κανα δυο μήνες. Οχι πως μετά θα το κόψουμε στον ύπνο, όχι ακριβώς. Θα κάνουμε τον «Υπνο του θεριστή», έτσι όπως το λέει στο διήγημά του ο Στρατής Τσίρκας. Θα μας αναγνωρίσουν άραγε ή έχουμε κι εμείς τις φθορές μας;

«- Είσαι φοβερός, του ξανάπε. Εχεις μιαν ήσυχη δύναμη που δεν την είχες.

– Εζησα, είδα πολλά.

– Μα είσαι ντροπαλός, ενώ δεν ήσουν».