Εθιμα

Για δυο μέρες ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο πρωταγωνιστής της πολιτικής επικαιρότητας. Ομως, η παράδοση που θέλει το δεύτερο Σαββατοκύριακο της ΔΕΘ να ανήκει στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν ήταν η μοναδική που τηρήθηκε ευλαβικά στη Θεσσαλονίκη χθες και προχθές. Ο αριστερός αρχηγός ακολούθησε απαρέγκλιτα και τα έθιμα που ο ίδιος έχει καθιερώσει για το κόμμα και τον εαυτό του από τότε που έβγαλε εκείνον κι αυτό από το κοινοβουλευτικό περιθώριο του 4%. Υποσχέθηκε, π.χ., επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ, αφορολόγητο στα 10.000 για όλους, κατώτατο μισθό 800 ευρώ, επαναφορά της 13ης σύνταξης, αλλά και διαγραφή μέρους των χρεών της πανδημίας. Οπως δεσμευόταν για αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ, επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, δώρο Χριστουγέννων σε χαμηλοσυνταξιούχους ή δωρεάν ρεύμα για τα νοικοκυριά που βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας τον μακρινό πια Σεπτέμβριο του 2014. Εμφάνισε τον ΣΥΡΙΖΑ ως εγγυητή του δημοκρατικού πολιτεύματος, υπερασπιστή των λαϊκών συμφερόντων στη μάχη κατά της ολιγαρχίας, προστάτη του κοινωνικού κράτους.

Παρελθόν

{ARX}Του ξανάβαλε, δηλαδή, τη στολή που του είχε φορέσει όταν παρουσίαζε το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης». Αφιέρωσε τηλεοπτικό χρόνο στην ομιλία του για τις αλλαγές που θα κομίσει στα μίντια – την επιλογή των διοικήσεων ΕΡΤ και ΑΠΕ από τη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής. Σαν την τελευταία ΔΕΘ προτού περάσει το κατώφλι του Μαξίμου, όπου ευαγγελιζόταν τη ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού πεδίου και την επανασύσταση της ΕΡΤ. Μόνο μια φορά έσπασε το συριζαϊκό καλούπι, όταν χαρακτήρισε τον Βαγγέλη Βενιζέλο που πριν από οκτώ χρόνια είχε «αναλάβει πρόθυμα τον ρόλο του υπάκουου μαθητή και του γραμματοκομιστή των γερμανικών συμφερόντων» ως «πολιτικό και επιστήμονα που έχει ένα εκτόπισμα ιδιαίτερα σημαντικό κι οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψη τις απόψεις που καταθέτει». {ARX}
Το τσιπρικό παρόν κοπιάρει το χθες τόσο πιστά ώστε φανερώνει την αδυναμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ζυγίσει σωστά τις σημερινές συνθήκες και αντιλήψεις. Ταυτόχρονα, βέβαια, στη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το παρελθόν του δείχνει να κυριαρχεί πλέον ένα παράδοξο: δεν μπορεί να το ξεπεράσει παρότι έχει ξεχάσει που τελικά τον οδήγησε.