Μέρες ’87

Είναι αλήθεια ότι ο αέρας εκεί έξω αυτό τον καιρό μυρίζει λίγο… τιρινίνι. Σαν να ξαναζούμε με κάποιο μαγικό τρόπο εκείνες τις αξέχαστες μέρες του Ιουνίου του 1987. Η Εθνική και οι νίκες της στο Ευρωμπάσκετ έχουν γίνει θέμα συζήτησης στις παρέες όχι μόνο των ακραιφνών μπασκετικών ή, τέλος πάντων, των φιλάθλων, αλλά όλου του κόσμου. Ακόμα και όσων δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με τα αθλητικά.

Οι τηλεθεάσεις των ζωντανών μεταδόσεων των αγώνων της εκτοξεύονται σε απλησίαστα για την ΕΡΤ, υπό κανονικές συνθήκες, νούμερα, τα σχετικά ρεπορτάζ παίζουν ψηλά στα δελτία ειδήσεων, η Εθνική και ό,τι έχει σχέση με αυτήν γίνεται trend στα social media ακόμα και τις μέρες που δεν παίζει, ο ενθουσιασμός του κοινού όσο περνούν οι μέρες και οι νίκες διαδέχονται η μία την άλλη όλο και μεγαλώνει. Μέχρι και ο Νίκος Γκάλης έχει επιστρέψει, ντυμένος… Γιάννης Αντετοκούνμπο.

Είναι όπως το ’87. Ο Γκάλης έβαζε 40άρες τότε, το ίδιο κάνει και ο Γιάννης τώρα. Ορμούσε στις αντίπαλες άμυνες και τις διέλυε, το ίδιο κάνει και ο Γιάννης. Οδηγούσε την Εθνική από νίκη σε νίκη, το ίδιο κάνει και ο Γιάννης. Η διαφορά είναι ότι τον Γκάλη και την ελληνική ομάδα κανείς δεν τους περίμενε τότε. Ηρθαν σχεδόν από το πουθενά και κατέπληξαν όλο τον μπασκετικό κόσμο. Τώρα τον Γιάννη και την Εθνική τους ξέρουν όλοι. Ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει όταν τους βρίσκουν απέναντί τους. Αλλά δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν.

Γιατί ο Γιάννης παίζει λες και είναι στα πλέι οφ του ΝΒΑ. Με το ίδιο πάθος, αποφασιστικότητα και σκληράδα. Και οι υπόλοιποι διεθνείς, με την ασφάλεια που τους παρέχει η παρουσία του καλύτερου παίκτη του κόσμου δίπλα τους, έχουν απαλλαγεί από το άγχος και ξεδιπλώνουν στο παρκέ όλες τις πτυχές του δικού τους ταλέντου και της κλάσης τους.

Το αποτέλεσμα μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε μετάλλιο. Δεν θα είναι το πρώτο για την Εθνική μπάσκετ. Αλλά μετά από τόσα χρόνια αποτυχιών και… σφαλιάρας, η χαρά θα είναι ίδια με αυτή της πρώτης φοράς. Οπως τότε, το 1987…