Η απραξία προστατεύει

Επειδή έριξα προηγουμένως μια ματιά στον κανονισμό της Βουλής και δεν έχω προβλήματα κατανόησης κειμένου, μπορώ να σας πω εγκύρως ότι η επερώτηση είναι ένα σημαντικό μέσο κοινοβουλευτικού ελέγχου της κυβέρνησης. Ο λόγος είναι επειδή, στην επερώτηση, ο βουλευτής ασκεί κριτική στις πράξεις ή τις παραλείψεις της κυβέρνησης, σε θέμα στο οποίο δεν βρίσκει ικανοποιητικές τις απαντήσεις της. Είναι, τρόπον τινά, η δυνατότητα δευτερολογίας που έχει ο βουλευτής για θέματα του ιδιαίτερου ενδιαφέροντός του. Για να το πω με έναν όρο της μόδας, η επερώτηση είναι το «follow-up» της αντιπολίτευσης στο επίπεδο του βουλευτή. Βρίσκω αξιοσημείωτο, λοιπόν, ότι από τα τέλη του Μαΐου μέχρι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταθέσει καμία επερώτηση. Ούτε μία, μέσα σε σχεδόν τέσσερις μήνες ή, έστω, σε τρεις μήνες, αν αφαιρέσουμε τον Αύγουστο.

Την απουσία αυτή μπορούμε να την ερμηνεύσουμε με δύο τρόπους. Από τη μια πλευρά, ως μέτρο της (ελλιπούς) σοβαρότητας της αντιπολίτευσης. Ως μία ακόμη απόδειξη της εκτίμησης του ΣΥΡΙΖΑ για τους θεσμούς της «αστικής δημοκρατίας». Από την άλλη όμως, μπορούμε να την εκλάβουμε και ως διάψευση όλων εκείνων που υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τάχα μου διακρίνεται από άγνοια κινδύνου. Επειδή ακριβώς έχουν γνώση του κινδύνου, αποφεύγουν ενσυνειδήτως τις επερωτήσεις!

Βλέπετε, στο τοπίο των σύγχρονων ΜΜΕ μπορείς να παραρολογείς κατά βούληση, σχεδόν ανεξέλεγκτα. Μπορείς να διασπείρεις τα πιο απίθανα και τερατώδη ψεύδη, να φιλοτεχνείς δακρύβρεκτες ιστορίες για τη μικρή Μαρία και τον σκορπιό, χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν. Στο τέλος, όλα χωνεύονται μέσα στη δίνη της φλυαρίας που θεωρούμε πληροφόρηση. Ενα ψέμα, όμως, που διατυπώνεται μέσα στη Βουλή έχει άλλη επισημότητα και διαφορετική βαρύτητα. Επίσης, γίνεται πάντα αντιληπτό από το ευρύ κοινό, μολονότι ελάχιστοι είναι εκείνοι που παρακολουθούν τακτικά τις συνεδριάσεις στη Βουλή – οι επαγγελματίες μόνο, για να μην κοροϊδευόμαστε. Παρ’ όλα αυτά, το εξόφθαλμο ψέμα, η κραυγαλέα ανοησία, η μπαρούφα και τα συναφή εφόσον συμβαίνουν στη Βουλή, πάντα καταγράφονται στη συνείδηση του κοινού, επειδή ακόμη και αν βαριόμαστε τη Βουλή ως διαδικασία, τη σεβόμαστε ως θεσμό. Από τη σκοπιά αυτή, λοιπόν, η απουσία επερωτήσεων από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ είναι μια μορφή αυτοπροστασίας.

ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΒΕΡΣΑΛΛΙΕΣ

Ισως από συνήθεια ή από ευκολία, οι δημοσιογράφοι το κατέγραψαν ως «βόμβα». Στις αρχές της εβδομάδας ένας πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ρουμανίας, ο Αντρέι Μάργκα δήλωσε ότι τα σύνορα της Ουκρανίας είναι αφύσικα και, γι’ αυτό, κρίνει ότι θα πρέπει να αλλάξουν: να εκχωρήσει εδάφη η Ουκρανία όχι μόνο στη Ρωσία (Ντονμπάς και Κριμαία), αλλά και στην Ουγγαρία (την Υπερκαρπαθία), στην Πολωνία (τη Γαλικία), καθώς και στη Ρουμανία (την Μπουκοβίνα).

Η «βόμβα» ήταν τζούφια, διότι ουδείς έδωσε συνέχεια στη συζήτηση, έχει όμως ενδιαφέρον η συγκεκριμένη άποψη. Αν εξαιρέσουμε ότι ο κ. Μάργκα επιτρέπει σε μια ακρωτηριασμένη Ουκρανία να υπάρξει, αυτό που προτείνει ισοδυναμεί, κατά σύμπτωση, με την επαναφορά της διευθέτησης των Βερσαλλιών του 1919. Μπορεί σήμερα ο πρώην υπουργός να είναι ασήμαντος και, γι’ αυτό, η γνώμη του να μην έχει αξία, ωστόσο συμβάλλει (εκτιθέμενος έστω), γιατί μας βοηθά να αντιληφθούμε τη φρίκη που συνεπάγεται ο αναθεωρητισμός στις διεθνείς σχέσεις. Οπισθεν ολοταχώς προς το 1919 .

Το αστείο της υπόθεσης ότι ο ρουμάνος σοφός (δεν ειρωνεύομαι – τουλάχιστον όχι εντελώς -, ο κ. Μάργκα ήταν διαπρεπής καθηγητής προτού κατέλθει στην πολιτική) δηλώνει θιασώτης του «πολιτικού ρεαλισμού». Επιθυμεί λύση με διαπραγματεύσεις Ουκρανίας – Ρωσίας, με τη συμμετοχή ΗΠΑ, Γερμανίας και Κίνας, ώστε να προκύψει μια νέα δομή ασφαλείας. Διαπραγματεύσεις, σημειωτέον, στις οποίες η Ουκρανία θα προσέλθει, προκειμένου να παραχωρήσει εδάφη στους γείτονές της! Ποιες Βερσαλλίες λοιπόν; Αυτός μας πάει ακόμη πιο πίσω, στα τέλη του 18ου αιώνα και τον διαμελισμό της Πολωνίας. Ο «ρεαλισμός» του ρουμάνου σοφού είναι ο ρεαλισμός των οπαδών του κατευνασμού κατά τον Μεσοπόλεμο: ο ρεαλισμός του «peace for our time».

Αναφέρω την περίπτωση, εκτός των άλλων και επειδή διαφωτίζει μια διαδεδομένη παρανόηση για τον ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός δεν είναι πάντα στον συμβιβασμό· όταν οι περιστάσεις θέτουν σε κίνδυνο τις θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού μας, τότε βρίσκεται στην αντίσταση και την υπεράσπιση.

ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ «ΟΧΙ»

Αυτό είναι λοιπόν το δικό τους ηρωικό «Οχι». Αυτό είναι το περήφανο «Οχι» του ρωσικού λαού. Εννοώ, ασφαλώς, το φευγιό των στρατευσίμων της Ρωσίας προς τα σύνορα με τη Φινλανδία και τη Γεωργία…