Ιταλοποίηση

Πιθανώς ακόμη δεν έχει γίνει κατανοητό από όλους, αλλά ο «ρωσικός χειμώνας» απαιτεί πολιτική σταθερότητα. Τι σημαίνει η τελευταία; Πίστη στους θεσμούς, στον κοινοβουλευτισμό, προσήλωση σε τομές και μεταρρυθμίσεις για τη χώρα, εξωστρέφεια και ενίσχυση του κοινωνικού ιστού και επίσης αδιάκοπη εργασία πάνω στις στρατηγικές συμμαχίες και στην πολυεπίπεδη διπλωματία με αφετηρία πάντα το δυτικό κεκτημένο.

Οποιαδήποτε κουβέντα που ενθαρρύνει αναταράξεις, κενά εξουσίας, ακύρωση της εμπιστοσύνης στις πολιτικές δυνάμεις ή πατρονάρισμα του αντιπολιτικού ρεύματος δεν συμβάλλει στη θωράκιση της χώρας. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο όπου η ενεργειακή κρίση και οι πληθωριστικές τάσεις θα κλυδωνίζουν συθέμελα και ασύμμετρα την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική και θα δίνουν χώρο σε δυνάμεις που επιβουλεύονται μια νέα «αναταραχή».

Ας μη μιας διαφεύγει το παράδειγμα της γειτονικής Ιταλίας όπου οι τριγμοί και η παραίτηση του Μάριο Ντράγκι οδηγούν ήδη σε πίεση την οικονομία και τα εκεί ομόλογα (και δη σε μια ισχυρότερη της Ελλάδας χώρα) και διαμορφώνουν ένα ρευστό πολιτικό περιβάλλον όπου είναι πιθανόν να προκύψει ακροδεξιά πλειοψηφία θέτοντας την Ιταλία σε νέες δοκιμασίες. Η εξάντληση της κυβερνητικής θητείας, ο ευρύς αναστοχασμός και τα άμεσα μέτρα για τα λαϊκά νοικοκυριά, η προσήλωση στις θετικές μεταβολές της χώρας όπως δρομολογούνται σήμερα, είναι μόνη απάντηση στις νέες προκλήσεις και σε όσους ονειρεύονται επισφαλείς συνθήκες και νέα πειράματα.