Αξιοπιστία

Αν πιστέψει κανείς τα συνθήματα που διάνθισαν τις ομιλίες στη συνεδρίαση της Κεντρικής του Επιτροπής, ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να κάνει πράξη το τρίπτυχο «αντίσταση, αλληλεγγύη, ανατροπή». Εφόσον, όμως, παρατηρήσει προσεκτικότερα όσα είπε εκτός χειρογράφου ο αρχηγός του, θα επιχειρήσει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου να ξανασυστηθεί ως αξιόπιστη κυβερνητική επιλογή. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ορθά διαγνώσει «ένα από τα πιο βασικά προβλήματα που έχει το κόμμα», το οποίο «είναι σημαία επικοινωνιακή» των πολιτικών του αντιπάλων: «το ζήτημα της αξιοπιστίας». Μια από τις προεδρικές λύσεις για να το ξεπεράσουν είναι να – sic – παίξουν μπάλα στο γήπεδο των άλλων. Να μιλούν, δηλαδή, από τηλεπαραθύρων για τα δύσκολα δημόσια οικονομικά που διαχειρίστηκαν και τα αποτελέσματα που έφεραν – να λένε ότι έβγαλαν τη χώρα από τα Μνημόνια, ρύθμισαν το χρέος κι άφησαν χρήματα στα ταμεία του Δημοσίου. Για τους κονεσέρ της συριζαϊκής ανθρωπογεωγραφίας, δεν είναι λίγοι οι σύντροφοι που δυσκολεύονται να παρουσιάσουν σαν επίτευγμα διαχειριστικής επάρκειας την τήρηση των συμφωνηθέντων με τους ευρωπαίους δανειστές.

Αναθέματα
Οχι γιατί κατά βάθος αναγνωρίζουν πως δεν τους αξίζουν τα εύσημα για το περιλάλητο μαξιλάρι, φερ’ ειπείν – αφού δεν απέκτησαν ποτέ πραγματικά την ιδιοκτησία των πολιτικών οι οποίες το εξασφάλισαν. Αλλά επειδή η εφαρμογή των μνημονιακών υποχρεώσεων συγκρούεται με το φαντασιακό πορτρέτο του εαυτού τους. Ωστόσο, αυτό το αριστερό κράτημα από μόνο του δεν δικαιολογεί το έλλειμμα αξιοπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φταίνε μόνο τα στελέχη του που δεν παινεύουν τα οικονομικά πεπραγμένα της κυβερνώσας Αριστεράς για το γεγονός πως μόλις το 15% με 20% στις δημοσκοπήσεις θεωρεί ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καλύτερα απ’ την κυβέρνηση τις κρίσεις των τελευταίων 3,5 χρόνων. Ούτε ευθύνεται αποκλειστικά η τάση του ενός συριζαίου να αναιρεί τον άλλο. Υπαίτιο είναι κι ένα λάθος που επαναλαμβάνουν προεδρικοί κι Ομπρέλα ταυτόχρονα: το καδράρισμα του πολιτικού διάλογου σαν λασπομαχία. Η ρητορική της ακραίας πόλωσης, στην οποία συχνά καταφεύγουν, αυξάνει τα επίπεδα της δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα συνολικά – άρα, και στους ίδιους. Οταν ρίχνεις συνέχεια περισσότερα αναθέματα παρά προτάσεις, κάποια από τα πρώτα αναπόφευκτα θα πέσουν τελικά και πάνω σου.