Χρύσα Βέργη

Ερχονται απρόσκλητα, γεμάτα θράσος, τα όνειρά μου. Ερχονται χωρίς να με ρωτήσουν. Εχουν δική τους βούληση, είναι όμως όλα δικά μου!

Είναι πληγές που επουλώνονται, κρυμμένοι φόβοι και αγωνίες, αβάσταχτοι υπαινιγμοί, αινιγματικά σινιάλα, συμβολισμοί… Είναι η μεταμφιεσμένη εκπλήρωση των ονείρων μου – όνειρα μέσα στα όνειρα. Τι αστείο!

Είναι μία ακροβασία τα όνειρα, ανάμεσα σε δύο κόσμους: εκείνον, τον βαθιά εσωτερικό κι εκείνον, τον λογοκριμένο, μιας εξωτερικής πραγματικότητας.

Αλλά κι αυτή η πραγματικότητα πόσο πραγματική είναι;

Κάποιες φορές, γίνομαι διάφανη, μπαίνω παντού, τα βλέπω όλα, εκείνα που θέλω κι εκείνα που δεν θέλω. Συχνά, πετάω, βαδίζω στα κύματα, κατρακυλώ στον βυθό, τους συναντώ όλους. Ζωντανοί και πεθαμένοι, όλοι μαζί, σε χρόνο-άχρονο. Είναι ένας τόπος όπου όλα γίνονται κι όλα επιτρέπονται.

Κάποιες φορές, όμως, τα όνειρα γίνονται κραυγές. Κι έρχονται ξανά και ξανά, σαν να ζητούν κάτι να μάθω, κάτι να λύσω και μετά εξαφανίζονται, χάνονται διά παντός.

Παιδί, θυμάμαι, έβλεπα πολύ συχνά, πως κάποιος με κυνηγούσε. Ετρεχα, με τα πόδια βαριά, να προλάβω, να κρυφτώ στο σπίτι.

Μα, κι όταν επιτέλους, λαχανιασμένη τα κατάφερνα, ο εφιάλτης δεν τελείωνε εκεί. Η πόρτα πίσω μου δεν έκλεινε καλά, άφηνε ένα κενό. Χέρια, τότε, έμπαιναν προσπαθώντας να με πιάσουν. Ξυπνούσα από την αγωνία και τον τρόμο…

Τα όνειρα κατά τον Φρόιντ είναι η μητρική οδός προς το ασυνείδητο. Δεν εξημερώνονται τα όνειρα – αυτά, όχι!

Απόψε…

Είμαι στο πατρικό. Και πρέπει να φύγω, έχω αργήσει. Κι όλο κάτι ξεχνάω και ξαναγυρίζω.

Πρέπει να φύγω, έχω αργήσει.

Νοιώθω κούραση. Κι αυτή η πόρτα, τι βαριά που είναι… Τα κλειδιά, να κλειδώσω. Πρέπει να φύγω.

Τα ψηλαφώ στα δάχτυλα, ψάχνοντας εκείνο του σπιτιού. Πάλι τα μπέρδεψα, κι είναι πολλά.

Αχ, πρέπει να φύγω. Εχω αργήσει.

Κάτι μικρά ανθρωπάκια, χνουδωτά και κουλουριασμένα σαν γατιά, σέρνονται μουλωχτά στο πάτωμα, στις γωνίες των τοίχων.

Κάτι περιμένουν από μένα. Με κοιτούν ύπουλα, απειλητικά. Δεν με φοβίζουν. Νιώθω αποστροφή.

– Εξω, βγείτε! Πρέπει να κλειδώσω!

Τα σπρώχνω με το πόδι μου έξω από το σπίτι.

Αυτή τη φορά η πόρτα είναι καινούργια. Και κλείνει καλά.

Δεν νιώθω κούραση. Μόνο ανακούφιση. Τώρα, τελείωσα.

Κι είναι αργά, πρέπει να φύγω.

Βγαίνω. Προχωρώ στον τσιμεντένιο διάδρομο, προς την εξώπορτα. Η μητέρα μου έρχεται πίσω μου, από την αυλή.

– Πού πας; Περίμενε, πήρες και το δικό μου – το κλειδί, εννοεί –

με κλείδωσες μέσα. Κοίτα, πάρε αυτό, το ετοίμασα! Δοκίμασέ το! Κρατά στα χέρια της ένα ροζ μακρύ πέπλο.

– Μητέρα, μετά! Βιάζομαι, έχω αργήσει!

Αφησα το όμορφο, ροζ πέπλο που είχε φτιάξει να πέσει πίσω μου, στον τσιμεντένιο διάδρομο.

Αλλωστε το ροζ, σκέφτηκα, δεν ήταν ποτέ το χρώμα μου.

Βγήκα στον δρόμο. Από κάπου ερχόταν ήχος πιάνου κι ένα γλυκό, χαμηλόφωνο τραγουδάκι:

«Μητέρα κι αδελφή, δως μου μια ελπίδα, δως μου μίαν ευχή…» τραγουδάει η Φλέρυ…

Ανοίγω τα μάτια. Το ρολόι με κοιτάζει. Είναι αργά. Χθες, ζωγράφιζα μέχρι το χάραμα, πάλι.

Νυστάζω. Κλείνω ξανά τα μάτια. Ερμητικά! Τώρα θα δεις! Θα το ξαναδώ.

Τώρα το γράφω εγώ!

Το πιάνο δεν ακούγεται πια.

Μόνο η Φλέρυ, πίσω, σιγοψιθυρίζει το τραγουδάκι… Ή μήπως εγώ;

«Μητέρα κι αδελφή, δως μου μια ελπίδα, δως μου μίαν ευχή. Η αγάπη ν’ απλωθεί, παντοτινή στη γη, σαν προσευχή…».

Η Χρύσα Βέργη είναι ζωγράφος. Αυτή την περίοδο ετοιμάζει τη νέα της δουλειά που θα παρουσιάσει σε ατομική έκθεση τον Νοέμβριο στην Alpha CK Gallery, στη Λευκωσία.