Ζαπορίζια

«Ρώσοι και Ουκρανοί αλληλοκατηγορούνται για τον πυρηνικό σταθμό στη Ζαπορίζια, με τον κίνδυνο ακτινοβολίας άμεσο. Οι Ευρωπαίοι που επέλεξαν να εμπλακούν σε μια αναμέτρηση, χωρίς να έχουν καμιά στρατηγική, τουλάχιστον ας μεσολαβήσουν τώρα, προτού να είναι αργά»

ΧΑΡΗΣ ΚΑΣΤΑΝΙΔΗΣ   27 Αυγούστου 2022

Ως γνωστόν, οι εξοργιστικές γραπτές δηλώσεις είναι τριών ειδών. Εκείνες που σε εξοργίζουν με όσα αναγράφουν. Εκείνες που σε εξοργίζουν με όσα αποσιωπούν. Τέλος, ο υβριδικός συνδυασμός τους, το κουτοπόνηρο ανακάτεμα αποκαλύψεων και συγκαλύψεων. Εμένα πάλι, το πρόσφατο εξοργιστικό tweet του βουλευτή Χάρη Καστανίδη που κάθε άλλο παρά πέρασε απαρατήρητο (όπως ίσως θα του άξιζε, με αποκλειστικό γνώμονα το ειδικό του βάρος), με οδήγησε συνειρμικά στην (κατά)μαυρη κωμωδία του Ανταμ ΜακΚέι, το «Don’t look up», όπου δύο αστρονόμοι προσπαθούν να προειδοποιήσουν ότι ένας κομήτης τεραστίων διαστάσεων – από αυτούς που οι αστρονόμοι αποκαλούν «φονιάδες πλανητών» – θα προσκρούσει οσονούπω πάνω στη Γη και θα εξαφανίσει κάθε μορφή ζωής, δίχως εντούτοις να καταφέρνουν να αποτρέψουν το ντουέτο των παρουσιαστών που τους φιλοξενεί στο τηλεοπτικό στούντιο από τις συνήθεις σαχλές πλακίτσες.

Αρκεί μια ματιά στον χάρτη για να συναγάγουμε ορισμένες πικρές αλήθειες γύρω από τον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια. Η Ζαπορίζια δεν βρίσκεται στα ρωσοουκρανικά σύνορα, όπως θα υπέθετε επιπόλαια κάποιος κρίνοντας από τη γρήγορη κατάληψη του πυρηνικού σταθμού στις αρχές Μαρτίου που μας πέρασε, προτού καν συμπληρωθεί δεκαήμερο από το ξεκίνημα της ρωσικής εισβολής, αλλά βαθιά στη νοτιοανατολική Ουκρανία, στην καρδιά της ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, στο ένα από τα δύο νεφρά της. Δεν προέλασαν ρωσικά στρατεύματα για την κατάληψη του πυρηνικού σταθμού, αντιθέτως, η κατάληψη επιτεύχθηκε με άκρως μυστική κι αιφνιδιαστική επιχείρηση είκοσι ελικοπτέρων που μετέφεραν ρώσους αλεξιπτωτιστές. Οι αλεξιπτωτιστές έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τον πυρηνικό σταθμό κι έκτοτε κρατούν ομήρους όσους Ουκρανούς εργάζονταν εκεί. Οι Ουκρανοί εξακολουθούν να εργάζονται υπό την απειλή των ρωσικών όπλων – αλλά έχει σημασία να συγκρατήσουμε το πρωτεύον: ο πυρηνικός σταθμός δεν κερδήθηκε στο πεδίο της μάχης· ήταν εξ αρχής μια επιχείρηση ριφιφί.

Οσοι πολιτικοί ακολουθούν το παράδειγμα του Χάρη Καστανίδη, προσπαθούν να μην απογοητεύσουν κανένα target group δυνητικών ψηφοφόρων κι επιδίδονται σε ασκήσεις ισορροπίας με ευφημισμούς τύπου «αλληλοκατηγορία» και «αναμέτρηση», ουσιαστικά παίρνουν τη σκυτάλη από ανάλογης εμβάθυνσης σκεπτικά καλλιτεχνών που, στις απαρχές του πολέμου, μας διαβεβαίωναν ότι «είναι με τον άνθρωπο», λες και στους Ουκρανούς επιτέθηκε κάποιο άλλο είδος από το ζωικό βασίλειο. Αφού σκουπίσουν τα κροκοδείλιά τους δάκρυα, δεν θα παραλείψουν και να μας υπενθυμίσουν ότι η ανθρωπότητα είχε να γνωρίσει αντίστοιχη (ή και μεγαλύτερη;) πυρηνική απειλή εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, από τον καιρό του Τσερνόμπιλ, τον Απρίλιο του 1986 λησμονώντας προφανώς να επισημάνουν και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στο Τσερνόμπιλ και στη Ζαπορίζια: το δυστύχημα στο Τσερνόμπιλ πυροδοτήθηκε σ’ έναν αντιδραστήρα (τον τέταρτο) από ένα πείραμα ασφαλείας των ειδικών που στράβωσε στην πορεία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχαν σε αυτό εμπλοκή αλεξιπτωτιστές οιασδήποτε εθνικότητας. Η άρνηση παραδοχής ότι ο ύψιστος εφιάλτης που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα, δίπλα και παράλληλα με τον ενεργειακό και τον επισιτιστικό,  θα μπορούσε εύκολα και γρήγορα να αποσοβηθεί με την απόσυρση των (κυριολεκτικά εν προκειμένω) ουρανοκατέβατων ξένων εισβολέων, πιθανόν να ηχεί ευχάριστα στα αφτιά των «ισαποστάκηδων»  και όσων άλλων επιθυμούν να επενδύσουν  σε έναν «έντιμο συμβιβασμό» (βλέπετε, από ευφημισμούς, να φάνε και οι κότες…) με τον μπάστακα του Κρεμλίνου, αλλά δεν κολακεύει τη νοημοσύνη κανενός. Ετσι, Χάρη;