Κώστας Γάκης

Ζωή: ένας συναρπαστικός διάλογος ανάμεσα στο ονείρεμα της νύχτας και το ονείρεμα της μέρας. Ζώντας μέσα σε ένα σύστημα βάρβαρο στο οποίο οι ονειροφαντασίες του «εγώ» αποτελούν το κύριο μενού της καθημερινότητάς μας, κατασπαταλώ τις μέρες μου ονειρευάμενος, χαμένος σε φρεναπάτες που με αποσπούν από το να ζήσω έναν συνειδητό, πλούσιο σε αλήθεια βίο.

«Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε» λέει ο Καρυωτάκης. Πράγματι. Ζούμε διαρκώς μέσα στο μυαλό μας απορροφημένοι ολότελα σε συνεχείς σκιαμαχίες – σε μάχες με φανταστικούς εχθρούς, με φανταστικούς στόχους, σε επίπλαστες ονειροχώρες, ονειροπαγίδες, σε παιδικές χαρές πλαστικών ονείρων.

Η αγωνιώδης ερώτηση του Πίνδαρου με δονεί: «Τι είναι κάποιος και τι δεν είναι; Ονειρο μιας σκιάς είναι ο άνθρωπος».

Και η ερώτηση του Πλάτωνα μέσα από την αλληγορία του «Σπηλαίου» πλαταίνει λίγο ακόμα τον ορίζοντά μου πάνω στο δοσμένο θέμα «όνειρο»: Τι κι αν όσα ζούμε είναι το όνειρο κι όσα ονειρευόμαστε είναι η αλήθεια;

Ποια είναι η δική μου απάντηση μέσα σε αυτά τα παράξενα γρανάζια ενός συλλογικού μηχανισμού ονειρέματος και χαύνης ύπνωσης; Πώς να αντιδράσω στον καθημερινό ποταμό ονειρικών διασπάσεων; Αξίζει να αντιδράσω ή μήπως είναι πιο απλό να αφεθώ στη ροή των ατέρμονων γύρω ονειροδρόμων και να ζήσω γλυκά αφηρημένος στο προσωπικό μου ονειροχάος, στη ζεστή πισίνα της social media αυτοεικόνας;

Λίγος διαλογισμός και επαναφέρω αναπνοή και προσοχή στην πραγματικότητα κι έπειτα φτερουγίζει πάλι ο νους στο όνειρο… ο διαλογισμός είναι μια απάντηση – η τεταμένη προσοχή πάνω στο τι στ’ αλήθεια συμβαίνει. Απέναντι στον κατακερματισμό της ονειροφαντασίας ο διαλογισμός είναι ένα εργαλείο που με επαναφέρει, με γειώνει γλυκά, με θερμαίνει, με βοηθά να σπάσω τη μοναξιά, να ενώσω τη φωνή μου με τους άλλους.

Με θερμαίνει το κοινό μας όνειρο στη θεατρική μας κολεκτίβα που φέρει το όνομα «Μια Συντροφιά Ονειροπόλων». Με έδρα το θέατρο Αλφα ονειρευόμαστε και εφαρμόζουμε μια τέχνη που επικοινωνεί με τη ζωή, μια τέχνη συνδεδεμένη με την κοινότητα που μας περιβάλλει, με στιγμές κοινής συνειδητότητας πάνω στο όνειρο ενός κόσμου που μπορεί να αλλάξει, να αποτινάξει τη βαρβαρότητα. Αυτό το συλλογικό ονείρεμα αξίζει που το ζούμε. «Ακόμα και αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο φίλε μου τουλάχιστον θα το έχουμε ονειρευτεί» όπως λέει ένας εκλεκτός φίλος.

Ενα τέτοιο όνειρο που με θερμαίνει στην κρύα θάλασσα του κόσμου είναι η παράσταση στην οποία συμμετέχω: «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό». Μια χούφτα ηθοποιών επί σκηνής παρουσιάζει ένα σκηνικό όνειρο για κάθε κυνηγημένη φυλή αυτού του κόσμου που παλεύει για επιβίωση, αξιοπρέπεια, σύνδεση βαθιά κι αληθινή με τη Μάνα Γη.

Αλλο τόσο με αυτά τα όμορφα συλλογικά με θερμαίνει η μορφή της γιαγιάς μου που με επισκέπτεται τακτικά και λυτρωτικά στα όνειρα της νύχτας, πάντοτε στο μπαλκόνι μας στην Ικαρία και με ένα βλέμμα, ένα τρανταχτό γέλιο, ένα χάδι μου γαληνεύει την ψυχή. Συνήθως ξυπνάω δακρυσμένος.

Τέλος, μια ειδική μνεία στους εφιάλτες: οι εφιάλτες αποδεικνύονται εξαιρετικά καθαρτήριοι γιατί καθώς κατακρημνίζομαι από την αγριευτική τελευταία εικόνα τους στο ιδρωμένο προσκεφάλι βρίσκομαι συνήθως μπροστά σε μια ξαφνική αποκάλυψη για κάποιο ζήτημα που δουλεύει μέρες και μέρες υπόγεια ζητώντας λύση. Είναι γεμάτοι δώρα συνειδητότητας οι εφιάλτες. Η συμπυκνωμένη φρίκη τους κάνει τη σύγχρονη ζωή να φαντάζει λιγότερο εφιαλτική, σου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν πηγές ομορφιάς, συγκινητικοί κρουνοί απόλαυσης και πλούσιας βίωσης εκλεκτών στιγμών στη ζωή, στην εύφορη πεδιάδα της συλλογικότητας ή στο ιερό, κρυφό και εκλεκτό μονοπάτι της μοναχικότητας κι ότι αξίζει να τη ζει κανείς τη ζωή, να μην το βάζει κάτω και να αγωνίζεται.

Ο Κώστας Γάκης είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, συνθέτης. Απόψε ξεκινά για δεύτερη χρονιά η παράσταση «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό», του Λουίς Σεπούλβεδα, στο Θέατρο Αλφα/Ληναίος-Φωτίου, στην οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία, τη μουσική σύνθεση, τη διασκευή μαζί με τη Νατάσα-Φαίη Κοσμίδου και ερμηνεύει έναν από τους βασικούς ρόλους.