Βαλκανιζατέρ

Όλα είναι θέμα μνήμης: ο Αλέξης Τσίπρας είναι βέβαιος πως ήδη έχει ξεχαστεί η -με την έγκρισή του- παρακολούθηση του Στέργιου Πιτσιόρλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα προτείνει πρόωρες εκλογές γιατί «το εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» της περιόδου είναι να καθυστερήσουν ώσπου να ξεχαστούν οι παρακολουθήσεις Κωστή Χατζηδάκη και Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος με τη σειρά ευελπιστεί ότι στο ίδιο διάστημα θα έχει ξεχαστεί η «τρωική υπόθεση Καϊλή».

Είχα διαβάσει κάποτε ότι η μνήμη των ψηφοφόρων δεν είναι «μνήμη χρυσόψαρου» αλλά δεν είναι και μνήμη ελέφαντα: γεγονότα παλαιότερα των έξι μηνών δεν επηρεάζουν τους ψηφοφόρους, υποστήριζαν οι ερευνητές. Επομένως, πριν τον Μάιο εκλογές δεν θα έχουμε και θα πρέπει  η επιτροπή σκανδαλοθηρίας του ΣΥΡΙΖΑ να ανακαλύψει κάτι σοβαρό ως τότε – διότι από την επιτροπή προγράμματος του κόμματος ουδείς περιμένει κάτι σοβαρό.

Αναρωτιέμαι αν γενικώς μπορούμε να περιμένουμε κάτι το σοβαρό από τα ελληνικά κόμματα – διότι μπορεί ο κ. Τσίπρας να ενθουσιάστηκε για το γεγονός ότι στο Βέλγιο «ακόμα κι αν είσαι τόσο όμορφος όσο η κ. Καϊλή και τόσο υψηλά ιστάμενος, η Δικαιοσύνη και οι θεσμοί λειτουργούν» αλλά συμπλήρωσε πως «εδώ στην Ελλάδα είμαστε λίγο Βαλκάνιοι».

Το «είμαστε» αναφέρεται βεβαίως στον ίδιο και στους συναδέλφους του: αυτοί έχουν την ευθύνη για τη λειτουργία των θεσμών.

Εδώ έχουμε πρωθυπουργοκεντρικούς θεσμούς: ο πρωθυπουργός δια του υπουργικού συμβουλίου ορίζει την ηγεσία της δικαιοσύνης – γιατί λοιπόν οι ηγεσίες που διόρισε ο κ. Τσίπρας, οι προηγούμενοι και επόμενοι πρωθυπουργοί, αποδείχθηκαν τόσο αναποτελεσματικές; Μήπως επειδή υπάρχει ισχυρός κομματισμός στη δικαιοσύνη ακριβώς επειδή εξαρτάται από το Μαξίμου;

Μήπως πρέπει να υπάρξει άλλη σχέση μεταξύ δικαστικών και πολιτικών; Γιατί δεν προτείνει κάτι σχετικό ο κ. Τσίπρας ώστε να πάψει να είναι το Μαξίμου «βαλκανιζατέρ»; Δεν είχε επιβάλλει η τρόικα τον διορισμό γενικών και ειδικών γραμματέων με διαγωνιστικές διαδικασίες ώστε να απελευθερωθεί η διοίκηση από τον κομματισμό; Γιατί δεν εφάρμοσε ο κ. Τσίπρας τον νόμο και έδωσε το δικαίωμα στον κ. Μητσοτάκη να κάνει το ίδιο; Μήπως επειδή ήθελε κάτι περισσότερο ακόμα: να ελέγξει όλους τους αρμούς της κρατικής εξουσίας;

Είναι διατεθειμένος ο ίδιος και οι εν τη πολιτική_ι συνάδελφοί του  να παραχωρήσουν μέρος της εξουσίας τους ώστε να μην εξαρτώνται τα πάντα από αυτούς; Στο Βέλγιο έτσι είναι τα πράγματα, ξέρουμε όλοι: μήνες και χρόνια μένουν χωρίς κυβέρνηση λόγω των διαφωνιών Φλαμανδών-Βαλλώνων πολιτικών, αυτό δεν εμποδίζει τη δικαιοσύνη, το κράτος, την οικονομία, να δουλεύουν σωστά.  Εδώ όμως θα παραμείνουμε «βαλκανιζατέρ» όσο το μόνο που ενδιαφέρει το πολιτικό σύστημα είναι να αποκτήσουμε, επιτέλους, μνήμη χρυσόψαρων.