Η μάχη των ονομάτων

Ολους τους ρωτήσανε, εμάς κανένας. Ηταν η εποχή που μόλις είχαμε αρχίσει να μαθαίνουμε να γράφουμε και στα σχολεία μας έφτανε ακόμη ένα είδος συσσιτίου από γάλα σε σκόνη και ζουμί ροδάκινο μέσα σε οξειδωμένα ντενεκεδάκια. Η μάνα μου, επειδή με ήξερε, μου απαγόρευσε να δοκιμάσω, αν και το ονοματεπώνυμό μου δεν ήταν μέσα στη λίστα των δικαιούχων. Ποιοι να ήτανε άραγε αυτοί οι δικαιούχοι; Ποτέ μου δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω γιατί εν τω μεταξύ το ποδόσφαιρο με τα ξέχειλα ντενεκεδάκια είχε ανάψει για τα καλά στις αυλές των δημοτικών σχολείων και οι δασκάλες μας τραβούσαν τα μαλλιά τους μπροστά σ΄ αυτή την απρόβλεπτη αναρχία. Παφ – παφ – κλατς, σουτάκια σε τοίχους και μαντρότοιχους. Είχαμε τότε κάμποσες Αννούλες στην τάξη και Μαρίες πολύ περισσότερες. Εν μια νυκτί έγιναν όλες τους Αννες Μαρίες και περπατούσαν πλέον με άλλον αέρα μέσα στο καινούργιο τους όνομα. Η μάστιγα αυτή κράτησε πολλά χρόνια, σημάδια της ανιχνεύονται σε πολλές σημερινές κυρίες, συμπαθητικές πλην κάπως ματαιωμένες, όπως άλλωστε είναι το φυσιολογικό.

Η μάχη των ονομάτων πέρασε από πολλές φάσεις, χασομέρησε αρκετά στην περιοχή με τα ξενικά και επιχείρησε κάμποσες τελικές ενέργειες εξαπολύοντας τις Μελίνες, ώσπου να καρφωθεί περίτρανα στο γάμα και να ξεσκίσει τα δίχτυα, παφ, ο Κωνσταντίνος! Οπου ο μικρός Κωστάκης του διπλανού θρανίου στέφεται αιφνιδίως imperator της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, διατηρώντας απολύτως ορθοφωνημένο ολόκληρο το σύμπλεγμα νι, σίγμα, ταυ και το ωμέγα ένρινο, περίπου όπως κάνουν οι Γάλλοι με τα δικά τους nasales.

Το τέλος των ιστορικών περιόδων, σκέφτομαι, συμπίπτει με το βιολογικό τέλος ημών και των ονομάτων μας, δυστυχώς. Δεν θέλω να το παρατραβήξω, αλλά τώρα μόλις θυμήθηκα τον υπεραιωνόβιο κύριο Βένο (Βενιζέλο) που εισήλθε ήσυχα ήσυχα στην περιοχή της λήθης πριν από λίγα χρόνια. Θυμάμαι και τον πατέρα μου να διηγείται με τον σαρκασμό των τότε παπανδρεϊκών του Ανένδοτου πώς ο παπάς του χωριού του διέκοψε τη βάπτιση κι απέπεμψε το βρέφος αλάδωτο επειδή ο νονός ήθελε να το ονομάσει Καραμανλή! Δεν μάθαμε τι απέγινε αυτό το παιδί. Η ιστορία του ολοκληρώνεται στη φάση της κολυμβήθρας όπως και οι δικές μας ιστορίες λίγο – πολύ, φοβάμαι.