Δημήτρης Μαραμής

Με βλέπω να πετάω χωρίς φτερά απλά κουνώντας τα χέρια μου πάνω από συνοικίες και να το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό, με βλέπω να ξεχνάω τις νότες μου μέσα σε έναν κατάμεστο χώρο συναυλιών, με βλέπω να ξαναζώ στην όαση της Μουσικής Ακαδημίας στην Ουαλία τα φοιτητικά μου χρόνια, με βλέπω σε σκοτεινά φλερτ σε σκοτεινούς θαλάμους με πύρινα μάτια, έντονες ενοχές κι ανεκπλήρωτα φιλιά…

Κι έρχεται ο θάνατος της μέρας, ο ύπνος, που όμως μόνο θάνατος δεν είναι. Απλά κλείνουν τα μάτια, σβήνουν οι αισθήσεις, χαλαρώνει το σώμα και η μηχανή προβολής του υποσυνείδητου ξεκινάει και παίζει τις πιο προκλητικές ταινίες στο σινεμά του ακάματου ανθρώπινου εγκεφάλου. Ανεξήγητο το casting του υποσυνείδητου αλλά μερικές φορές κι εξηγήσιμο αφού μπορεί να επηρεάζεται από τα έντονα βιώματα του ξύπνιου και δραστήριου βίου. Η άλλη δεξαμενή ταινιών είναι η αλλοπρόσαλλη μνήμη. Αλλοπρόσαλλη γιατί είναι μνήμη επιλεκτική. Με τοποθετεί σε χώρους που δεν έχουν σχέση με τα πρόσωπα που επιλέγει. Αλλά όλα συνδέονται κάπως μαζί μου. Μπλέκονται οι χρόνοι. Εμπειρίες της παιδικής ηλικίας συμπορεύονται με εμπειρίες της ενήλικης ζωής.

Πλασμένοι από την ύλη των ονείρων λοιπόν, μία ύλη ξένη στον ορθολογισμό και στη συνάφεια, αλλά προσκολλημένη στο αίσθημα και στην αχαλίνωτη φαντασία.

Το όνειρο είναι ένας μεγάλος αφηρημένος καλλιτέχνης, ένας ατρόμητος δημιουργός που παίζει εκμεταλλευόμενος την πρόβα θανάτου, που είναι ο ύπνος.

Το όνειρο εφιάλτης, ενοχλητικό, τρομαχτικό, που σε απόγνωση καίγεσαι να ανοίξεις τα μάτια και να σταματήσει. Το όνειρο γλυκό, που δεν θες να ανοίξουν τα μάτια και να χάσεις τη γλύκα του. Το όνειρο που ξυπνά τη νοσταλγία και τους πόθους και ζεσταίνει το αίμα σου ενώ κοιμάσαι. Το όνειρο που δεν θες να σταματήσεις την αίσθηση ενός αγγίγματος του Θεού.

Ναι, με βλέπω να πετάω. Το αγαπημένο μου όνειρο. Συνήθως πετάω πάνω από την Αθήνα. Δεν ξέρω γιατί. Ισως γιατί εδώ έμενα τα πρώτα τρία χρόνια μετά το σχολείο, όταν κυριαρχούσαν στη ζωή μου η πολύωρη μελέτη του πιάνου και ο κινηματογράφος. Κουνάω τα χέρια μου κι απογειώνομαι. Ανάλογα με τους αέρηδες όλο και πιο ψηλά. Κι όσο πετάω, έχω την απόλυτη σιγουριά πως είναι αληθινό, πως δεν είναι όνειρο και πως είναι κάτι πολύ φυσιολογικό για εμένα. Καμιά φορά αντιλαμβάνομαι και ανθρώπους που με κοιτούν από κάτω και αναρωτιούνται τι είμαι και τι κάνω. Κι εγώ συνεχίζω περήφανος το πέταγμά μου που θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό.

Τον εφιάλτη της απόλυτης καταστροφής σε μία συναυλία νομίζω πως θα τον ζουν όλοι οι μουσικοί. Η μουσική είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο ως επάγγελμα – τέχνη. Είναι αγχωτική εργασία και απαιτεί δεκάδες πρόβες που απλά μειώνουν την ανασφάλεια του μουσικού, αλλά ποτέ δεν την εκμηδενίζουν. Οπότε, ναι, με έχω δει άπειρες φορές να ξεχνώ τις νότες μου, να παίζω άλλα κομμάτια από τα προγραμματισμένα, να φεύγει ο κόσμος ενώ έχει ξεκινήσει η συναυλία, να μη φορώ παπούτσια ή ρούχα, να έχω ξεχάσει τις παρτιτούρες μου, κι όλα αυτά που και πάλι πιστεύω πως για έναν μουσικό είναι ο μόνιμος εφιάλτης στον ύπνο του. Ισως είναι ένα όνειρο εξορκισμού των χειρότερων φόβων ενός μουσικού, μία προειδοποιητική εφιαλτική πρόβα.

Κι ο έρωτας; Νομίζω πως οι πρωταγωνιστές στο σινεμά του ονείρου, στις ταινίες του ύπνου, είναι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες ή οι απαγορευμένοι. Ο,τι έχει καταχωνιαστεί εκεί, απραγματοποίητο, μένει εκεί και καιροφυλακτεί να στοιχειώσει μία νύχτα τον ύπνο μου. Ενα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μία διέγερση. Δεν είναι προδοσία στον έρωτα του τώρα. Γιατί οι παλιοί έρωτες συνωμοτούν στην αναζωογόνηση σε ό,τι ζω τώρα. Δεν φεύγουν. Είναι εκεί και με περιμένουν. Δεν θα με αφήσουν. Ισως η μόνη τους ευκαιρία είναι το όνειρο. Ενα όνειρο για να μεθύσουν σε ένα φιλί που δεν δόθηκε ποτέ και να εξανεμιστούν με το άνοιγμα των ματιών. Και, όταν ανοίξουν τα μάτια μου, να αντικρίσουν τον αληθινό έρωτα δίπλα μου, πλαγιασμένο στο κρεβάτι μου, αυτόν τον έρωτα που επικράτησε και κέρδισε τη μόνιμη θέση στην καρδιά μου.

«Ποτέ σου δεν θα μάθεις πόσο σ’ αγαπώ, γιατί βαθιά στο στήθος μου κοιμάσαι»

(Φ. Γκ. Λόρκα / Σ. Τριβιζάς).

Ο Δημήτρης Μαραμής είναι συνθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Δελφών «Το Λάλον Υδωρ»