«Αναπολώντας τα παιδικά χρόνια πατάω πιο στέρεα στα πόδια μου»

Οταν αναπολείτε τα παιδικά σας χρόνια, ποια πρόσωπα και ποια γεγονότα επανέρχονται ζωηρότερα στο μυαλό σας;

Πάντα θυμάμαι και αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια, στο χωριό Πελότι του Δήμου Αρχαίας Κορινθίας. Είμαι ένα παιδί που είχε την ευτυχία να μεγαλώσει μέσα στη φύση, να παίζει με τα άλλα παιδιά καθημερινά κυνηγητό, κρυφτό, ποδόσφαιρο, έζησα δηλαδή φυσιολογικά παιδικά χρόνια. Οταν αναπολώ εκείνες τις ωραίες στιγμές, αισθάνομαι να πατάω πιο στέρεα στα πόδια μου. Αν συγκρίνουμε ένα παιδί σημερινό, όπως το περιγράφουμε ως καθωσπρέπει, θα μπορούσε να με χαρακτηρίσει κανείς ακόμη και ως αγρίμι. Θυμάμαι με μεγάλη νοσταλγία τους συμμαθητές μου και τη δασκάλα μου στο Δημοτικό, την κυρία Ελένη, που έχω την τύχη να τη συναντώ ακόμη και σήμερα. Αν και γιος εκπαιδευτικών, αναγνωρίζω τον τεράστιο ρόλο που έπαιξαν στη διαμόρφωσή μου οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου.

Αν θα σας ζητούσε κανείς να αναφέρετε ένα πρόσωπο που να λειτούργησε για σας ως πρότυπο, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα έλεγα τον Ουίνστον Τσόρτσιλ και συγκεκριμένα μια φράση του που υπήρξε για μένα σημαδιακή. Είχε πει πως «η επιτυχία δεν είναι παντοτινή και η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Σημασία έχει να βρίσκεις τη δύναμη και το κουράγιο να συνεχίζεις». Ειδικότερα μάλιστα σήμερα που τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και οι συνθήκες για το μέλλον διαγράφονται πολύ πιο αντίξοες σε σχέση με τις σημερινές. Ωστόσο παρατηρούμε σήμερα τα νέα παιδιά, αν και έχουν τεράστιες δυνατότητες, να μη συμμετέχουν στο πολιτικό, το κοινωνικό και το οικονομικό γίγνεσθαι. Να μη διεκδικούν και κυρίως να μη θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, σύμφωνα με τη ρήση του Μαχάτμα Γκάντι «οφείλουμε να δουλεύουμε για την αλλαγή που προσδοκούμε». Αντίθετα τα νέα παιδιά περιορίζονται στα απλά, στα αυτονόητα και στα δεδομένα. Σαν να αναβάλλουν διαρκώς γιατί φοβούνται την ήττα, την απογοήτευση. Αν όμως δεν υπερβούν αυτή την αναστολή δεν πρόκειται να δούνε τον κόσμο να αλλάζει.

Εχει γίνει μια σχεδόν αναπόφευκτη ερώτηση στη συζήτηση με κάθε πολιτικό για το τι φρονεί για το Διαδίκτυο.

Το Διαδίκτυο έχει εξελιχθεί σε τρόπο ζωής. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του χωρίς το Διαδίκτυο, έστω και αν ανακαλεί στη μνήμη του με νοσταλγία περιόδους που, αν και δεν υπήρχε Διαδίκτυο, έχουν χαραχτεί μέσα του ως αλησμόνητες. Η επικοινωνία, η ενημέρωση, οι αγορές, οι εμπορικές συναλλαγές, δεν περνάνε πλέον μόνο μέσω Διαδικτύου αλλά και μέσω κινητού τηλεφώνου. Μια συσκευή, δηλαδή, που ρυθμίζει το σύνολο της ζωής μας. Βλέπω με τρόμο τα νέα παιδιά που όλη τους η επικοινωνία γίνεται μέσω Διαδικτύου. Με πρώτη κίνηση, όταν ξυπνούν, να πιάνουν το κινητό τους και τελευταία να το αφήνουν όχι πριν πέσουν για ύπνο, αλλά πριν κλείσουν τα μάτια τους για να κοιμηθούν. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, αυτός ο τρόπος ζωής δεν αφορά μόνον τα παιδιά, αλλά και μας τους μεγάλους, καθώς μειώνει, αν δεν εξαφανίζει, τις αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, και ενώ κάνει τον καθένα να μπορεί να αισθάνεται συμμέτοχος στην κοινωνική ζωή. Σε δέκα χρόνια θα μιλάμε για μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα σε σχέση με τη σημερινή. Ελπίζει όμως κανείς η πραγματικότητα αυτή να μην είναι εικονική. Να μην αφήσουμε την πραγματική ζωή να υποκατασταθεί από την «πραγματικότητα» που ζούμε μέσα από μια οθόνη.

Ποιο ταξίδι σας συμβαίνει να έχει χαραχτεί μέσα σας ανεξίτηλα;

Ενα ταξίδι στη Σαντορίνη. Ενα ταξίδι που η μαγεία της Καλντέρας, του ηλιοβασιλέματος και των αρχαιολογικών θησαυρών σε συνδυασμό με το γεγονός πως στο νησί αυτό επισημοποιήθηκε ο δεσμός μου με τη γυναίκα μου το έχουν μεταβάλει σ’ έναν διαρκώς νοσταλγημένο προορισμό.

Αν μέσα στις καταστροφικές συνέπειες της πανδημίας θα μπορούσε να αναγνωρίσει κανείς και μια θετική της πλευρά ποια θα ήταν αυτή;

Το γεγονός ότι πυροδότησε και επιτάχυνε τις διαδικασίες ώστε να εισέλθουμε στην ψηφιακή εποχή. Ο κόσμος υποχρεώθηκε τόσο στην εκπαίδευση όσο και σε πολλές άλλες μορφές εργασίας, αλλά και στην καθημερινότητά του γενικότερα, να χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο και τις νέες τεχνολογίες, όχι μόνο για να επικοινωνεί γενικά και αόριστα αλλά και για να δίνει και να παίρνει μαθήματα, τέλος πάντων ό,τι έκανε ο καθένας στο γραφείο του να το κάνει τώρα από το σπίτι του. Ηταν κάτι που θα συνέβαινε κάποια στιγμή, τώρα απλούστατα έγινε γρηγορότερα. Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά άλλη θετική παράμετρο σε σχέση με την πανδημία.

Κλιμακώνοντας τα διαβάσματά σας, σε σχέση με ποια βιβλία διατηρείτε το ζωηρότερο ενδιαφέρον;

Διαβάζω πολύ προκειμένου να ενημερώνομαι για τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά δρώμενα και να μπορώ να τοποθετούμαι στις δημόσιες συζητήσεις με συγκεκριμένες προτάσεις. Η πολιτική έχει δυστυχώς ένα βαρύ τίμημα, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό βιβλίο γίνεσαι καλύτερος ως άνθρωπος ή έστω ξεφεύγεις από τη συμβατικότητα της καθημερινής πολιτικής ενασχόλησης. Κάτι που είναι αναμφισβήτητα και αναζωογονητικό και λυτρωτικό. Δεν έχω σταματήσει βέβαια να διαβάζω βιβλία ιστορικού ενδιαφέροντος. Μελέτες κυρίως με διαφορετική προσέγγιση των ιστορικών γεγονότων. Μ’ αρέσει επίσης να διαβάζω την ιστορία μέσα από ένα γεωπολιτικό πρίσμα. Μπορείς εύκολα και αξιόπιστα να ερμηνεύεις όλα αυτά που γίνονται σήμερα και μάλιστα με μια προβολή στο μέλλον.