Το ανάστημά μας

Η κάθοδος του νέου γεωτρύπανου της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, η διαρκής προκλητικότητα και επιθετικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο, συνιστούν ακόμα ένα κρίκο στην αλυσίδα των προσχεδιασμένων επεκτατικών σχεδιασμών της Αγκυρας. Η Τουρκία σε ένα νέο κόσμο που ανέτειλε τη μέρα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ως αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ και Ρωσίας και πάλι ακροβατεί μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Της Δύσης που συναποτελούν ΗΠΑ, Καναδάς, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ιαπωνία, Αυστραλία, Ηνωμένο Βασίλειο και άλλοι, της οποίας είναι ενεργό μέλος μέσω του ΝΑΤΟ. Του οργανισμού ο οποίος αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της Δύσης. Αυτός ο νέος πολυπολικός κόσμος των δύο

αξόνων χρησιμοποιείται για μια ακόμα φορά ως πεδίο προώθησης των τουρκικών ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Δύση και Ανατολή, Ρωσία – Κίνα – Ινδία -Ιράν και άλλοι, αγωνιούν και αγωνίζονται δυστυχώς ποιος θα προσεταιρισθεί την Τουρκία. Μια Τουρκία που βρέθηκε και πάλι σε πλεονεκτική θέση ως προς τις διεθνείς της σχέσεις. Αδυναμία του τουρκικού καθεστώτος τα εσωτερικά προβλήματα, η οικονομία και η σταθερή πληγή της τουρκικής πραγματικότητας,

το Κουρδικό.

Η λογική υποβάλλει ότι η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να στοχεύσουν δύο βασικούς στόχους στον αγώνα για ανατροπή της τουρκικής επιθετικότητας και επεκτατικότητας. Να αναδείξουν από τη μια την τουρκική ανακολουθία και

αναξιοπιστία έναντι των δυτικών συμμάχων της και παράλληλα την αβεβαιότητα ως προς τη συνέπειά της απέναντι στη Ρωσία. Από την άλλη είναι να καταστήσουν τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει και τα οποία προανέφερα ακόμα μεγαλύτερα. Προϋπόθεση γι΄ αυτό είναι να βελτιώνεται ταυτόχρονα το ισοζύγιο δυνάμεων μεταξύ τους και της Τουρκίας σε όλους τους τομείς.

Πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό. Αυτό συνεπάγεται οικοδόμηση ισχυρού εσωτερικού πολιτικού μετώπου και πολλαπλών διμερών και πολυμερών συνεργασιών με άλλα κράτη. Κύριος γνώμονας όλων των ενεργειών το εθνικό

συμφέρον.

Η διαρκής υποταγή του εθνικού συμφέροντος στο όνομα των συμμάχων, που αρκετοί μόνο σύμμαχοι δεν είναι, δεν αποτελεί λύση. Αντίθετα οδηγεί σε σταθερές απώλειες. Οταν συνηθίσεις, αυτούς που λόγω καθηκόντος θα έπρεπε να σε

υπερασπίζονται ότι θα είσαι πάντα το καλό και υπάκουο παιδί δεν πρόκειται να σε λάβουν υπόψη. Δεν πρόκειται ποτέ να σε αντιμετωπίσουν ως πραγματικό σύμμαχο και εταίρο. Αποτελεί μάταιη ελπίδα να αναμένεις να ανταμειφθείς επειδή είσαι «καλό παιδί». Αυτό που γίνεται στην τέτοια περίπτωση και θα γίνεται, είναι να σε καλούν συνεχώς να μοιράζεις τις αποστάσεις. Και αυτό οδηγεί στο να κερδίζει η Τουρκία συνεχώς έδαφος σε όλα τα επίπεδα.

Είναι γι΄ αυτό που κυρίως η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος, οφείλουν για χάρη των λαών και κρατών τους να ορθώνουν ανάστημα όταν χρειάζεται. Να αποδεικνύουν με έργα την αποφασιστικότητά τους να προασπίσουν όχι μόνο αρχές και αξίες αλλά και τα εθνικά τους συμφέροντα. Δυστυχώς ο γκρίζος λύκος της Ανατολίας έχει αποδείξει δεκαετίες τώρα πως από τη μια δεν σέβεται αρχές και αξίες και διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες, αλλά ούτε και επιβραβεύει την πολιτική καλής γειτονίας. Το αντίθετο. Το κάθε βήμα καλής θέλησης το εκμεταλλεύεται για να προωθεί τα δικά του σχέδια και βλέψεις. Είναι ώρα για μια μακροπρόθεσμη και όχι ευκαιριακή πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Σχεδιασμένη, οργανωμένη και εφαρμοστέα ανεξαρτήτως κυβερνήσεων.

Ο Νίκος Κατσουρίδης είναι πολιτικός αναλυτής, τέως βουλευτής του ΑΚΕΛ