Θέμα

Η ανοιχτή συνεδρίαση της Ολομέλειας για τα πορίσματα της εξεταστικής – όπως όλα δείχνουν – δεν θα προσφέρει στο Κανάλι της Βουλής νούμερα που θα ζήλευαν οι prime-time ζώνες των τηλεοπτικών σταθμών. Τίποτα, άλλωστε, απ’ όσα διημείφθησαν πίσω από τις κλειστές πόρτες της επιτροπής δεν ήταν εκτός του συνηθισμένου για τέτοιες κοινοβουλευτικές διαδικασίες σεναρίου. Κάθε κόμμα έβγαλε τα δικά του συμπεράσματα. Της συμπολίτευσης συνοψίζονται στο κλισέ «όλα καλώς καμωμένα», σύσσωμης της αντιπολίτευσης στην καταγγελία της συγκάλυψης. Και πάρα τα αντιπολιτευτικά ντεσιμπέλ που δεν χαμηλώνουν, η πλειονότητα της κοινής γνώμης δείχνει να αγωνιά για τους λογαριασμούς ενέργειας και τον πληθωρισμό αντί για τα θεσμικά ζητήματα – τα τελευταία ιεραρχούνται ψηλά μόνο όταν τα δημοσκοπικά δείγματα ερωτώνται ειδικά γι’ αυτά. Ετσι, προχθές ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέθεσε ερώτηση στον Πρωθυπουργό για την αισχροκέρδεια. Λογικό. Μια αψιμαχία με φόντο το βουλευτήριο πάνω στο θέμα που ενδιαφέρει τους πολλούς έχει περισσότερες πιθανότητες να βγάλει τίτλους, να ζεστάνει τα πληκτρολόγια των χρηστών των σόσιαλ μίντια και να δώσει hashtags.

Κεφαλαιοποίηση

{ARX}Ακόμη και στην εποχή της μεταψηφιακής δημόσιας σφαίρας, επομένως, ισχύει ο κανόνας τον οποίο επικαλούνται οι παλιοί πολιτικοί: η καθημερινότητα κρίνει τα εκλογικά αποτελέσματα – οι ψηφοφόροι, δηλαδή, φτάνουν στην κάλπη έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την αξιολόγηση της κυβερνητικής διαχείρισης των προβλημάτων της. Τα – κατά το συριζαϊκώς λεγόμενο – «σκάνδαλα δημοκρατίας» δεν βαραίνουν τόσο όσο τα ατομικά συμφέροντα. Στην ακαδημαϊκή διάλεκτο αυτή η συμπεριφορά περιγράφεται κομψά με τη θεωρία της ορθολογικής επιλογής. Οι δημοσκόποι της αγοράς, πάλι, επιμένουν ότι σε τελική ανάλυση κάποια εκλογικά κοινά «ψηφίζουν με την τσέπη», ανάγοντας σε πρώτο κριτήριο μιας ικανοποιητικής ή όχι καθημερινής ζωής την οικονομική τους κατάσταση. Οι αριστεροί που εστιάζουν στις συνέπειες της ακρίβειας έχουν σωστά διαβλέψει το ενδεχόμενο να μεγαλώσει η εκλογική δεξαμενή εκείνων που αυτοτοποθετούνται στα χαμηλά ή τα μικρομεσαία εισοδήματα. Εχουν, με άλλα λόγια, ορθά υπολογίσει ότι είναι πιθανή μια αύξηση του αριθμού όσων θα αντιδράσουν πολιτικά στην απώλεια της αγοραστικής τους δύναμης. Ωστόσο, για να επωφεληθούν δεν αρκεί να φωνάζουν «είναι η οικονομία, ηλίθιε!». Πρέπει να καταφέρουν να κεφαλαιοποιήσουν και τα αισθήματα πίσω απ’ το σλόγκαν{ARX}.