Ελιά ελιά και λευκό μαρτίνι

Τρικυμία στο φλιτζανάκι του καφέ. Και να ΄ναι και πικρός και το παξιμάδι σκληρό σαν στούμπος, και να ΄ναι και το κονιάκ τριών αστέρων ξιδιάς. Βρισκόμαστε σαράντα οκτώ ώρες μετά την κηδεία του Κωνσταντίνου κι η κοινωνία παραμένει ακόμα σε παραλυτικό τρανς. Μια αμαρτωλή ευδαιμονία κατακλύζει απ’ άκρου εις άκρον τη χώρα τού «δεν τρέχει τίποτα». Τη βλέπω, την ακούω, την αισθάνομαι και σ΄ εκείνους που ξύπνησε μέσα τους ο αντιμοναρχικός οίστρος και στους λίγους γραφικούς που νοστάλγησαν ελιά ελιά και λευκό μαρτίνι shaken, not stirred. Λες και δεν έχουμε άλλες στενοχώριες εδώ πέρα μέσα, άλλα προβλήματα, άλλες στενωπούς να περάσουμε και να βγούμε αλώβητοι ή σχεδόν αλώβητοι. Η βασιλική εκδημία σαν να φανέρωσε τα μαύρα μεσάνυχτα που έχουμε σχετικά με την πρόσφατη πολιτική μας ιστορία. Ρεπόρτερ που σκίζονταν να μάθουν αν τελικά ο νεκρός θα ταφεί με στρατιωτική στολή ή με κοστούμι και βουλευτές επαρχίας αγνώστων λοιπών χαρακτηριστικών και δραστηριότητας που είδαν αίφνης κάμερες στα γραφεία τους αχαχούχα, επειδή δήλωσαν ότι θα πάνε απρόσκλητοι στην κηδεία. Θα σας ειδοποιήσουμε…

Τι τα θες; Εκλογές έρχονται και θα παίζουν παντού τα ίδια βερεσέδια. Στα δημοσιεύματα, στα τηλεοπτικά, στα ραδιοφωνικά και στα διαδικτυακά μπλα μπλα, ένα εκτός τόπου και χρόνου χάζι, ένα πολυκαιρισμένο gossip, ένας αέρα πατέρα αντιμοναρχισμός και μια βροντώδης άγνοια για την περίοδο της βασιλευομένης Ελλάδας.

Προσωπικά δεν θα έβαζα ποτέ στο ξόδι ενός ανθρώπου θέματα και τραύματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα έχει προ πολλού θεραπεύσει η Ιστορία. Μιας και έγινε όμως η συζήτηση, γιατί, παρακαλώ πολύ, δεν αναφέρθηκε καθαρά και ξάστερα η εμπλοκή των ανακτόρων στην ανατροπή της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου που άνοιξε τον δρόμο στη χούντα; Γιατί μπήκε σουρντίνα στην πανέξυπνη κίνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή να κάνει το δημοψήφισμα που με μαθηματική ακρίβεια θα τελείωνε μια και καλή τη βασιλεία, μολονότι ευεργετηθείς ο ίδιος από το παλάτι; Κάντε την αναγωγή με σύγχρονους κομματικούς σχηματισμούς και ίσως καταλάβετε ποιον συμφέρει μια τέτοια συσκότιση.

Δυστυχώς η πολιτική επικοινωνία, αν και ώρες ώρες αποτελεσματική, δεν βοηθάει να μάθουμε σε βάθος πέντε πράγματα. Ετσι, εκατοντάδες σελίδες σημαντικής πολιτικής ιστορίας συνοψίστηκαν στο αγοράκι που κατουράει το στέμμα, του Ορνεράκη. Η κάψα ενός μπόμπιρα να κατουρήσει τον πίλον του μπαμπά του. Μώρ’, τι μας λες; Ωστε λοιπόν αυτή ήταν η ζωή τους; Οχι η δική μας ζωή. Η ζωή άλλων που έφτιαξαν τη δική μας. Λυπάμαι που το μαθαίνετε από μένα, αλλά μεγαλώσαμε. Δεν κάνουμε τα τσίσα μας κατά παντός διερχομένου ούτε είμαστε πια η χώρα που παίρνει δανεικούς βασιλιάδες για να αποπληρώσει την αυθυπαρξία της.