Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στην περίπτωση της αυτοαποκαλούμενης «Εκκλησίας των Εθνών», της «αποκρυφιστικής σέχτας με θύματα αδύναμους ανθρώπους», όπως με εντυπωσιακή ακρίβεια την προσδιόρισε ο μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, οι εισαγγελικές και οι διωκτικές αρχές κινήθηκαν με απαράμιλλο συντονισμό και υποδειγματικό επαγγελματισμό. Προτού καν κλείσει τρίτο εικοσιτετράωρο από τον γελοίο δημόσιο εξορκισμό στη Θεσσαλονίκη, που τόσο γλαφυρά περιέγραψε η Μαρία Μουρελάτου («Πάμε πλατεία;», ΤΑ ΝΕΑ, 26/8/2022), είχαν περαστεί χειροπέδες στους υπευθύνους αυτού του επικίνδυνου θρησκευτικού καρνάβαλου – με «αρμοδιότητα» στη θεραπεία πλείστων ασθενειών, του καρκίνου συμπεριλαμβανομένου -, κάτι που οι ίδιοι οι υπεύθυνοι δεν παρέλειψαν να αποδώσουν σε πρωτοβουλία των «δαιμόνων» διότι, όταν είσαι γελοίος, δεν έχεις πρόβλημα, το τραβάς μέχρι τέλους…

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, κρίνοντας από τα χειροκροτήματα ανθρώπων της δικής μας Εκκλησίας για την ποινική δίωξη των ξενόφερτων θρησκοκάπηλων απατεώνων, ότι η Ορθοδοξία στέκεται ακλόνητη και αδέκαστη απέναντι σε μεσαιωνικά φαινόμενα όπως οι εξορκισμοί, στην απόπειρα, με άλλα λόγια, αποβολής των «δαιμόνων» από το ανθρώπινο σώμα με την επίκληση διαφόρων «άμπρα-κατάμπρα» ποικίλης φαιδρότητας. Τίποτε δεν απέχει πόρρω της αληθείας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν καταδικάζει τους εξορκισμούς ως σκοταδιστικά φούμαρα (όχι ακίνδυνα πάντοτε για τους ψυχικά νοσούντες) αλλά αναγνωρίζει αποκλειστικά στον εαυτό της το δικαίωμα να εξορκίζει.   «Σκοπός  του εξορκισμού», μας πληροφορεί το EkklisiaOnLine, «είναι η εν ονόματι του Θεού απαλλαγή του ανθρώπου αλλά και των κτισμάτων Του από της δαιμονικής κατοχής ή επηρείας ή και αυτής της ροπής των δαιμονίων δυνάμεων, υπό την οποία βρίσκεται η λογική και άλογη φύση. Γι’ αυτό και ο εξορκισμός έχει συνήθως επιτιμητικό ή προστακτικό χαρακτήρα […] Χρειάζεται επίσης αγιότητα βίου εκ μέρους του ιερέα, που θα προβεί σε εξορκισμό». Αντιληπτό. Δεν μπορεί να επιτραπεί σε όποιον κι όποιον να διώχνει τους «δαίμονες»· μονάχα σε όποιον φέρει τη δική μας υπογραφή στην ούγια.

Ανάλογη ή και χειρότερη λοιδορία προς τον ορθό λόγο, προς τον εικοστό πρώτο μετά Χριστόν αιώνα, προς τον ίδιο τον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης στον οποίον επαιρόμαστε ότι ανήκουμε, είναι η εμπορία «θαυμάτων». Το δίκτυο διακίνησης «θαυμάτων» είναι τεράστιο, ανεξέλεγκτο και αφορολόγητο – από το εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων στον Λυκαβηττό έως τη Μονή Βατοπαιδίου στο Αγιον Όρος. Εξίσου πλούσιο είναι και το υλικό των αποδείξεων για τις απάτες: τόσο γραπτό όσο και οπτικοακουστικό, με καταγεγραμμένη πληθώρα καταγγελιών από τα θύματά τους, αλλά και ομολογιών από συνεργούς των θυτών. Τα Ellinika Hoaxes, ο απηνής διώκτης όσων fake news εντοπίζονται, έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά τα τελευταία χρόνια και είναι πάντοτε πρόθυμα να τη θέσουν στη διάθεση των εισαγγελικών αρχών. Κατά καιρούς οι απάτες σκαρφαλώνουν έως τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, παραμένουν εκεί για λίγες ημέρες κι έπειτα πάλι τις καταπίνει η ειδησεογραφική λήθη, δίχως τον παραμικρό κολασμό – έστω και μόνο για τα προσχήματα – των ρασοφόρων τσαρλατάνων. Κανένας δεν ταράσσει τη σιέστα των καμποτίνων στη χώρα των Λωτοφάγων. Κανενός εισαγγελέα το αφτί δεν ιδρώνει.

Ακόμη και ο πιο καλόβολος εθελότυφλος δεν μπορεί να αγνοήσει τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά: αστραπιαία αντίδραση στην περίπτωση μιας περιθωριακής θρησκευτικής σέχτας, διαχρονικά, διακομματικά και  διακυβερνητικά «στραβά μάτια» στο διαρκές σκάνδαλο που διασύρει  την υπόληψη της χώρας διεθνώς. Θα μου πείτε: το ίδιο πολιτικό, κομματικό, εκλογικό βάρος έχουν μια χούφτα γραφικοί θρησκόληπτοι με τους εκπροσώπους ενός θρησκευτικού δόγματος συνταγματικά θωρακισμένου; Το ίδιο κόστος θα κληθεί να καταβάλλει όποιος εισαγγελέας αποφασίσει να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία; Σωστό κι αυτό.