Ο,τι μάθαμε στην πανδημία να το εφαρμόσουμε και στην οικονομία

Το πόσοι περιττοί θάνατοι θα προκύψουν από τον θανατηφόρο συνδυασμό του ακραίου ψύχους και του αυξανόμενου ενεργειακού κόστους αυτόν τον χειμώνα μένει να φανεί, αλλά κανείς δεν χρειάζεται πτυχίο οικονομικών για να βρει ότι τα στοιχεία θα είναι εις βάρος όσων δεν έχουν επιλογές και πόρους.

Δεν είναι μόνο ότι η ανασφάλεια κυριολεκτικά απειλεί ζωές. Είναι επίσης ότι όλα αυτά τα πράγματα που κάνει δυνατά η οικονομική ασφάλεια – η ελευθερία να γιορτάζεις, να σχεδιάζεις για τα παιδιά σου, να κάνεις δώρα σε ανθρώπους που αγαπάς – γίνονται περίπλοκα. Το να ζεις με οποιαδήποτε πληρότητα ή φαντασία υποχωρεί στον ορίζοντα όταν οι επιλογές έχουν να κάνουν με την επιβίωση. Ποιος πεινάει – εσείς ή το παιδί σας; Πόσες δουλειές μπορείτε να αναλάβετε για να κρατήσετε την οικογένεια σιτισμένη χωρίς να καταστρέψετε τη σωματική και ψυχική σας υγεία;

Σε μια κοινωνία που θα έδινε προτεραιότητα στην ασφάλεια για όλους, το «κόστος» ζωής θα ήταν ουσιαστικά αόρατο. Μια κρίση «κόστους ζωής» είναι ένα σημάδι ότι κάτι βασικό σχετικά με το πώς φανταζόμαστε την κοινωνία έχει πάει στραβά. Οταν η «ζωή» γίνεται εμπόρευμα που κάποιοι μπορούν να αντέξουν οικονομικά και κάποιοι δεν μπορούν, το να είμαστε σε θέση να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον για να διατηρήσουμε την ασφάλειά μας αμφισβητείται. Παρασυρόμαστε σε αυτόν τον πιο καταστροφικό μύθο: ότι η βασική ανθρώπινη θέση είναι να αποκτά επιθυμητά αγαθά. Η βαθύτερη δύναμη σε όλη την πραγματικότητα είναι να υπάρχει στροφή προς τη δικαιοσύνη, σύμφωνα με τη φράση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Οχι αφηρημένη διανεμητική δικαιοσύνη αλλά μια στοργική, προσεκτική, γενναιόδωρη εκτίμηση για κάθε άτομο που το ελευθερώνει με τη σειρά του για αγάπη, προσοχή και γενναιοδωρία.

Η κρίση του κόστους ζωής είναι στην πραγματικότητα ένα παράδειγμα κόστους που μεταφέρεται από τους ισχυρούς στους ανίσχυρους – από φιλόδοξους κερδοσκόπους, φονταμενταλιστές της αγοράς (εντός και εκτός κυβέρνησης) και τους τελευταίους φρικτούς 10 μήνες πολέμου στην Ουκρανία από ξένους δικτάτορες σε έναν πληθυσμό που ωθείται με αυξανόμενη επιθετικότητα στο χρέος, τη στέγαση, την επισιτιστική και ενεργειακή φτώχεια και τις ανασφαλείς συνθήκες εργασίας.

Είναι μια ιστορία για το τι θα μπορούσε να είναι η ανθρώπινη ζωή αν τελικά γυρνούσαμε την πλάτη στον εθισμό μας στο να εμπορευματοποιούμε οτιδήποτε αγγίζουμε, οδηγώντας τα πράγματα και τους ανθρώπους σε υπολογισμούς κόστους. Αν η ζωή ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να αγοράσουν τα χρήματα, όλοι θα μπορούσαν να ζήσουν ελεύθερα. Η άρνηση να το δούμε αυτό είναι η πραγματική κρίση.

Ο Ρόουαν Ουίλιαμς είναι πρώην αρχιεπίσκοπος του Canterbury