Στόχος, η αποσταθεροποίηση

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη στη ΝΔ ως κεντρώα προσωπικότητα που θα μπορούσε να εκφράσει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ στρατόπεδο και να εγγυηθεί τη μετά τον ΣΥΡΙΖΑ πορεία της χώρας, στον δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου τις οποίες προϋποθέτει η δημοκρατική σταθερότητα. Στην πορεία αποδείχτηκε ότι ήταν η σωστή επιλογή για την παράταξή του (χάρη σ’ αυτόν και τις πολιτικές του το κόμμα κατάφερε να βγει μπροστά, αφήνοντας πίσω το παρελθόν του και τις ευθύνες του στη χρεοκοπία της χώρας). Στη συγκυρία, όμως, ήταν η σωστή επιλογή και για τη χώρα. Η άνοδος στην κυβέρνηση της ΝΔ του Μητσοτάκη αποκατέστησε τη διαλυμένη σχέση της χώρας με την Ευρώπη ενώ μπήκε μπροστά ένα σχέδιο μεταρρυθμιστικής ανασυγκρότησης, που θα κινούνταν παράλληλα με μια προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας.

Το αποτέλεσμα, πιθανόν, δεν ήταν αυτό που σχεδιαζόταν. Ομως, και μεταρρυθμίσεις έγιναν (και μόνο η προσπάθεια ψηφιακού μπάι πας του ελληνικού Δημοσίου από τον Κυριάκο Πιερρακάκη να υπήρχε, άξιζε τον κόπο) και η οικονομία πήρε μπρος και η ισχύς και το κύρος της χώρας που είχαν κατακουρελιαστεί μετά τη χρεοκοπία ανασυγκροτήθηκαν. Και όλα αυτά σε μια δύσκολη συγκυρία, κατά την οποία η κυβέρνηση χρειάστηκε να αντιμετωπίσει αρχικά την αβεβαιότητα της πανδημίας και στη συνέχεια τις συνέπειες της αναθεωρητικής εισβολής της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία και των συνεπειών της, μεταξύ άλλων στην ενέργεια και στην οικονομία.

Η χώρα θα μπορούσε να αφήσει οριστικά πίσω της τον κύκλο της αβεβαιότητας, αν η αξιωματική αντιπολίτευση είχε μάθει (όπως δήλωνε) από την περίοδο της διακυβέρνησής της και από τις ρεαλιστικές επιλογές που ακολούθησε, έστω υπό πίεση λόγω του τρίτου μνημονίου που η ίδια προκάλεσε. Αν είχε αφήσει πίσω «τις αυταπάτες» και τα παραμύθια και αποφάσιζε να πολιτευτεί σαν πραγματική δημοκρατική δύναμη μιας ευρωπαϊκής χώρας. Αν δηλαδή η ορατότητα της αντιπολίτευσης ήταν η εμβάθυνση των μεταρρυθμίσεων και ο έλεγχος της κυβέρνησης – των αδρανειών της, των σφαλμάτων και των παραλείψεών της.

Δεν το έπραξε, πιθανόν επειδή μια τέτοια πολιτική απαιτεί κόπο και εξειδικευμένα στελέχη – ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ήξερε από ακτιβισμό και, επιπλέον, πρόσφατα έμαθε τι ωραίο πράγμα που είναι να νέμεσαι την εξουσία. Τα τρία χρόνια που πέρασαν, λοιπόν, πολιτεύτηκαν με ό,τι ήξεραν: υπονομεύοντας κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, στην παιδεία, στην υγεία, στην καθημερινότητα. Εδρασαν υπονομευτικά μέχρι και στο θέμα της πανδημίας, συχνά υπονομεύοντας τη δημόσια υγεία. Κι αφού έσπειραν την καχυποψία, αφού έδωσαν αξία στη λούμπεν διαμαρτυρία και στον αντιπολιτικό ηθικισμό (αντιγράφοντας το μάνιουαλ του Τραμπ), οχυρώθηκαν πίσω από τις παρακολουθήσεις επιδιώκοντας να αντιγράψουν το κίνημα των αγανακτισμένων, συμπαρασύροντας μαζί τους κάθε είδους συμφέροντα.

Στόχος τους είναι η αποσταθεροποίηση. Θα τον πετύχουν; Κατά τη γνώμη μου δύσκολα. Η χώρα βγήκε από τον βούρκο της περασμένης δεκαετίας όταν έγινε συνείδηση ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ’ αυτόν του δημοκρατικού Κέντρου. Νοικοκύρεμα, δηλαδή, και προχώρημα σε ένα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον που το καθορίζουν οι ισχυροί θεσμοί. Για να επιτευχθεί αυτό, ο δρόμος τον οποίο άνοιξε η διακυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι δυνατόν να κλείσει λόγω των λογής ιδιοτελειών που επιδιώκουν να ορίσουν σήμερα την πολιτική ζωή του τόπου. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν πρέπει να παραδοθεί εκ νέου στους «αγανακτισμένους» και στις τραμπικές μεθόδους τους – ούτε στη μέθη της εκτροπής που προτείνουν. Πάθαμε. Και μάθαμε.