Ειρήνη!

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, φέτος, πρόσθεσα και την «ειρήνη» στις ευχές για τη νέα χρονιά. Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης που έχει νόημα να προβληθεί αυτή η ευχή ως πραγματική απαίτηση.

Ως την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το αίτημα προωθούσαν τα κομμουνιστικά κόμματα, εννοώντας ως «ειρήνη» την αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ απέναντι στο τότε «Σύμφωνο της Βαρσοβίας».

Μετά, δεν υπήρχε κανείς να προωθεί το υποκριτικό σύνθημα, ξεχάστηκε το αίτημα. Θαυμάζαμε όλοι για το γεγονός πως πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας διαλυόταν αυτοκρατορία «χωρίς να ανοίξει μύτη» – ήταν άλλωστε ένα από τα σημάδια  του «τέλους» της.

Αισιοδοξούσαμε πως τα καλύτερα είναι μπροστά μας· σαν να είχε με μαγικό τρόπο εξαφανιστεί η απληστία και η αγριότητα αν όχι από τον πλανήτη, οπωσδήποτε από την ήπειρό μας που προς την οικονομική ολοκλήρωση και το ευρώ, ενώ και η πολιτική φαινόταν πως δεν θα αργούσε.

Σήμερα, οι εμπόλεμοι είναι λιγότερο υποκριτές: κανείς δεν υπόσχεται «ειρήνη», θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος με τον κλασικό τρόπο, όταν κερδίσει η πλευρά τους. Αμερική και Ρωσία έχουν ξεστοκάρει ό,τι είχαν και δεν είχαν συσσωρεύσει στις αποθήκες τους τα τελευταία 50 χρόνια, στέπες και πόλεις της Ουκρανίας έχουν γεμίσει παλιοσίδερα, τα νεκροταφεία επεκτείνονται, οι πόλεις ισοπεδώνονται, οι Ουκρανοί κατά εκατομμύρια πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς· ολόκληρη χώρα σβήνει από τον χάρτη αλλά κανείς δεν συζητά ακόμη για ειρήνη- ούτε καν για ανακωχή: στις γιορτινές ημέρες που πέρασαν οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν ανελέητοι.

Οι σοφοί εγκέφαλοι της Ουάσιγκτων υπόσχονταν ότι, με τα οικονομικά μέτρα που έπαιρναν κατά των ολιγαρχών και της Ρωσίας, σε μερικούς μήνες η ρωσική οικονομία θα είχε καταρρεύσει – σε λίγα χρόνια αυτό θα γίνει αναμφισβήτητα, διαβεβαιώνουν τώρα οι χρυσοπληρωμένοι φύλακες του «οπλοστάσιου της δημοκρατίας».

Η Ουκρανία καταστρέφεται, η Ευρώπη ζει με τον φόβο του κρύου, του σκότους και των φαντασμάτων που ξυπνούν στο βαθύ σκοτάδι. Αμερικανοί και Βρετανοί επιδίδονται με σφρίγος στα εσωτερικά πολιτικά τους παιχνίδια, Κίνα και Ινδία περιμένουν να δουν τι καλό θα κληρώσει για αυτές από την ευρωπαϊκή πολεμική λοταρία.

Κανείς δεν φαίνεται να έχει συμφέρον να τελειώσει ο πόλεμος. Αλλά φωτιά που δεν σβήνει, θα επεκταθεί, θα συνεχίσει να καίει ώσπου να εξαφανίσει ό,τι μπορεί να κάψει. Και φαίνεται πως στην Ευρώπη οι ανά τον κόσμο πυρομανείς βλέπουν πολλά για κάψιμο – πρωτίστως την αυτοκρατορία που νομίζαμε πως χτίζαμε δημοκρατικά και ειρηνικά, την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πριν είναι πολύ αργά, πρέπει να αρχίσουμε να απαιτούμε «ειρήνη».