Θοδωρής Αμπαζής

Τα όνειρα είναι τόπος συνάντησης. Στο νυχτερινό πάρτι των νευρώνων, συνειδητό και ασυνείδητο χορεύουν σφιχταγκαλιασμένα, προσποιούμενα ότι πρόκειται για την «πρώτη φορά». Εκεί ανταμώνουν τα γεγονότα της πραγματικής και της φανταστικής μου ζωής και το σμίξιμό τους καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επόμενη μέρα. Σχεδόν όλα τα όνειρα που θυμάμαι είναι συνειδητά. Με κάποιον τρόπο παρακολουθώ τον εαυτό μου να ονειρεύεται αποφεύγοντας να επέμβω. Η εμπιστοσύνη σ’ έναν άλλον εαυτό που ελευθερώνεται την ώρα του ύπνου και με ξεναγεί στη νέα πραγματικότητα είναι μεγάλη και κατακτημένη από όταν ήμουν παιδί. Εδώ όλα είναι πιθανά αλλά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Σε κάθε συνδυασμό ιστοριών, προσώπων, εικόνων, ήχων, χρωμάτων, υπάρχει το ίχνος ενός βιώματος, ενός συναισθήματος η μιας σκέψης σε εκκρεμότητα. Δεν φοβάμαι να βυθιστώ σ’ αυτές τις νυχτερινές περιπέτειες. Ακόμα και όταν το ξύπνημα με βρίσκει εξαντλημένο και λουσμένο στον ιδρώτα, έχω την πίστη πως έλαβα κάποια νέα μηνύματα από το άλλο σύμπαν και πως αν δεν μπορώ να τα αποκρυπτογραφήσω άμεσα, αυτό θα συμβεί συνειδητά η ασυνείδητα στο μέλλον.

Λένε πως όταν συνθέτεις μουσική, προσπαθείς με όλα σου τα έργα να ζωντανέψεις ένα και μόνο μουσικό κομμάτι. Αυτό το κομμάτι το έχω ακούσει αρκετές φορές στα όνειρά μου. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τις ακριβείς νότες. Θυμάμαι όμως την  απίστευτη ικανοποίηση που ένιωθα ακούγοντάς το και ότι η πρόσληψή του δεν γινόταν μόνο από την ακοή αλλά και από τις άλλες αισθήσεις. Μια μουσική που μπορούσες να δεις, να μυρίσεις, να γευτείς, ακόμα και να αγγίξεις.

Τα όνειρά μου επανέρχονται. Δεν πρόκειται για επαναλήψεις αλλά για κανονικές ιστορίες που συνεχίζονται από ύπνο σε ύπνο. Αναγνωρίζω κάθε νέο «επεισόδιο» και θυμάμαι με μεγάλη ακρίβεια τι έχει συμβεί στα προηγούμενα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια σειρά ονείρων όπου μάθαινα να πετάω. Στο πρώτο όνειρο βρισκόμουν σε μια βραχώδη περιοχή, όπου φυσούσε πολύ δυνατά και με δυσκολία μπορούσα να κρατηθώ ακίνητος. Για να αντισταθώ στον αέρα έσκυβα όλο και περισσότερο κοιτώντας το έδαφος, ώσπου κάποια στιγμή ο δυνατός άνεμος έσπρωξε τους αστραγάλους μου κάνοντάς με να αιωρηθώ για λίγο. Θυμάμαι ακόμα έντονα την ευεξία που μου χάρισε αυτή η πρωτόγνωρη εμπειρία. Μετά προσπάθησα να το επαναλάβω αρκετές φορές αλλά αποτύγχανα. Λίγες μέρες αργότερα ονειρεύτηκα πάλι το ίδιο μέρος. Φυσούσε και πάλι και αποφάσισα να ακολουθήσω την ίδια διαδικασία όπως στο πρώτο όνειρο. Για να ενισχύσω την προσπάθειά μου ανακάλεσα το συναίσθημα που ένιωσα στην πρώτη μου αιώρηση. Ο φόβος εξαφανίστηκε και αυτή τη φορά αιωρήθηκα για περισσότερο χρόνο σε οριζόντια θέση πάνω από το έδαφος. Στα επόμενα όνειρα εξασκήθηκα στην αιώρηση αλλά και στην πλοήγηση. Ξεκινούσα κοιτώντας προς το έδαφος, τέντωνα το σώμα μου όσο μπορούσα και με ένα ελαφρύ πήδημα βρισκόμουν στον αέρα. Η εμπιστοσύνη στην τεχνική μου μεγάλωνε όνειρο με το όνειρο και έμαθα να αλλάζω κατεύθυνση μετατοπίζοντας το βάρος μου δεξιά κι αριστερά. Σιγά-σιγά άφησα το βραχώδες τοπίο του πρώτου ονείρου και πέταξα πάνω από πόλεις χαζεύοντας τα αυτοκίνητα και κάνοντας ριψοκίνδυνες χορευτικές φιγούρες πάνω από τις στέγες των σπιτιών. Σε επόμενα όνειρα πέταξα πάνω από παραλίες γεμάτες λουόμενους, όπου προσγειωνόμουν καμιά φορά για να πιάσω κουβέντα με κάποιον γνωστό. Αλλες φορές πέταγα χαμηλά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, βρέχοντας ελαφρά τα δάχτυλα των ποδιών μου και ζωγραφίζοντας μ’ αυτά παράξενα σχήματα πάνω στο νερό. Ηταν τόσο αληθινά αυτά τα όνειρα που έχουν καταγραφεί στη μνήμη μου σαν πραγματικά γεγονότα. Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα, μετά από 15 χρόνια παραμονής στην Ολλανδία, σταμάτησα να ονειρεύομαι αυτές τις πτήσεις… Ισως δεν βοηθάει και ο καιρός.

Ο Θοδωρής Αμπαζής είναι σκηνοθέτης και ιδρυτικό μέλος της Ομάδας ΟΠΕRA. Από τις 28 Σεπτεμβρίου παρουσιάζουν στο Ασυλο Ανιάτων (Αγίας Ζώνης 39) την παράσταση «Solaris», βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Stanislaw Lem.