Ντίνος Ηλιόπουλος

Διαβάζω για τον 33χρονο, τον 34χρονο, τον 36χρονο, τον 35μισάχρονο, και μου φεύγει το κεφάλι. Μα πότε πρόλαβε αυτή η γενιά κι έκανε βουτιά στην απόλυτη διαστροφή; Πού μεγάλωνε, πώς σχετιζόταν, τι σκατά πρόσληψη είχε για το άλλο φύλο; Στη δική μας τη γενιά το στερεότυπο του παιδεραστή ήταν εντελώς διαφορετικό και συνοψιζόταν στην αξεπέραστη τηλεφωνική φάρσα του Ντίνου Ηλιόπουλου: «Τι έγινε γερομπισμπίκη; Την κατάφερες τη μικρούλα;».

Σήμερα ο σαλιάρης, ο γερομπισμπίκης, δεν είναι ο πορνόγερος της διπλανής πόρτας με τον λασκαρισμένο αυτοέλεγχο, να τον περιγελάσεις ή να τον λυπηθείς κι αποπάνω. Αν κρίνω από τις ηλικίες που όλες στριφογυρίζουν γύρω από τα τριάντα, οι λεβέντες αυτοί μεγάλωσαν μέσα στα σπίτια μας ή σε σπίτια σαν και τα  δικά μας. Δεν αποκλείεται μάλιστα να τους χαρτζηλικώνουμε ακόμη.

Πολλοί ρίχνουν το ανάθεμα στο Ιντερνετ γιατί και πότε δεν συνέβαινε αυτό; Οι τεχνολογικοί νεωτερισμοί ανέκαθεν γίνονταν δεκτοί με ένα ηχηρό ηθικό ανάθεμα – με το πρώτο κλικ σήμερα, με το πρώτο ντριν ντριν κάποτε. Ναι, ναι, του τηλεφώνου. Κι ο μπαϊλντισμένος περιπτεράς που διέθετε «τηλέφωνο δια το κοινόν», λογαριαζόταν περίπου σαν ωτακουστής και σαν ματάκιας όσο να αποσώσει το μαλλί με το κορίτσι. Μάλλον δεν έχει μάθει να γελάει καθόλου αυτή η γενιά, σκέφτηκα. Καλύτερα όμως να συγκρατηθώ και να πάω να ρωτήσω.

Η συζήτηση που είχα με κορίτσια τριάντα something, δεν με έκανε σοφότερη. Τις ίδιες αιτίες ανακυκλώσαμε και τα ίδια ζοφερά συμπεράσματα μοιραστήκαμε εκτός ίσως από τον φόβο και τη δυσπιστία. Γιατί εγώ δεν έχω (πια) κανέναν λόγο να φοβάμαι και να είμαι δύσπιστη. Από τη στενάχωρη κουβέντα μας κρατάω ωστόσο κάτι που άλλοτε δεν πολυέπαιζε. Την ανάγκη για τυφλή, παραλυτική εξουσία που έχουν σήμερα πολλοί νέοι άνδρες. Την αφροδισιακή διάσταση της βίας, που για μας τότε ήταν κάτι που συνέβαινε μακριά κι αλάργα, μόνον στις αγέλαστες ιαπωνικές ταινίες Τέχνης. Τα dark web και τα snuff films που αν δεν ξέρετε τι είναι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μάθετε. Οπότε επιστρέφω μάλλον στο αρχικό μου συμπέρασμα. Αυτή η γενιά δεν έχει μάθει καθόλου να γελάει. Και το χειρότερο; Δεν φαίνεται να της λείπει καθόλου.