Δεν είναι όλοι το ίδιο

Ο σχολιασμός από τον Νίκο Ανδρουλάκη της ακατάσχετης παροχολογίας των προέδρων των δύο μεγάλων κομμάτων, ότι «μοιράζουν λεφτά από το ελικόπτερο», αποτελεί στοιχείο άξιο προσοχής, γιατί επιτέλους ένας πολιτικός αρχηγός όχι μόνο αντιδρά στον λαϊκισμό μιας ευάλωτης κυβέρνησης και μιας ανεύθυνης αντιπολίτευσης, αλλά κυρίως γιατί  προειδοποίησε το εκλογικό σώμα ότι επίκειται δημοσιονομικός εκτροχιασμός.

Η αντίδραση Ανδρουλάκη, η οποία επιβεβαιώνει τον ρεαλιστικό προγραμματικό λόγο του κόμματός του, έρχεται να υπενθυμίσει ότι στην πολιτική δεν είναι όλοι το ίδιο και ότι σε τελική ανάλυση, αν ο ελληνικός λαός επιλέξει στις εκλογές αυτούς που είτε εξανεμίζουν το απόθεμα της χώρας είτε υπόσχονται ακόμα περισσότερα για να γίνουν αρεστοί, η ευθύνη θα βαρύνει τον ίδιο, αφού στις δημοκρατίες ο λαός τελικά επιλέγει τον δρόμο της σωτηρίας ή της καταστροφής.

Ο κίνδυνος της δημοσιονομικής εκτροπής για τον οποίο προειδοποιεί ο πρόεδρος του τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος είναι υπαρκτός, αφού αυτή τη στιγμή το επιτόκιο δανεισμού του δεκαετούς ομολόγου έχει εκτοξευθεί στο 4,7% με τάση ανεξέλεγκτης ανόδου λόγω του ενσκήψαντος πληθωρισμού. Τούτων δοθέντων εντός ολίγου ο δανεισμός θα είναι ανέφικτος και η νέα οικονομική περιδίνηση της χώρας βεβαία.

Σε αυτή την περίπτωση την καταστροφή θα την πληρώσουν με νέα φτωχοποίηση τα αδύναμα οικονομικά στρώματα, η οποία θα τα οδηγήσει στην απόλυτη εξαθλίωση με απολύτως προβλέψιμες τις εκ μέρους τους πολιτικές επιλογές.

Δεν είναι άλλες από τον εύκολο δρόμο της Ακροδεξιάς, τον οποίο ανοίγουν με ιδιαίτερη ζέση τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Το σουηδικό και το ιταλικό παράδειγμα πιστεύω ότι αποκαλύπτουν την πραγματικότητα: τα κοινοβουλευτικά κόμματα, και ιδίως τα προοδευτικά, δεν απέτυχαν επειδή δεν ήταν ενωμένα και συσπειρωμένα έναντι της Ακροδεξιάς, όπως εύκολα και πονηρά διατείνονται οι εγχώριοι «προοδευτικοί», αλλά γιατί δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν την καπιταλιστική κρίση και την προϊούσα κοινωνική αποδιάρθρωση. Τα μεγάλα λόγια, τα ψέματα και ο λαϊκισμός έχουν πάντα την ίδια κατάληξη.

Τη στιγμή λοιπόν που η κυβέρνηση εξανεμίζει το πλεόνασμα που δημιούργησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και το οποίο αποτελούσε ασπίδα έναντι των εκβιασμών των αγορών, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο την προτρέπει και πολιτικά την πιέζει σε μεγαλύτερες παροχές, δηλαδή να εξαφανιστεί ολοσχερώς το πλεόνασμα που ο ίδιος δημιούργησε, αλλά εσωκομματικά καταλογίζει ευθύνες στον Ευκ. Τσακαλώτο ο οποίος υλοποίησε αυτόν τον απολύτως σωστό σχεδιασμό. Οι «αυριανιστές» του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι ως νεοπλασματική νόσος έχουν «καταλάβει τους αρμούς της κομματικής δομής», διέπρεψαν και στον τομέα αυτόν, μη αφήνοντας κανένα περιθώριο παρερμηνείας της κατάστασης.

Μπορεί το κόμμα του Ν. Ανδρουλάκη, αν και είχε τη δυνατότητα, να μην κατάφερε να αναδιατάξει άμεσα τον χώρο της προοδευτικής παράταξης, όμως θα πρέπει να πιστωθεί σε αυτόν τον πολιτικό σχηματισμό η προσπάθειά του να συγκρουστεί με τον λαϊκισμό, την παροχολογία και τις εύκολες λύσεις. Ιδίως αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν κατά το πρόσφατο παρελθόν ο κύριος φορέας του λαϊκισμού και της πολιτικής των δανεικών, που μαζί με την άνευ προηγουμένου διαφθορά οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, θα πρέπει ο προγραμματικός λόγος του Ν. Ανδρουλάκη να μην περάσει απαρατήρητος.

Ο Σταύρος Κοντονής είναι δικηγόρος, πρώην υπουργός