«Για μένα {LF}η τηλεόραση {LF}είναι το ίδιο δύσκολη με {LF}το θέατρο»

Στο, σύμπαν της «Γης της ελιάς», εκείνη μπήκε στα μέσα της περσινής σεζόν. Ως Εύα Δήμα, μια όμορφη πολιτικός μηχανικός που ήρθε από την Αθήνα στη Μάνη όταν κληρονόμησε κτήματα από τη γιαγιά της. Πλέον, στον δεύτερο κύκλο της δημοφιλούς σειράς του Mega που σκηνοθετεί ο Αντρέας Γεωργίου, έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας της, χαράσσοντας δικούς της δρόμους. Σε αυτούς κινείται πλέον η Χρύσα Παπά, απολαμβάνοντας το ερμηνευτικό της ταξίδι στη «Γη της ελιάς». Η ηθοποιός μίλησε για την εμπειρία της από τη σειρά στα «Πρόσωπα».

H «Γη της ελιάς» γνωρίζει επιτυχία και στον δεύτερο κύκλο. Γιατί νομίζεις ότι αγαπήθηκε τόσο από τον κόσμο;

Νομίζω ότι έχει αγαπηθεί γιατί ο Αντρέας Γεωργίου, η Βάνα Δημητρίου και ο Κούλλης Νικολάου βασίζονται πάρα πολύ στο σενάριο, φτιάχνουν ιστορίες. Ο κόσμος ταυτίζεται με τις ιστορίες αυτές. Η σειρά έχει έναν ρεαλισμό που σε κάνει να θέλεις να δεις τι θα συμβεί παρακάτω. Μετά, είναι η ωραία κινηματογράφηση και οι φυσικοί χώροι. Γίνονται ελάχιστα γυρίσματα σε πλατό. Δεν έχω βρεθεί σε άλλη σειρά με τόσα εξωτερικά γυρίσματα.

Με την Εύα, τον ρόλο σου, πώς τα πας;

Πολύ ωραία! Μου αρέσει πολύ αυτή η τύπισσα. Είναι μια πολιτικός μηχανικός που βρέθηκε στη Μάνη σε μια φάση στη ζωή της που ήθελε να κάνει αλλαγές. Η παρουσία του Στάθη – ο ρόλος που κάνει ο Πασχάλης Τσαρούχας – τη βοήθησε για να προχωρήσει αυτές τις αλλαγές. Ουσιαστικά ήθελε να φύγει από την Αθήνα, όπως πολλοί άνθρωποι νομίζω, και αποφάσισε να μείνει εκεί. Και ο Στάθης, αργότερα, ήταν ένας από τους λόγους της μετακόμισής της, αφού πάντα είναι αφορμή ένας έρωτας. Τώρα όμως που οι δυο τους έχουν χωρίσει, εκείνη θέλει να μείνει στη Μάνη γιατί της αρέσει ο τρόπος ζωής και δεν θέλει να γυρίσει στην Αθήνα, σε αυτή την τρέλα που όλοι ζούμε. Στα επεισόδια που παίζουν αυτή την περίοδο, κάπως μετακινείται συναισθηματικά και θα ζήσει κάτι καινούργιο στη ζωή της ερωτικά.

Μπορεί στη σειρά η Εύα να έχει το προφίλ της επιτυχημένης, ανεξάρτητης γυναίκας, όμως ανακύπτει διαρκώς το θέμα με το νοικοκυριό που δεν τα καταφέρνει.

Είναι πολύ αντίθετο από εκείνη γιατί είναι μια γυναίκα που έχει αφιερωθεί στην καριέρα της. Οταν συναντήθηκε με έναν άλλον άνθρωπο ο οποίος έχει μάθει να ζει αλλιώς, εκεί δυσκολεύτηκαν και οι δύο. Ο Στάθης ζούσε με μια γυναίκα πάρα πολλά χρόνια, που εκείνη του καθάριζε, του έπλενε, του μαγείρευε. Αλλά η Εύα δεν είναι τέτοιος άνθρωπος. Γιατί, όπως βλέπουμε και στην πραγματικότητα γύρω μας, υπάρχουν γυναίκες που έχουν αφιερωθεί στη δουλειά τους και δεν είναι αποκλειστικά αφιερωμένες στην οικογενειακή ζωή. Επομένως, αυτό δυσκόλεψε τη συγκατοίκησή τους. Πάντα μετά τον πρώτο καιρό βγαίνουν στην επιφάνεια διάφορα προβλήματα.

Αν δεν έπαιζες την Εύα, ποιον άλλον
ρόλο θα ήθελες να παίξεις από τη «Γη
της ελιάς»;

Από τους γυναικείους, μου αρέσει πάρα πολύ η Χάιδω σαν ρόλος και μου αρέσει πάρα πολύ σαν ηθοποιός η Στέλα Φυρογένη. Από τους άντρες μού αρέσει ο φουλ κακός Μάξιμος Μουμούρης ως Κωνσταντίνος. Μου αρέσει και ανυπομονώ κι εγώ για το αν θα γίνει αποκάλυψη όλων αυτών που κρύβει από πίσω. Επίσης ο Μάξιμος είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Χαίρομαι που δουλεύουμε μαζί φέτος.

Πέρα όμως από τη «Γη της Ελιάς», έχεις φέτος και τη θεατρική παράσταση «Σέρρα, η ψυχή του Πόντου».

Το θεατρικό αυτό είναι εντελώς άλλο πράγμα κι άλλη η εικόνα μου. Ευτυχώς, γιατί αυτό είναι πάντα το ζητούμενό μου. Δεν συμβαίνει όλες τις φορές, αλλά είμαι πολύ τυχερή που μου συμβαίνει τώρα εκεί. Η «Σέρρα» είναι ένας μονόλογος βασισμένος στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου. Πρόκειται για μια ερωτική και οικογενειακή ιστορία που ξεκινάει το 1915 και ολοκληρώνεται το 1962. Εγώ μέσα σε αυτό συστήνομαι στο κοινό ως η Λεμονιά, η κόρη του πατέρα της ιστορίας, και για να αφηγηθώ όσα έζησε υποδύομαι 12 διαφορετικούς ρόλους, άντρες, γυναίκες και παιδιά, ξένους και Ελληνες. Είναι πάρα πολύ συγκινητική, αγαπησιάρικη και τρυφερή ιστορία. Βλέπουμε τη ζωή των ανθρώπων και πώς την επηρεάζει ο έρωτας που δεν αλλάζει ποτέ, σε εκείνα τα χρόνια που είναι πολύ δύσκολα ιστορικά. Γιατί έχουμε σφαγή των Αρμενίων, γενοκτονία των Ποντίων και τα βασανιστήρια των Ποντίων στη Σοβιετική Ενωση. Είναι μια παράσταση-εμπειρία και για μένα την ίδια και για τους θεατές. Και το λέω όχι εγωιστικά ή εγωκεντρικά. Το λέω γιατί ο κόσμος μού το αναφέρει. Είναι εξαιρετικό αυτό που συμβαίνει. Και επειδή έρχομαι σε άμεση επαφή με το κοινό, γιατί σαν αφηγήτρια περνάω από τον έναν ρόλο στον άλλον συνεχώς με το ίδιο κοστούμι, απευθύνομαι στον κόσμο και βλέπω πως είναι μαζί μου αυτή τη μιάμιση ώρα της παράστασης και πως κάναμε μαζί αυτό το ταξίδι. Αυτή η παράσταση γιορτάζει το μεγαλείο της ζωής, της συγχώρεσης και της ανθρωπιάς ενώ μιλάει και για την απανθρωπιά.

Σε μια εποχή που η απανθρωπιά κυριαρχεί δυστυχώς.

Ναι, δυστυχώς. Ηταν και η δική μου αίσθηση όταν μελετούσα το έργο και όταν έκανα τις πρώτες μου παραστάσεις. Θα ευχόμουν αυτό το έργο να αφορούσε πράγματα που έχουν μείνει στο παρελθόν και να μη μιλάμε ακόμα για πολέμους, για διακρίσεις των ανθρώπων ή οτιδήποτε τέτοιο, εκατό χρόνια μετά. Οπως λέω και στο θέατρο, «θα σας διηγηθώ την ιστορία του πατέρα μου γιατί θαρρώ πως θα ωφεληθούν πολλοί από τα πάθη και τα παθήματά του». Και επειδή το θέατρο κάνει πολύ καλό στις ψυχές των ανθρώπων, αυτό που συμβαίνει και εύχομαι να συνεχίσει να συμβαίνει είναι να τους συν-κινεί συναισθηματικά. Να τους συγκινεί και να τους προβληματίσει.

Εσένα τι καλό σού έχει κάνει το θέατρο;

Πρώτα απ’ όλα, μου έκανε καλό γιατί ασχολούμαι με αυτό και πραγματοποίησα ένα όνειρό μου. Για μένα είναι σπουδαίο να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας, ό,τι κι αν είναι αυτά. Ακόμα, άνοιξε πολύ τους ορίζοντες στη ζωή μου, μέσα μου και έξω μου. Και είτε δουλεύω στο θέατρο είτε βλέπω θέατρο, με έχω βρει μέσα από τη διαδικασία αυτής της τέχνης σαν άνθρωπο.

Και η τηλεόραση τι καλό σού έχει κάνει πια;

Η τηλεόραση 100% με έχει βοηθήσει να εξελίξω τα τεχνικά μου μέσα. Στην τηλεόραση, που πολύς κόσμος νομίζει ότι είναι πιο εύκολη αλλά για μένα είναι το ίδιο δύσκολη με το θέατρο, όταν έχεις μια μεγάλη σκηνή, πρέπει να είναι όλα μέσα σου συντονισμένα εκείνα τα δευτερόλεπτα ή τα λεπτά. Σίγουρα με έχει βοηθήσει να εξελιχθώ σαν ηθοποιός, με έχει βοηθήσει προφανώς στο να γίνω αναγνωρίσιμη, προφανώς στο να μπορέσω να βιοποριστώ καλύτερα στα χρόνια μου αυτά σαν ηθοποιός. Μου έχει μάθει και την κάμερα, είτε είναι στο σινεμά είτε στην τηλεόραση. Η κάμερα είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο και πάρα πολύ δύσκολο.