Κηδεία

Είναι σαφές ότι αρκετοί από όσους βρέθηκαν στη Μητρόπολη είναι οι ίδιοι που θα πήγαιναν στην κηδεία ενός διάσημου ηθοποιού ή τραγουδιστή. Αρκετοί από τους νεότερους φαντάζομαι πως βλέπουν «Crown» ή το ντοκιμαντέρ του Χάρι και της Μέγκαν στο Netflix και πήγαν να χαζέψουν μέλη βασιλικών οικογενειών. Δεδομένου ότι ο τέως έφυγε από την Ελλάδα το 1967 μετά το αποτυχημένο αντικίνημα και της έκπτωσής του επτά χρόνια μετά, η glamour πτυχή είναι πιο πιθανή εκδοχή από τις ιδεολογικές προεκτάσεις που επιχειρήθηκε να δοθούν για ένα θέμα τελειωμένο για τη χώρα εδώ και μισό αιώνα. Γι’ αυτό και η ένταση που προκλήθηκε με τις στοιχηματικού τύπου προβλέψεις για το ποιοι θα παραστούν, πόση ώρα θα μείνει η σορός στη Μητρόπολη, εάν θα πάει η Μενδώνη ή και ο Πικραμμένος, κατέληξε θόρυβος κενός περιεχομένου. Προφανώς η παρουσία ενός πολιτικού προσώπου ακόμα και στις κηδείες εμπεριέχει πολιτικό συμβολισμό, ο οποίος του χρεώνεται ή πιστώνεται από το ακροατήριό του. Ας πούμε, η απουσία του Θάνου Πλεύρη τού έδωσε πόντους στο κεντρώο κοινό. Αντίθετα, η παρουσία άλλου πολιτικού μπορεί να απογοήτευσε ψηφοφόρους του. Αλλά αυτό απέχει χιλιόμετρα από το bullying που έγινε για το ποιοι θα πάνε ή πόσοι θα εκπροσωπήσουν την κυβέρνηση. Κάποιοι έφτασαν να ασκήσουν κριτική για τα μέτρα ασφαλείας, τη στιγμή που στη χώρα μας βρίσκονταν κάποια δεκάδες μέλη βασιλικών οικογενειών από όλη την Ευρώπη, με πολλούς εξ αυτών να είναι αρχηγοί κρατών. Βουλευτής καθύβρισε την ΕΡΤ που αναμετέδωσε την κηδεία – κάτι που έκαναν και όλα τα υπόλοιπα κανάλια.

Προφανώς και έλαβαν χώρα γραφικότητες και προφανώς υπάρχουν χουντοβασιλικοί όπως και ακραίοι άλλων αποχρώσεων. Αλλά έχω την αίσθηση ότι ακόμα και ο ίδιος ο τέως θα εκπλησσόταν θετικά βλέποντας το εύρος της δύναμης που του απέδωσαν κάποιοι διά της αντίδρασής τους. Θα μπορούσαν να γίνουν συζητήσεις για την επιβεβλημένη θεσμικά και απολύτως ορθή απόφαση του Πρωθυπουργού να γίνει ιδιωτική κηδεία ή για τα ιστορικά γεγονότα που βάρυναν στη λήψη αυτής της απόφασης. Και βέβαια θα μπορούσαν να συζητηθούν δημοσιογραφικές υπερβολές ή γραφικότητες νοσταλγών του θεσμού. Αλλά όχι από αυτούς που βγαίνουν τόσα χρόνια και υπερασπίζονται καταδικασμένους τρομοκράτες και σε πορείες στοιχίζονται πίσω από πανό που γράφουν «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη».