Τρέχω για να κρατιέμαι σε φόρμα, αλλά το σιχαίνομαι

Για 126η φορά φέτος, στρίβω στη γωνία δίπλα στον κωπηλατικό όμιλο και ξεκινάω να ανεβαίνω τη μεγάλη ανηφόρα. Εχω ακόμη 500 μέτρα μπροστά μου. Η ομίχλη κάνει το ποτάμι στα αριστερά μου να μοιάζει σαν να αχνίζει· κάποιες χήνες κι ένας μοναχικός, αρχοντικός ερωδιός έχουν μαζευτεί στην όχθη σε μια εκθαμβωτικά όμορφη σκηνή για ένα προάστιο του Λονδίνου, τέλη Νοεμβρίου. Πιθανότατα τα πουλιά κάνουν κάποιους ευχάριστους θορύβους, αλλά έχω τα ακουστικά μου και δεν δίνω σημασία. Προσπαθώ να διασκεδάσω.

Τον περασμένο Νοέμβριο, δοκίμασα να μπω σε ένα ετήσιο πρόγραμμα αψηφώντας τις φυσικές μου κλίσεις και κάνοντας μια ριζική αναμόρφωση στη διατροφή και την άσκησή μου. Κατά τη διάρκειά του η βελτίωση στη γενική μου φυσική κατάσταση ήταν ουσιαστική. Οταν το πρόγραμμα τελείωσε, τελείωσε και η προσήλωσή μου στους όρους του. Εγκατέλειψα τα σέικ πρωτεΐνης και τις προπονήσεις τρεις φορές την εβδομάδα και ξανάρχισα παιχνιδιάρικα τη στενή προσωπική μου σχέση με το βούτυρο, τη ζάχαρη, το αλκοόλ και το λίπος.

Σαν… οδοντικό νήμα

Παρόλο που πριν από όλα αυτά δεν έτρεχα, μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες έτρεξα 600 χιλιόμετρα. Εκανα διατάσεις, ασκήσεις, απέκτησα δρομικό εξοπλισμό και παρακολουθώ κάθε μέτρο μέσω εφαρμογών (το πλήρες σύνολό μου είναι στην πραγματικότητα 642,8 χιλιόμετρα, αλλά ποιος μετράει;). Κάποιος που με βλέπει έξω, έχει την εντύπωση ότι έχω πάθος γι’ αυτό που κάνω, αλλά είμαι εδώ για να ομολογήσω ακριβώς το αντίθετο. Τρέχω και θα συνεχίσω να τρέχω, αλλά μισώ το τρέξιμο με κάθε μυϊκή ίνα ταχείας συστολής της ύπαρξής μου. Για μένα, το τρέξιμο είναι κάτι που σιχαίνομαι, αλλά το κάνω ούτως ή άλλως, όπως το να χρησιμοποιώ οδοντικό νήμα, το να πηγαίνω σε πάρτι ή το να παρακολουθώ τηλεπαιχνίδια. Απλώς μερικές φορές εύχομαι να ήταν ένα από εκείνα τα πράγματα που μισούν και όλοι οι άλλοι, όπως, ξερωγώ, ο… επιχείλιος έρπης.

Απολαμβάνω την αυταρέσκεια της ολοκλήρωσης ενός τρεξίματος και το ανατριχιαστικό μπλιπ μπλιπ των εφαρμογών που με ψεκάζουν με στατιστικά στη συνέχεια. Αλλά και τα δυο αυτά είναι, ας το παραδεχτώ, απλώς ένας τρόπος για να πω ότι το καλύτερο κομμάτι του τρεξίματος είναι όταν σταματάω.

Δεν πειράζει να το λες

Νιώθω την ανάγκη να πω αυτά τα πράγματα φωναχτά, επειδή οι άνθρωποι που απολαμβάνουν πραγματικά το τρέξιμο κυριαρχούν σε όποια σχετική συζήτηση. Νιώθω ότι πρέπει να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για να πω κάτι που μάλλον δεν ισχύει μόνο για μένα: ΟΚ, ναι, το τρέξιμο είναι καλό, αλλά μπορεί να σε κάνει να νιώθεις χάλια, και δεν πειράζει να το λες.

Ως κάποιος που σιχαίνεται το τρέξιμο, νιώθω ότι μπορώ να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου με τη διαφήμιση των πλεονεκτημάτων του: με αυτόν τον τρόπο επικεντρώνομαι στα πραγματικά του θετικά στοιχεία, βλέποντας πέρα από την κούραση και τον πόνο. Οι λόγοι για τους οποίους τρέχω είναι αρκετά απλοί: το τρέξιμο είναι αποτελεσματικό και είναι ένας τρόπος για να μην παχύνεις, ευκολότερος από το να κόψεις το φαγητό και ποτό. Υπάρχει και μια παράξενη λογική στο γεγονός ότι όσο πιο γρήγορα τρέχεις, τόσο πιο ζόρικο είναι, αλλά ταυτόχρονα τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει.

Στα λοκντάουν

Το τρέξιμο με ανάγκασε να βγω από το σπίτι, κάτι που αποδείχτηκε ανεκτίμητο για τους περισσότερους κατά τη διάρκεια των λοκντάουν. Θα παραδεχτώ ακόμη και διστακτικά ότι υπάρχει μια κάποια πνευματική διαύγεια που προκύπτει από το τρέξιμο. Πολλές από τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου είναι του στυλ «αυτό τώρα είναι επώδυνο και βαρετό», αλλά, ναι, μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως «ξελαμπικάρισμα» από όλα αυτά τα αγχωτικά που μαζεύεις στο κεφάλι σου.

Το πιο σημαντικό, ειδικά για όσους η πανδημία μας τσάκισε οικονομικά: το τρέξιμο είναι φθηνό. Εννοώ ότι είναι ουσιαστικά τσάμπα, αρκεί να μην υπολογίζεις κάποιες αγορές – επενδύσεις που έχω κάνει σε αξεσουάρ. Αυτά είναι είτε πρακτικά εργαλεία, είτε μη πρακτικά που κάνουν τα πράγματα για μένα πιο υποφερτά. Πάντα ακούω κάτι καθώς τρέχω. Δεν μπορώ τη μουσική, ούτε τα podcast. Αντίθετα, ακούω ηχητικά βιβλία. Χρησιμοποιώ καλά, αδιάβροχα ακουστικά που δεν θα τα φτύσουν όταν δεν πρέπει.

Σαν το «Ρόκι 4»

Η τελευταία μου σύσταση είναι να μάθετε να αγαπάτε την παρακολούθηση της δραστηριότητάς σας. Ανακάλυψα από νωρίς ότι το σωστό fitness app περασμένο στο κινητό μου με κάνει να νιώθω σαν τον Ιβάν Ντράγκο στο «Ρόκι 4», που προπονείται σε ένα εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας ενώ μια ομάδα σοβιετικών ειδικών καταγράφει κάθε ηλεκτρολύτη και φάρμακο που περνά από το σώμα του. Χρησιμοποιώ το Strava για να παρακολουθώ τα ατομικά μου ρεκόρ και να το συνδέω με το Nurvv, ένα αξεσουάρ που τοποθετείται στα παπούτσια και στέλνει μια ιλιγγιώδη λιτανεία σημειώσεων για την απόδοσή σου. Για κάποιον λόγο, όλοι ουτοί οι αριθμοί, τα δεδομένα, οι πίνακες και τα γραφήματα ενισχύουν την αυταρέσκεια που νιώθω, την οποία μεταμορφώνει σε κάτι πραγματικά ικανό να αντισταθμίσει την αποστροφή μου για το τρέξιμο.

Υπάρχουν και άλλες μέθοδοι. Εχω αγοράσει ισοθερμικά ώστε και τις πολύ κρύες μέρες να μην έχω καμία δικαιολογία. Φοράω αθλητικά δρομικά παπούτσια τόσο έντονα φανταχτερά που δεν θα μπω ποτέ στον πειρασμό να τα φορέσω κάπου αλλού, διατηρώντας έτσι τις σόλες τους μαλακές αποκλειστικά για τρέξιμο. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνω και βγαίνω έξω για να στρίβω σε αυτή τη γωνία κάθε μέρα, και την επόμενη και τη μεθεπόμενοι. Εσείς μπορείτε να απολαμβάνετε τους ερωδιούς και τις χήνες, την πάχνη και το ψιλόβροχο και το δροσερο αεράκι. Μπορεί ακόμη και να απολαμβάνετε και αυτό καθαυτό το τρέξιμο. Οι υπόλοιποι πρέπει την παλεύουμε όπως μπορούμε…