Αν θες ειρήνη, προετοιμάσου

Σκεφθείτε ότι στην πολυκατοικία σας, κάτι σαν το ΝΑΤΟ, κατοικεί στη διπλανή πόρτα άνθρωπος που πιστεύει στην επιθετική εκδοχή του θρησκευτικού του δόγματος, ότι κάθε τόσο ακούτε φωνές και συγκρούσεις με τις παρέες του, ότι από συγκατοίκους μαθαίνεις πως οπλοφορεί βαριά, πόσο δικαιολογείται να ανησυχείτε αφού μοιράζεστε το μπαλκόνι σας;

Αν επιπλέον, όποτε συναντάς αυτόν τον γείτονα, που δεν τον διάλεξες, στο ασανσέρ της καθημερινότητας, τραγουδά με νόημα πως «μπορεί να έρθει βράδυ», τι θα κάνεις; Να τον αγνοήσεις είναι αδύνατον. Το πρώτο που σκέφτεσαι είναι να βάλεις ένα γερό διαχωριστικό στο μπαλκόνι. Μετά αλλάζεις κλειδαριές, μοιράζεσαι τις ανησυχίες σου με όλη την πολυκατοικία και ζητάς από την οικογένειά σου να κόψει τα καλοπιάσματα και τις «καλημέρες».

Κάπως έτσι και με τα ελληνοτουρκικά. Με το μάτι του «μη ειδικού», όταν βομβαρδίζομαι με τόσο επιθετικές δηλώσεις, ακόμη και του υπουργού Εξωτερικών που έχει καθήκον ηρεμίας στις μεταξύ μας σχέσεις, τις παίρνω στα σοβαρά. Ακόμη κι αν κατανοώ τις εξηγήσεις των ειδικών, που μας εξηγούν τη δύσκολη προεκλογική μάχη του προέδρου Ερντογάν και την αυξανόμενη δυσαρέσκεια προς τους μετανάστες (ιδίως τους Σύρους) του τούρκου πολίτη. Ακόμη και αν βάλω στο ζύγι τον εκείθεν τηλεβομβαρδισμό μετά από κάθε επίσημη ομιλία στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Ακόμη κι αν δεχτώ πόσο ενοχλούν τη γείτονα τα όσα εξηγούν οι δικοί μας επίσημοι (κυβερνητικοί, στρατιωτικοί και αναλυτές) σχετικά με την ικανότητα της χώρας μας να αντιμετωπίσει – επιτέλους – με αυτοπεποίθηση και παλλαϊκή ψυχραιμία κάποια απρόκλητη επίθεση. Ακόμη κι αν θέλουν στην απέναντι όχθη να θυμηθούν την κεμαλική εθνικοφροσύνη τους απέναντι στη δική μας ψύχραιμη ενατένιση της εκατονταετούς εμπειρίας μας από τη μικρασιατική τραγωδία. Ο,τι κι αν σκεφτώ, απειλή επαναλαμβανόμενη μόνο μεγαλύτερη γίνεται και με τίποτε δεν μπορούμε να την αφήσουμε να περνά «στα ψιλά», όπως κάναμε τόσα χρόνια.

Υπάρχουν τρεις (μεταξύ άλλων…) λόγοι που ενοχλούν την Αγκυρα. Ενας είναι η σαφής στάση της Ελλάδας στα γεγονότα της εποχής μας, δίπλα στην Ευρώπη και την Αμερική. Αλλος ένας, η συστηματική, πλέον, προσπάθεια αξιοποίησης όσων ατού έχουμε για να καλυτερεύσουμε τη ζωή μας και να βελτιώσουμε τις οικονομικές μας επιδόσεις στο υπέδαφος της πάντοτε θαλασσινής πατρίδας. Και τρίτος, η δυναμική καλλιέργεια διασυνδέσεων (πέραν των διπλωματικών) με σημαντικούς γεωπολιτικούς παίκτες της γειτονιάς μας.

Σημειώνω ότι τουλάχιστον ένας στους δύο συμπολίτες μας ανησυχεί πως ο πρόεδρος Ερντογάν μπορεί να προκαλέσει πραγματικό επεισόδιο. Αλλά και ότι δύο στους τρεις ψηφοφόρους εμπιστεύονται την ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική, που έχει την προσωπική σφραγίδα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Απέναντι λοιπόν στον απειλητικό γείτονα, που επιβιώνει με τα λεφτά αυταρχικών καθεστώτων (Πούτιν, Καταριανοί), την ευμενή «ουδετερότητα» κάποιων (ολοένα ολιγότερων) και τη δισυπόστατη εκμετάλλευση της τραγωδίας των συνανθρώπων μας στην Ουκρανία, θυμόμαστε πως «αν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο». Με την ελπίδα να μείνει «στα λόγια» και με τελικό γνώμονα το αμοιβαίο συμφέρον από μια ήρεμη συγκατοίκηση.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής