«Για να μάθεις να κερδίζεις, πρέπει πρώτα να χάσεις»

Με την προσπάθειά της, σαστίσαμε όλοι. Με τα δάκρυά της, συγκινηθήκαμε. Με το χαμόγελό της, την αγαπήσαμε. Με τα δύο χρυσά πανευρωπαϊκά μετάλλια που κέρδισε στα 35 και στα 20 χλμ. βάδην στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο, φουσκώσαμε από υπερηφάνεια. Μα θα μπορούσε να είναι η 38χρονη Αντιγόνη Ντρισμπιώτη και στην πραγματικότητα τόσο γλυκιά όσο έδειχνε στις φωτογραφίες και στα βίντεο; Είναι, κι ακόμη παραπάνω. «Είναι εκπρόσωπος του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού που λέει και ο Ολυμπιακός Υμνος» όπως εύστοχα την προσφώνησε η αντιδήμαρχος Θήρας και υπεύθυνη Πολιτισμού Σοφία Κίτσου, στο πλαίσιο της πολιτιστικής και αθλητικής διοργάνωσης Santorini Experience, που πραγματοποιήθηκε στις 23-25 Σεπτεμβρίου 2022. Την πρώτη μέρα βρεθήκαμε να τρέχουμε (σχεδόν) μαζί τα 5 χιλιόμετρα και την τρίτη, ενώ οι κολυμβητές τερμάτιζαν τη διαδρομή από το Ηφαίστειο έως το παλιό λιμάνι των Φηρών, κατάφερα να την… ξεμοναχιάσω. Θα μου πείτε τώρα, πόση σχέση έχει το «Τρέχω» με το βάδην; Μεγαλύτερη από όση νομίζετε. Αυτό το «παράξενο» και παρεξηγημένο λόγω της ιδιαίτερης τεχνικής του άθλημα εισήγαγε στην Ελλάδα ο πρώτος νικητής μαραθωνίου δρόμου στην Ιστορία: ο Χαρίλαος Βασιλάκος. Το 1900 ήταν και ο πρώτος νικητής ελληνικού αγώνα βάδην, απόστασης 1.000 μ.

Καταλαβαίνω ότι ζεις μία τρέλα τον τελευταίο καιρό…

Το απολαμβάνω. Προσπαθώ να μείνω συγκρατημένη και συγκεντρωμένη γιατί έχω μπροστά μου άλλες δύο χρονιές πάρα πολύ δυνατές, με αποκορύφωμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι. Προσπαθώ όσο μπορώ να μην «πετάξω», να μην ξανοίγομαι πολύ, να έχω συγκεκριμένο πρόγραμμα. Θέλω να στοχεύσω στους αγώνες που έρχονται. Ξεκινάμε προετοιμασία σε λίγες ημέρες, μέσα στα Χριστούγεννα θα φύγουμε για προετοιμασία όλες μαζί με τα κορίτσια στο Αστρος (σ.σ.: τα «κορίτσια» είναι οι κοπέλες της Εθνικής Ελλάδος βάδην. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί μία δυνατή ομάδα από βαδίστριες, οι οποίες προπονούνται υπό τις οδηγίες του Ναπολέοντα Κεφαλόπουλου, τον χειμώνα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Αστρος Κυνουρίας). Είναι ένα ωραίο και γούρικο μέρος για μας. Μακάρι να γίνει εκεί ένα διεθνές κέντρο για το βάδην.

Στην Καρδίτσα θα πας;

«Καλέ ναι, τώρα θα φύγω, άλλωστε δουλεύω στο μαγαζί, αυτή είναι η δουλειά μου, η ζωή μου. Δουλεύω κανονικά, στην κουζίνα, στο σέρβις, σε όλα τα πόστα. Είναι καλύτερα όταν δουλεύω στην κουζίνα, γιατί όταν είμαι στο σέρβις αργώ πάρα πολύ, ο κόσμος θέλει να μάθει, θέλει να μοιραστεί. Ετσι πάω κουζίνα!».

Πριν από την προπόνηση ή και μετά την προπόνηση τσιπουράδικο. Χαρά στο κουράγιο σου!

Εχω την υποχρέωση στην οικογένειά μου.

Είστε πολύ δεμένοι…

Δεν θα μπορούσα χωρίς εκείνους. Εχουμε περάσει μαζί πολλές δυσκολίες. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ φτωχά, οι γονείς μου δούλευαν σε εργοστάσιο. Δεν είχαν κανέναν να τους βοηθήσει, ήταν εντελώς μόνοι τους, οι δυο τους. Επαιρναν αντίθετες βάρδιες ώστε πάντα να είναι κάποιος μ’ εμάς τα παιδιά στο σπίτι. Οι δυσκολίες αυτές δένουν μια οικογένεια. Κι εμένα προσωπικά με έχουν σκληραγωγήσει. Εχω περάσει πολλά. Ο λόγος μάλιστα που σταμάτησα τον αθλητισμό στα 19 μου ήταν επειδή συνέβαιναν κάποια πράγματα που δεν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Εχασα το κίνητρό μου, ούτε προπόνηση ήθελα να κάνω, ούτε τίποτα. Κι όταν επέστρεψα, στα 27 μου πια, ήταν επειδή ο μπαμπάς μου επέμενε. Πρόλαβε να με δει να προκρίνομαι στο Τόκιο (σ.σ.: έφυγε από τη ζωή λίγες μέρες αργότερα).

Ο αθλητισμός βοήθησε;

Οι γονείς μου δεν είχαν σχέση με τον αθλητισμό. Ομως μας έσπρωχναν από μικρά να ασχοληθούμε τη γυμναστική και τον αθλητισμό. Από τριών χρόνων η αδελφή μου κι εγώ κάναμε μπαλέτο και ρυθμική. Εμένα με βοηθούσε και πάρα πολύ ψυχολογικά. Εφευγα και άδειαζε το μυαλό μου, ένιωθα ότι έκανα κάτι για μένα. Με τα χρόνια, τα χιλιόμετρα άρχισα να τα «σκέφτομαι», μέσα σε μια προπόνηση να φτιάχνω τη μέρα μου, να νιώθω κάποια «άλλη». Γυρίζοντας στο σπίτι είχαμε τα θέματά μας, αλλά όταν ξαναέφευγα ήταν σαν να ξεχνούσα για λίγο τα πάντα. Ακόμη και τώρα όταν προπονούμαι «φεύγω».

Φοβήθηκες στο Πανευρωπαϊκό;

Οταν μπήκα ν’ αγωνιστώ στα 35 χλμ., μπήκα ως φαβορί. Ημουν πάρα πολύ αγχωμένη, σκεφτόμουν ότι έπρεπε να κερδίσω. Με την Ισπανίδα ήμασταν μαζί τα φαβορί, ήμουν λίγο καλύτερη εγώ σε έναν αγώνα επίσης 35 χλμ. που κάναμε πριν από μερικές ημέρες. Από το μυαλό μου περνούσαν πάρα πολλά πράγματα, μήπως δεν αντέξω. Ομως και να έχανα θα ήταν ΟΚ. Εχω χάσει πολλές φορές, δεν φοβάμαι. Ισα ίσα όταν χάνω παίρνω κίνητρο για κάτι παραπάνω. Κι έτσι έχω μάθει από μικρή: πρέπει να χάσεις για να μάθεις να κερδίζεις. Αυτή είναι η αλήθεια. Ξεκίνησα την αθλητική μου καριέρα ως κολυμβήτρια, αλλά δεν ήμουν ποτέ καλή. Εχανα. Ετσι μπήκα στο βάδην, μου άρεσε, αλλά κι εκεί δεν ήταν λίγες οι ήττες. Εχασα και πρόσφατα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ομως έτσι παίρνω δύναμη.

Και στο Μόναχο;

Μ’ αρέσει να βρίσκομαι στους μεγάλους αγώνες. Χαίρομαι που μπορώ και κοιτάζω στα μάτια πλέον τους μεγάλους αθλητές χωρίς να φοβάμαι. Παρ’ όλ’ αυτά όταν στάθηκα στην εκκίνηση στα 35 χλμ. αγχώθηκα. Οταν δόθηκε όμως το σύνθημα στην εκκίνηση είπα στον εαυτό μου «μπορούμε, πάμε». Κι έγινε. Ο στόχος μου ήταν το μετάλλιο. Οταν γύρισα στο ξενοδοχείο, είχα μια φοβερή υποδοχή από τα παιδιά. Ηταν το πρώτο μετάλλιο για την ελληνική ομάδα. Κι όταν με δήλωσε ο κόουτς και στο 20άρι τρελάθηκα. Αυτό ήταν που ήθελα, να είμαι η πρώτη Ελληνίδα που θα κατέβαινε και στις δύο αποστάσεις στην ίδια διοργάνωση. Είναι πολύ σπουδαίο απλά να καταφέρεις να τερματίσεις δύο τέτοιους αγώνες. Το ήθελα πολύ να «γραφτεί» ότι το έκανα εγώ πρώτη. Οταν λοιπόν με έβαλαν μπροστά στην εκκίνηση, το διασκέδασα, είχα τόσο καλή διάθεση, χαιρέτησα τον κόσμο με πολλή χαρά. Ενιωσα πολύ ωραία που βρέθηκα εκεί. Και με το που ξεκίνησε ο αγώνας και μπήκα στη 12άδα είχα ξεχωρίσει ποιες αθλήτριες μπορούσα να περάσω. Δούλευε το μυαλό μου καθαρά.

Απέδωσε η προπόνηση…

Αν δεν έχεις κάνει προπόνηση δεν πας πουθενά. Θυμάμαι ήμασταν στο Καρπενήσι και είχα βγάλει ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα προπόνησης 20, 10, 30, 35, 30, 20, σύνολο 145 χλμ. και μάλιστα μετρώντας επιδόσεις (χρόνο, αίσθηση, κόπωση κ.λπ.). Ενιωθα σε όλες καλά. Και όταν βρέθηκα στα σκαλιά του ξενοδοχείου με τον προπονητή μου, του χτύπησα την πλάτη και του είπα «ρε κόουτς, τι περισσότερο από μένα μπορεί να έχουν κάνει οι άλλες;». Ενιωθα πολύ γυμνασμένη.

Πρέπει να ρωτήσω: Τρέχεις καθόλου;

Τρέχω πολύ λίγο, κυρίως στις… κατηφόρες. Με μαλώνει ο προπονητής μου στις προπονήσεις, αλλά είναι η σωματική κατασκευή μου τέτοια που δεν μπορώ εύκολα να τις βαδίσω. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Ομάν τον Μάρτιο είχε πολλή ανηφοροκατηφόρα, αλλά το πάλεψα. Πήραμε με τα κορίτσια το αργυρό μετάλλιο στο ομαδικό. Φοβερή στιγμή για όλες μας.

Είστε αγαπημένες ε;

Ναι, αγαπιόμαστε. Κρατάμε τις ισορροπίες, σεβόμαστε η μία την άλλη. Η μία «απαιτεί» από την άλλη τον σεβασμό κι έτσι διατηρούνται οι ισορροπίες. Εχουμε και δρόμο μπροστά μας, είναι κάποια ομαδικά που πρέπει να τα κερδίσουμε για να βρεθούμε στο βάθρο ξανά.

Πες κάτι που σ’ αρέσει να τρως και να πίνεις. Είναι… δρομικό βίτσιο αυτή η ερώτηση.

Μετά το τέλος του αγώνα καταευχαριστήθηκα μια μεγάλη μπίρα. Ο κόουτς μαλώνει, ενάμιση μήνα στο Καρπενήσι είχα πιει μόνο μία μικρή χωρίς αλκοόλ. Από φαγητό τρώω τα πάντα, δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο.

Ούτε καν η μπατζίνα (σ.σ.: η θρυλική θεσσαλική κολοκυθοτυρόπιτα χωρίς φύλλο);

«Χα χα, είναι φοβερή η μπατζίνα. Σκέψου ότι έμαθαν και τα κορίτσια να τη φτιάχνουν. Είχαν έρθει προετοιμασία στην Καρδίτσα πέντε εβδομάδες στο χωριό της μαμάς μου, στο Καροπλέσι. Ηταν και η γιαγιά μου η Αντιγόνη εκεί και φτιάχναμε μπατζίνες, γαλατόπιτες κι ένα σωρό πίτες.

Μουσική ακούς βαδίζοντας;

Συνήθως στην προπόνηση ακούω ραδιόφωνο, δεν θα σου πω ποιους σταθμούς (γελάει). Προτιμώ όμως τα ξένα ροκ, λατρεύω τους Pink Floyd και τους Oasis, από παιδί. Ελληνικά ακούω στο μαγαζί, κυρίως ρεμπέτικα, εντεχνολαϊκά και παλιά λαϊκά. Ακούω, σερβίρω, τραγουδάω… Οπότε όταν βρίσκομαι μόνη, θέλω να αλλάξω παραστάσεις. Και μουσική.

Τι σκέφτεσαι για το μέλλον;

Πραγματικά όλη αυτή η προσέγγιση από τον κόσμο μού δίνει πάρα πολλή δύναμη, είναι το κίνητρό μου για τα επόμενα χρόνια. Και δεν θα πω τα δύο επόμενα γιατί εγώ, Ντρισμπιώτη είμαι, μπορεί να αποφασίσω ότι θέλω και λίγο ακόμη μετά το Παρίσι. Αν αντέχει το σώμα μου, γιατί όχι; Εχουμε άλλωστε μέλλον στο βάδην. Εγώ είμαι μεγαλύτερη και πιο «παλιά», αλλά οι άλλες κοπέλες της ομάδας μπήκαν σχεδόν όλες μαζί σε μεγάλες διοργανώσεις και με διακρίσεις. Εχουν λάβει ώθηση και θέλουν να βρεθούν ξανά και ξανά στο βάθρο. Θα δούμε πολύ όμορφα πράγματα. Και τα δύο αυτά μετάλλια στο Πανευρωπαϊκό ελπίζω να φέρουν νέο κόσμο στο άθλημα. Ηδη άκουσα έναν νεαρό βαδιστή να λέει στον κόουτς μας «σας ευχαριστούμε για ό,τι μας χαρίσατε. Αυτοί που παλιότερα στον δρόμο μάς κοιτούσαν περίεργα, τώρα μας χειροκροτούν». Τι πιο όμορφο από αυτό;

———-ΒΟΧ——————-

Η Δαιδαλική Κόρη και η άλλη κόρη

Στο πλαίσιο του Santorini Experience επισκεφθήκαμε με την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη το Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας, όπου είδαμε από κοντά το εντυπωσιακό άγαλμα του 7ου αι. π.Χ. της Δαιδαλικής Κόρης της Θήρας που εκτέθηκε για πρώτη φορά – κι έδωσε και το όνομά του στον πρώτο ημιμαραθώνιο που πραγματοποιήθηκε στο νησί το περασμένο Σάββατο. Πέρα από αυτό όμως μένα θα μου μείνει χαραγμένη στη μνήμη η συγκίνηση της πρωταθλήτριας μπροστά σε ένα άλλο έκθεμα του μικρού μουσείου, ένα επιτύμβιο ανάγλυφο όπου μία αρχαία κόρη αποχαιρετά τον πατέρα της…