Στήριξη στεγαστικών

Τράπεζες και κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει ότι το κόστος στήριξης όσων έχουν στεγαστικό δάνειο θα έχει πολλαπλάσια οφέλη για όλες τις πλευρές, σε μια περίοδο αυξημένου κινδύνου, λόγω ανόδου του κόστους δανεισμού (αύξηση επιτοκίων) και μείωσης διαθέσιμου εισοδήματος (υψηλός πληθωρισμός). Οι αρνητικές επιπτώσεις που προλαμβάνονται ξεκινούν από τη δημιουργία νέων κόκκινων δανείων και φτάνουν μέχρι την αγορά ακινήτων, τις επενδύσεις, την απασχόληση και την ανάπτυξη.

Εκεί, όμως, που υπάρχει δυσκολία είναι στην εφαρμογή. Οι διοικήσεις των τραπεζών έχουν ζητήσει από αρμόδια τμήματα να καταθέσουν προτάσεις. Τα σχέδια και οι προτάσεις ξεκινούν από επιδοτήσεις επιτοκίου (για να περιοριστεί η επίπτωση από την άνοδο) και φτάνουν μέχρι σε παραλλαγές τύπου «Γέφυρας» (επιδοτήσεις δόσεων κατά την πανδημία) και σε διάφορα «ισοδύναμα» του επιτοκιακού κόστους, όπως μείωση περιθωρίων μέσω ρυθμίσεων (αναχρηματοδότηση, αύξηση διάρκειας, κ.ά.).

Μέχρι την οριστικοποίηση θα πρέπει να ξεπεραστούν ορισμένα θέματα. Κατ’ αρχήν, η λέξη «επιδότηση» δεν ηχεί καλά στις Βρυξέλλες ούτε βρίσκει σύμφωνη όλους στο οικονομικό επιτελείο. Δεύτερο, προκύπτουν ζητήματα «ηθικού κινδύνου» και «στοχευμένων» ή «οριζόντιων μέτρων». Εδώ, η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά. Για παράδειγμα, η επιβράβευση συνεπών δανειοληπτών δεν εξασφαλίζει ως κριτήριο τη στόχευση σε ευάλωτους, ενώ υπάρχουν αντιρρήσεις στην ΕΕ ως προς την ωφελιμότητα για τη δημιουργία κουλτούρας πληρωμών. Το κριτήριο του ευάλωτου είναι πιο στοχευμένο, αλλά προκύπτουν τεχνικής φύσεως ζητήματα στην αποτίμηση των κινδύνων. Μαζί με αυτά υπάρχουν κι άλλα τεχνικά θέματα όπως η διάρκεια του δανείων (ωρίμανση) και το πόσο μπορεί να έχει ωφεληθεί ένας δανειολήπτης με κυμαινόμενο επιτόκιο για όλα αυτά τα χρόνια που ήταν το euribor αρνητικό.

Ολα αυτά εξετάζονται.