Γιατί αρνούμαι να πάψωνα τρέχω στο σκοτάδι

Οταν πρωτοάρχισα να τρέχω συστηματικά πριν από σχεδόν τρία χρόνια, έτρεχα συχνά στο σκοτάδι. Ηταν αρχές Μαρτίου, στην αρχή του πρώτου λοκντάουν, και ανακάλυψα ότι χρειαζόμουν να βγω έξω το βράδυ ύστερα από μία ολόκληρη ημέρα κολλημένη στο λάπτοπ μου.

Ξεκίνησε αναγκαστικά, αλλά με τον καιρό άρχισα να αγαπώ την αίσθηση του τρεξίματος τη νύχτα. Το έδαφος φαίνεται να εξαφανίζεται κάτω από τα πόδια μου καθώς το μαύρο τμήμα του δρόμου ξεδιπλώνεται μπροστά. Επειτα, χαίρομαι όταν πετυχαίνω πού και πού καμιά αλεπού να πετάγεται μπροστά μου, όταν σπριντάρω μπροστά από μια πολυσύχναστη παμπ ή όταν βλέπω τα λαμπερά φώτα της πόλης κατά μήκος του πεζοδρόμου στον Τάμεση. Το σκοτάδι και η μοναξιά μού επιτρέπουν να βυθίζομαι ολοκληρωτικά στις σκέψεις μου. Αν και δεν θα είμαι ποτέ γρήγορη, σταδιακά αύξησα τα χιλιόμετρά μου και τώρα προπονούμαι για τον δεύτερο μαραθώνιό μου.

Η μικρότερη ημέρα

Στις 21 Δεκεμβρίου ήταν η πιο μικρή ημέρα του χρόνου· κι εγώ πρέπει να πολεμώ τις αμφιβολίες μου κάθε φορά που δένω τα κορδόνια μου για να βγω να τρέξω τη νύχτα. Οι γυναίκες προειδοποιούνται να τρέχουν τις ώρες της ημέρας, να αποφεύγουν τους ήσυχους δρόμους και να μη βγαίνουν μόνες. Καλοπροαίρετα μέλη της οικογένειας και φίλοι προσπάθησαν να με πείσουν να σταματήσω να κάνω μόνη αυτές τις νυχτερινές μου διαδρομές.

Λαμβάνω προφυλάξεις: φοράω ακουστικά που δεν καλύπτουν τα αφτιά και φωτεινά, ανακλαστικά ρούχα, έχω μαζί μου το τηλέφωνό μου, αποφεύγω τα μέρη που δεν είναι καλά φωτισμένα και ενημερώνω τους ανθρώπους μου όταν βγαίνω για τρέξιμο. Είμαι τυχερή που υπάρχουν πολλοί καλοφωτισμένοι δρόμοι στους οποίους μπορώ να τρέξω στην περιοχή που ζω, στο Λονδίνο – μια πολυτέλεια που δεν είναι διαθέσιμη για τις γυναίκες στις μη αστικές περιοχές.

Εχουν ονόματα

Και για να είμαι σαφής, καταλαβαίνω ότι οι φόβοι για την ασφάλεια των γυναικών τη νύχτα δεν είναι παράλογοι. Μια έρευνα του περιοδικού «Runner’s World» διαπίστωσε ότι 60% των γυναικών δήλωσαν πως είχαν παρενοχληθεί ενώ έτρεχαν. Επειτα, υπάρχουν οι τρομερά όμοιες περιπτώσεις γυναικών που έχουν δολοφονηθεί από άνδρες σε δημόσιους χώρους στη Βρετανία τα τελευταία χρόνια: οι περιπτώσεις της Ζάρα Αλίνα, της Σαμπίνα Νέσα, της Σάρα Εβεραντ, της Νικόλ Σμόλμαν, της Μπίμπα Χένρι και της Λίμπι Σκουάιρ είναι μόλις μερικές. Αυτές οι γυναίκες έλαβαν επίσης προφυλάξεις, όπως το ότι έμειναν σε καλά φωτισμένους δρόμους, τηλεφώνησαν σε έναν φίλο τους και φορούσαν φωτεινά ρούχα. Αλλά και πάλι, αυτά δεν ήταν αρκετά.

Η αυθόρμητη αντίδραση της βρετανικής αστυνομίας ύστερα από αυτές τις επιθέσεις ήταν να… πει στις γυναίκες απλώς να μένουν μέσα. Μετά τη δολοφονία της Σάρα Εβεραντ, η αστυνομία συμβούλεψε τις γυναίκες στο Κλάπχαμ «να μη βγαίνουν μόνες τους». Αυτό δικαίως προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, με τη βουλευτή του κόμματος των βρετανών Πρασίνων, Τζένι Τζόουνς, να επισημαίνει δύο μέτρα και δύο σταθμά αυτής της «συμβουλής», προτείνοντας, με την ίδια λογική, να απαγορευτεί στους άνδρες να κυκλοφορούν μετά τις 6 το απόγευμα, ώστε οι γυναίκες να είναι ασφαλείς.

Ακόμα και μέρα μεσημέρι

Αλλά ακόμα και όταν οι γυναίκες βγαίνουν έξω τις ώρες της ημέρας, εξακολουθούν να δέχονται επιθέσεις. Στην Ιρλανδία τον Ιανουάριο η 23χρονη δασκάλα Ασλινγκ Μέρφι δολοφονήθηκε μέρα μεσημέρι ενώ έτρεχε κατά μήκος ενός καναλιού. Τι μένει λοιπόν; Εννοείται πως δεν είναι λογικό να περιμένει κανείς από όλες τις γυναίκες να σταματήσουν να τρέχουν έξω, μέρα ή νύχτα, να αποφεύγουν τα στενά της πόλης και τις πιο ήσυχες αγροτικές περιοχές. Ναι, υπάρχει ο διάδρομος στο γυμναστήριο, αλλά αυτό απαιτεί χρήματα και φυσικά δεν αντικαθιστά την έξοδο στον καθαρό αέρα και τη φύση. Μια ομάδα τρεξίματος; Ενας σύλλογος; Αυτό δεν είναι πάντα δυνατό να ταιριάζει με τις εργασιακές και οικογενειακές υποχρεώσεις της καθεμιάς μας. Και ακόμα κι αν προσπαθούσα να τρέξω έξω προτού να πάω στη δουλειά το πρωί, θα ήταν ακόμη σκοτάδι αυτή την εποχή του χρόνου.

Το να περιμένεις από τις γυναίκες να κρυφτούν δεν είναι η απάντηση. Οι γυναίκες δεν δέχονται επίθεση (ή χειρότερα) επειδή δεν έκαναν αρκετά για να παραμείνουν ασφαλείς. Το λάθος έγκειται αποκλειστικά στους επιτιθεμένους τους. Η εστίασή μας πρέπει να είναι στον τερματισμό της κουλτούρας του μισογυνισμού που οδηγεί στην έμφυλη βία.

Ο ρόλος του κράτους

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αλλά, για αρχή, θα πρέπει να γίνουν σοβαρές προσπάθειες να αυξηθούν τα ποσοστά καταδίκης για βιασμό ύστερα από χρόνια πτώσης. Πρέπει ακόμα να γίνει άμεσης προτεραιότητας η ποινικοποίηση της σεξουαλικής παρενόχλησης σε δημόσιο χώρο. Η μεταρρύθμιση της βρετανικής αστυνομίας είναι επίσης επιβεβλημένη – μια ανεξάρτητη έκθεση την περασμένη εβδομάδα διαπίστωσε ότι οι έρευνες για βιασμούς στην Αγγλία και στην Ουαλία βλάπτονται από την τάση των αστυνομικών να ρίχνουν την ευθύνη στα θύματα. Κάτι που έρχεται έπειτα από μια επίσημη έκθεση αναφορικά με τον ρατσισμό, τον μισογυνισμό και την ομοφοβία στη Μητροπολιτική Αστυνομία που διαπίστωνε ότι η ίδια η Αστυνομία έχει επιτρέψει σε πολλούς «βδελυρούς» αξιωματικούς να παραμένουν στις τάξεις της.

Οι γυναίκες δεν πρέπει να θεωρούμαστε υπεύθυνες για αποφάσεις της προσωπικής μας ασφάλειας, όταν τόσο πολλά δεν είναι στο χέρι μας. Αρνούμαι να εγκαταλείψω τα νυχτερινά μου τρεξίματα και την πολυπόθητη δόση ενδορφινών που προσφέρουν τους σκοτεινούς χειμερινούς μήνες. Και πάντα ενθουσιάζομαι όταν βλέπω άλλες γυναίκες εκεί έξω μαζί μου.