Οι μεγάλες μεταμορφώσεις

Μπεν Κίνγκσλεϊ – Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι

«Γκάντι» του Ρίτσαρντ Ατένμπορο (1982) Οσκαρ Α’ ρόλου

Ο Κρίσνα Μπάντζι, όπως είναι το πραγματικό όνομα του ινδικής καταγωγής σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ (η οικογένειά του από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την ινδική πολιτεία Γκουτζαράτ, την ίδια πολιτεία από την οποία καταγόταν ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι), προετοιμάστηκε για τον ρόλο του ινδού ηγέτη μελετώντας πλάνα του από ειδησεογραφικά κυκλώματα, διαβάζοντας βιβλία του, κάνοντας δίαιτα και γιόγκα και μαθαίνοντας να ράβει ακριβώς όπως ο Γκάντι.

Νικόλ Κίντμαν – Βιρτζίνια Γουλφ

«Οι ώρες» του Στίβεν Ντάλντρεϊ (2002) – Οσκαρ Α’ ρόλου

H προσθετική μύτη είναι που κάνει κυρίως τη διαφορά, και μάλιστα λέγεται ότι η Κίντμαν τη φορούσε συνέχεια, ακόμα και ιδιωτικά, κυρίως για να ξεφεύγει από τους παπαράτσι καθώς το διαζύγιο που έπαιρνε τότε από τον Τομ Κρουζ προσέλκυε μεγάλο ενδιαφέρον. Η μεγαλύτερη δυσκολία για την αυστραλέζα ηθοποιό ήταν να μάθει να γράφει με το δεξί γιατί είναι αριστερόχειρας. Εξυπνη ήταν η απόφασή της να μη μιμηθεί τον πραγματικό τόνο και τη φωνή της Βιρτζίνια Γουλφ αλλά να μιλάει πιο ελεύθερα αποφεύγοντας τον κίνδυνο της κακής μίμησης.

Κρίστιαν Μπέιλ – Ντικ Τσένι

«Vice» του Ανταμ Μακ Κέι (2018) – Υποψηφιότητα για Οσκαρ Α’ ρόλου

Για τον ρόλο του αντιπροέδρου των ΗΠΑ επί προεδρίας Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, ο Μπέιλ πήρε κάτι παραπάνω από 20 κιλά (τρώγοντας κυρίως πίτες), ξύρισε το κεφάλι του, λεύκανε τα φρύδια του και ασκήθηκε για να «πήξει» τον λαιμό του. Εκανε ακριβώς το αντίθετο από ό,τι είχε κάνει στον «Αγρυπνο» (2004), όπου από τα 78 κιλά «έπεσε» στα 49!

Γκάρι Ολντμαν – Γουίνστον Τσόρτσιλ

«Η πιο σκοτεινή ώρα» του Τζο Ράιτ (2014) – Οσκαρ Α’ ρόλου

Επί έναν ολόκληρο χρόνο ο Γκάρι Ολντμαν μελετούσε τις συνήθειες και τα τικ του βρετανού πρωθυπουργού. «Πηγαίνω για ύπνο με τον Γουίνστον Τσόρτσιλ αλλά ξυπνάω με τον Γκάρι Ολντμαν» είχε μάλιστα δηλώσει. Αργότερα αποκάλυψε ότι στα γυρίσματα κάπνιζε περίπου 12 πούρα την ημέρα (αξίας 30.000 στερλινών), γεγονός που οδήγησε στη δηλητηρίασή του από νικοτίνη και σε εξέταση κολονοσκόπησης.

Τζον Χερτ – Τζον Μέρικ

«Ο άνθρωπος ελέφαντας» του Ντέιβιντ Λιντς (1980) – Υποψηφιότητα για Οσκαρ Α’ ρόλου

Σε αυτή την περίπτωση ο ηθοποιός δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτε άλλο από το να ξυπνά από τα χαράματα, διότι το μακιγιάζ χρειαζόταν επτά-οκτώ ώρες για να εφαρμοστεί (και δύο για να αφαιρεθεί). Ο Τζον Χερτ έφτανε στο πλατό στις 5 π.μ. και τελείωνε στις 10 μ.μ. Μάλιστα, λόγω της πίεσης, δούλευε εναλλάξ ημέρες. «Νομίζω ότι τελικά κατάφεραν να με κάνουν να μισήσω την υποκριτική» λέγεται ότι είπε την πρώτη ημέρα γυρισμάτων.

Σαρλίζ Θερόν – Αϊλίν Γουόρνος

«Monster» της Πάτι Τζένκινς (2003) – Οσκαρ Α’ ρόλου

Δεν έγιναν τεράστιες «επεμβάσεις» στο πρόσωπο της νοτιοαφρικανής ηθοποιού – κατά μία έννοια, η Σαρλίζ Θερόν υποδύεται την κατά συρροή δολοφόνο Αϊλίν Γουόρνος απλώς αμακιγιάριστη και με κάποια διαφοροποίηση στα φρύδια. Για την ακρίβεια, η δεξιοτεχνία του μέικ απ της (από την κορυφαία στον χώρο της μακιγέζ Τόνι Τζ.) έγκειται στο γεγονός ότι εκτός από τα δόντια δεν χρησιμοποιήθηκε κανένα άλλο προσθετικό στο πρόσωπό της ώστε να αλλάξει την εμφάνισή της.

Τζέιμι Φοξ – Ρέι Τσαρλς

«Ray» του Τέιλορ Χάκφορντ (2004) – Οσκαρ Α’ ρόλου

Από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που ο Τζέιμι Φοξ είχε να αντιμετωπίσει ήταν ότι ο ίδιος ο Ρέι Τσαρλς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει στην ερμηνεία του σε ό,τι αφορούσε την ηλικία από 20 μέχρι 50 χρονών. Διέκοψε τις συναντήσεις τους και στηρίχθηκε σε παλιές ηχογραφήσεις που του παραχώρησε ο Κουίνσι Τζόουνς. Ο Φοξ έμαθε πιάνο και δεν σταμάτησε να παίζει ακόμα και εκτός γυρισμάτων για εξάσκηση, ενώ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων έπρεπε να φορά προσθετικά ματιών, κατασκευασμένα εν μέρει από σιλικόνη, άρα δεν έβλεπε ως και 14 ώρες την ημέρα.

Εντι Ρέντμεϊν – Στίβεν Χόκινγκ

«Η θεωρία των πάντων» του Τζέιμς Μαρς (2014) – Οσκαρ Α’ ρόλου

Μία μόνο συνάντηση έγινε ανάμεσα στον βρετανό ηθοποιό και την ιδιοφυΐα της επιστήμης που έπασχε από αμυοτροφική πλάγια σκλήρυνση και πέθανε τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της ταινίας. Οταν ο Ρέντμεϊν αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσε να ρωτήσει προσωπικά θέματα τον Στίβεν Χόκινγκ (σύμφωνα με τον ίδιο τού έθεσε μόλις οκτώ ερωτήσεις), δούλεψε μόνος τον ρόλο: έχασε περίπου 15 κιλά, εκπαιδεύθηκε για τέσσερις μήνες με χορευτή για να μάθει πώς να ελέγχει το σώμα του και συνάντησε 40 ασθενείς με την ίδια πάθηση κρατώντας διάγραμμα που παρακολουθούσε τη σειρά με την οποία οι μύες του Χόκινγκ αδρανούσαν.

Ντάνιελ Ντέι-Λιούις – Εϊμπραχαμ Λίνκολν «Lincoln» του Στίβεν Σπίλμπεργκ (2012) – Οσκαρ Α’ ρόλου

Αναμφισβήτητα η πιο διάσημη μεταμόρφωση του βρετανού ηθοποιού μετά τον παράλυτο ζωγράφο Κίρστι Μπράουν («Το αριστερό μου πόδι») και τον Ντάνιελ Πλέινβιου («Θα χυθεί αίμα»). Ενα από τα μεγαλύτερα ίσως σκάνδαλα στην ιστορία του μακιγιάζ σε σχέση με τα βραβεία Οσκαρ είναι ότι οι άνθρωποι που δούλεψαν στο μέικ απ των ηθοποιών αυτής της ταινίας δεν προτάθηκαν καν για Οσκαρ, και μάλιστα όταν υποψήφιες στην κατηγορία ήταν τρεις και όχι πέντε ταινίες! Ο «Lincoln» διεκδίκησε 12 βραβεία και κέρδισε δύο: εκτός του Α’ ρόλου για τον Ντέι-Λιούις, και σκηνογραφίας.

Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν – Τρούμαν Καπότε «Καπότε» του Μπένετ Μίλερ (2005) – Οσκαρ Α’ ρόλου

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν που τον Φεβρουάριο του 2014 βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του με μια σύριγγα στο χέρι και δύο ανοιχτούς φακέλους με ηρωίνη δίπλα του, το ακουστικό υλικό που είχε στη διάθεσή του τον βοήθησε αρκετά για να αποδώσει τον διάσημο συγγραφέα του «Εν ψυχρώ». Ωστόσο, ο ηθοποιός είχε επίσης δηλώσει ότι «χωρίς την εσωτερική εργασία, την εργασία της λογικής και της ψυχής, η επιτυχημένη μίμηση της φωνής όχι μόνο δεν θα ήταν αρκετή αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν κακή». Επιπροσθέτως για τον ρόλο του Τρούμαν Καπότε ο Χόφμαν αναγκάστηκε να χάσει περίπου 19 κιλά.

Μαριόν Κοτιγιάρ – Εντίτ Πιαφ

«Ζωή σαν τριαντάφυλλο» του Ολιβιέ Νταάν (2007) – Οσκαρ Α’ ρόλου

Ο σκηνοθέτης Ολιβιέ Νταάν έγραψε το σενάριο της ταινίας με τη Μαριόν Κοτιγιάρ στο μυαλό του διότι είχε βρει μεγάλες ομοιότητες στο βλέμμα της ηθοποιού και της Εντίτ Πιαφ. Αρχικώς οι παραγωγοί δεν ήθελαν την Κοτιγιάρ αλλά την Οντρέ Τοτού, όμως ο Νταάν ήταν ανένδοτος. Από την πλευρά της, η Κοτιγιάρ παίζοντας με «κουλουριασμένη» τη φόρμα του σώματός της κατάφερε να δείξει «συρρικνωμένη» και να πετύχει στην εντέλεια την εικόνα του μικροσκοπικού αναστήματος της Πιαφ. Στη δική της περίπτωση η διαδικασία του μακιγιάζ διαρκούσε περίπου πέντε ώρες κάθε μέρα.

Ρόμπερτ Ντε Νίρο – Τζέικ Λα Μότα

«Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε (1980) – Οσκαρ Α’ ρόλου

O Ρόμπερτ Nτε Νίρο ήταν που έπεισε τον Μάρτιν Σκορσέζε να γυρίσει την ταινία για τον πυγμάχο Τζέικ Λα Μότα (που όταν την είδε ξέσπασε σε κλάματα) διότι ο δεύτερος αρνούνταν πεισματικά (δεν του άρεσαν οι ταινίες αθλητικού περιεχομένου). Πέρα από τα περίπου 28 κιλά που ο Ντε Νίρο πήρε τρώγοντας μακαρονάδες για να δείξει πειστικός Λα Μότα στα χρόνια της παρακμής του, ο ηθοποιός έμαθε μποξ, και μάλιστα έλαβε μέρος σε αγώνες στο Μπρούκλιν κερδίζοντας δύο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων τα κτυπήματά του στον Τζο Πέσι που υποδύεται τον αδελφό του είχαν ως συνέπεια το σπάσιμο ενός πλευρού του δευτέρου.