Καθρεφτάκια σε ιθαγενείς

Αυτή την εβδομάδα είχαμε δύο όχι και τόσο συνηθισμένα γεγονότα στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μετά το ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού είχαμε τις σκληρές δηλώσεις των ανθρώπων του Ολυμπιακού για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης (και) στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού (με στόχευση βέβαια το ποδόσφαιρο) – δηλώσεις που προκάλεσαν την απάντηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη μέσω τηλεοπτικής συνέντευξης. Μία μέρα πριν είχαμε την τρομερή επίθεση των ΜΑΤ στους οπαδούς του Αρη, μετά το παιχνίδι της ομάδας της Θεσσαλονίκης με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι – επίθεση για την οποία δεν υπήρξε η παραμικρή εξήγηση. Συνδέονται αυτά; Φυσικά και ναι. Διότι μαρτυρούν πως υπάρχει (υπογείως έστω) μια μεγάλη ένταση στον χώρο του ποδοσφαίρου. Και με ευθύνη της κυβέρνησης.

ΜΑΤ

Ο ξυλοδαρμός των οπαδών του Αρη από τα ΜΑΤ ήρθε λίγες μέρες μετά την εκδρομή 15.000 και πλέον οπαδών του ΠΑΟ στον Βόλο. Εκεί ΜΑΤ δεν υπήρχαν, τους οπαδούς υποδέχτηκε ο δήμαρχος της πόλης που συμβαίνει να είναι και πρόεδρος της ομάδας του Βόλου και όλα κύλησαν ωραία. Το γιατί εμφανίστηκαν στο Περιστέρι τα ΜΑΤ είναι κάτι που θα έπρεπε να μας το εξηγήσουν οι αρμόδιοι – αν υπάρχουν αρμόδιοι. Από αυτά που διάβασα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος ζήτησε εξηγήσεις και απαίτησε την τιμωρία του αστυνομικού που χτυπούσε τον κόσμο βρίζοντας τον 19χρονο αδικοχαμένο Αλκη που μαχαιρώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο από οπαδούς του ΠΑΟΚ. Πέρασαν μέρες από τη βραδιά των ξυλοδαρμών, αλλά καμία απολύτως εξήγηση δεν μας δόθηκε.

Χρωστά

Αναζητώντας το γιατί αυτής της έλλειψης εξηγήσεων, που το υπουργείο χρωστά κυρίως σε όσους βλέποντας τα περιστατικά σοκαρίστηκαν, σκέφτηκα ότι και ο Θεοδωρικάκος πρέπει να είναι στη γραμμή του Μητσοτάκη: «Αφού δεν είχε συμβεί κάτι προηγουμένως δεν χρειάζεται να εξηγούμε γιατί έγινε τώρα». Στη συνέντευξη του Πρωθυπουργού, μετά το ντέρμπι, ακούσαμε δημοσίως ότι αν μια ομάδα κερδίζει το πρωτάθλημα απαγορεύεται να καταγγέλλει συστήματα οργανωμένου ελέγχου μιας ομοσπονδίας ή να διαμαρτύρεται για τη δράση ανθρώπων που βρίσκονται στην κυβέρνηση και κατά τη γνώμη της την αδικούν. Στη μια περίπτωση έχουμε ανυπαρξία εξηγήσεων, στην άλλη μια εξήγηση που είναι λίγο κωμική. Σε κάθε περίπτωση καταλαβαίνεις πως οι λειτουργοί της κυβέρνησης θεωρούν το ποδόσφαιρο έναν χώρο παρακατιανό. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση είναι σαν να τους ακούς να λένε «σιγά μη σας πούμε και τι συμβαίνει». Δεν είναι αλαζονικό: είναι άποψη. Στάση ζωής.

Λόγος

Αυτή εδώ η κυβέρνηση είχε εξαρχής ένα πρόβλημα με τη διαχείριση του γενικότερου αθλητικού γίγνεσθαι. Ο λόγος είναι απλός: δεν είχε ποτέ πολιτική. Δεν την εξέφρασε προεκλογικά, δεν την εφάρμοσε μετεκλογικά. Προεκλογικά έχω την εντύπωση πως απλά έταζε διάφορα (σε όλους) αναζητώντας φίλους. Μετεκλογικά δημιουργήθηκαν δύο κέντρα: το ένα στο υπουργείο Αθλητισμού και το άλλο στου Μαξίμου. Οχι τόσο για να γίνει κάτι (τίποτα επί της ουσίας δεν έγινε πέρα από κάποια έργα βιτρίνας και καμιά δεκαριά νόμους για ό,τι να ‘ναι), όσο για να υπάρχουν οι πρόθυμοι συνομιλητές για όλους. Και κάπως έτσι, με πολύ μπλα μπλα δηλαδή, περνάει ο καιρός. Μόνο που κι αυτό ακόμα είναι προβληματικό: διότι επί της ουσίας δεν λένε τίποτα όσοι μιλάνε.

Πέναλτι

Υπήρξαν αρκετοί που την Κυριακή το βράδυ βρήκαν υπερβολικές τις αντιδράσεις των ανθρώπων του Ολυμπιακού για ένα πέναλτι που έκρινε ένα ντέρμπι. Ισως και να ήταν. Ωστόσο προσωπικά προτιμώ χίλιες φορές τις αντιδράσεις που εκφράζονται απευθείας κι όχι μέσω τρίτων, από τις σιωπές, τα μισόλογα και τις κυβερνητικές θυμοσοφίες. Τι έγινε στο Περιστέρι; Θα μας πει κανείς; Και υπάρχει ή όχι πρόβλημα στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα κι όχι ποιος κερδίζει τα πρωταθλήματα.

Δόγμα

Γιατί οι κατά καιρούς κυβερνώντες φοβούνται τόσο πολύ ακόμα και να τοποθετηθούν για προβλήματα του ποδοσφαίρου ή παριστάνουν τους υπεράνω; Στην περίπτωση της κυβέρνησης το «δόγμα Δημητριάδη» που καθόριζε την πολιτική του Μαξίμου ήταν ότι «αν κάποιος πρέπει να γκρινιάζει, ας είναι αυτός που κερδίζει». Δεν υπήρχε καμία σοβαρή προσπάθεια λύσης προβλημάτων, αλλά μόνο μια επικοινωνιακή διαχείριση. Ο Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε ποτέ να πει σε έναν οικογενειάρχη μαγαζάτορα «αφού τρία χρόνια έχεις δουλειά και κάτι βγάζεις, δεν πειράζει κι αν σε κλέβουν», αλλά στον Ολυμπιακό το απάντησε πιστεύοντας μάλιστα πως είπε κάτι καταπληκτικό. Κι αυτός, όπως και οι περισσότεροι πολιτικοί, πιστεύει πως όποιος ασχολείται με την μπάλα είναι μέρος ενός κοινού παθιασμένων ανθρώπων για τους οποίους σημασία έχει μόνο η νίκη. Ομοίως ο Θεοδωρικάκος πιστεύει πως όλοι αυτοί που φάγανε ξύλο στο Περιστέρι δεν πρέπει να μάθουν τι έγινε και τους δείρανε: αφού ήταν εκεί, κάτι κάνανε!

Καθρεφτάκια

Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για να αντλήσουν ψήφους, πιστεύοντας συχνά πως πουλάνε καθρεφτάκια σε ιθαγενείς. Τάζουν γήπεδα – ενίοτε και τα χρηματοδοτούν – ελπίζοντας σε ψηφοθηρική ανταπόδοση. Κάνουν πολλές φορές τα στραβά μάτια επιτρέποντας σε κυκλώματα διαφθοράς να γιγαντωθούν – ειδικά όταν αυτά στήνονται για να υποστηρίξουν μεγάλες ομάδες. Κυρίως τους αρέσει να νιώθουν πως χαρίζουν πρωταθλήματα, πως σώζουν ομάδες, πως «παίζουν» και οι ίδιοι. Αρκεί να μη γίνει η στραβή. Αν εμφανιστεί π.χ. νεκρός σε επεισόδια, όλοι αυτοί που δεν δίνουν εξηγήσεις για τίποτα (γιατί οι εξηγήσεις δεν φέρνουν ψήφους…) βγαίνουν στα κανάλια, υπόσχονται νόμους που θα λύσουν προβλήματα, θρηνούν για τη χαμένη χαρά του παιχνιδιού – τρομάρα τους. Και σε αυτή την περίπτωση πάντως δεν φταίνε ποτέ οι ίδιοι. Φταίνε οι κακοί πρόεδροι «που συντηρούν οπαδικούς στρατούς», οι κακοί δημοσιογράφοι που προκαλούν εντάσεις, οι κακοί οπαδοί, το κακό το ριζικό μας και το κρασί. Τότε πάει ροδάνι η γλώσσα τους!

Φταίνε

Στο Περιστέρι διακόσια άτομα έφαγαν του κόσμου το ξύλο χωρίς να αποτελούν οπαδικό στρατό – εκτός αν ο Θόδωρος Καρυπίδης, ο πρόεδρος του Αρη, είναι μεγιστάνας και δεν το έχω καταλάβει ακόμα. Δεν υπήρχαν εκεί κακοί δημοσιογράφοι και δεν υπήρχαν καν επεισόδια. Κι όμως κανείς δεν εξηγεί τι έγινε, ίσως γιατί δεν μπορεί για ό,τι έγινε να υπάρχει η γνωστή κι ωραία εξήγηση που θέλει όλους τους άλλους να φταίνε. Τουλάχιστον ο αρμόδιος υπουργός μπορεί να μάθει να μιλάει σαν τον αρμόδιο Πρωθυπουργό. Να πει δηλαδή «τρία χρόνια πήγατε στο Περιστέρι και δεν σας έδειρε κανείς, τότε ήταν καλά τα ΜΑΤ και σήμερα φταίνε που σας δείρανε;». Από τη σιωπή θα το προτιμούσα, έστω κι αν όποιος έφαγε ξύλο δεν θα το εκτιμούσε ως απάντηση…